Η Χνουδωτη !!!

 " Ετοιμαστε τα εργα σας! Αυτα που μου διαβαζατε, διστακτικα, εδω και χρονια !!..."

  Αυτο  ειχα γραψει - απευθυνομενη στους μαθητες μου, της " Αυτογνωσιας'" - οταν "ανοιξα" ετουτη τη σελιδα. Και χαιρομαι πολυ που παρουσιαζω το πρωτο εργο μιας αγαπημενης μου μαθητριας. Ειναι το παραμυθι της Χριστινας Κουρουσια !                

                                       Καρδιά

 

        =======================Ερωτευμένος

 

                               Η  ΧΝΟΥΔΩΤΗ...

 

 

 

 

      --    Βρισκομαι ξαπλωμενη κατω απο τις ακτινες του ανοιξιατικου, ζεστου ηλιου και πανω στην χλοη, στο παχυ στρωμα της, που εχει σκεπασει το εδαφος της γης!

    Οι μυρωδιες...!!!

Αχ,αυτες οι μυρωδιες...οταν αναδυονται γυρω μου !!! Μεθω, με διεγειρουν και με αναγκαζουν, γλυκα, να γινω ενα μαζι τους..να γινω ενα με τον τοπο...με τον τοπο μου ! Αυτον τον τοπο, που με μεγαλωσε, με μαγεψε, με ωριμασε και γεμισε την ψυχη μου με τις ατελειωτες και πολυχρωμες ενεργειες του !

   Καθως γυριζω το κεφαλι μου δεξια - αριστερα, μπορω να βλεπω εναν οριζοντα που δεν εχει ορια και που μου ψιθυριζει -με τον απαλο βορια - οτι μπορω να τον κατακτησω, να υλοποιησω τα ονειρα μου, που θα μοιαζουν με μικρα θαυματα, κι ακομα να ευεργετησω τον τοπο μου και καθε πλασμα που κατοικει σ' αυτον.

   Δεν ειναι ψεμμα...! Μου το υποσχεθηκε ο βοριας, το ενιωσε η καρδια μου ! Κι εγω νιωθω πως εχω χρεος να κινηθω, να δρασω...με τη δυναμη της ψυχης μου, αλλα και με μια αλλη δυναμη, ανωτερη απο μενα, που δεν μπορω να σας την εξηγησω, γιατι δεν ξερω το σχημα της, δεν την εχουν δει τα ματια μου, ομως ξερω οτι ειναι παντα διπλα μου, με στηριζει και με καθοδηγει.

   Πώς ξερω οτι υπαρχει χωρις να την εχω δει ;

Την νιωθω με την καρδια μου ! Ειναι μια πυκνη, ζεστη, απαλη ενεργεια, που με τυλιγει και γινεται ενα κουκουλι για μενα. Μεσα εκει με κατακλυζει η ασφαλεια. Ο νους μου ησυχαζει απο τις ανησυχιες της καθημερινοτητας και την θεση τους παιρνει η Πιστη ! Η πιστη πως για μενα ειναι ολα " καλώς καμωμενα " ! Και πραγματι, τιποτα δεν υπαρχει, που να χρειαζομαι αυτη την εποχη, και να μην το εχω. Αυτα που δεν εχω, ειναι αυτα που δεν τα εχω αναγκη. Κι αυτη η βαθεια πιστη με βεβαιωνει, οτι εχει ερθει η ωρα να καταθεσω οσα γνωριζω, οσα εμαθα καλα, ό,τι μεστωσε μεσα μου, και ό,τι με εκανε ευτυχισμενη.

     Γιατι, για μενα, αυτο ειναι η ευτυχια...να μοιραζομαι τον  "κοσμο μου" και να βλεπω γυρω μου χαμογελα και  "ανοιχτες"  καρδιες, γεματες με αυτοπεποιθηση και που θα ξερουν πια οτι ειναι και μπορουν να ειναι δυνατες.

         Ξεχασα ομως να σας συστηθω !!!!

            Ειμαι η Χνουδωτη !

Μια γατα απο την  μακρινη Περσια.! Το τριχωμα μου ειναι πυκνο και κατασπρο. Δεν ξερω γιατι μου το χαρισε ο Θεος της πλασης ! Εγω παντως νιωθω πολυ καλα και πληρης με αυτο !!!

                             Φιλί

 

 

 

 

                                                 

                              

 

( Τωρα ομως θα σας αφησω. Ο ηλιος λαμπει και θα παω μια βολτα ! Θα τα πουμε ομως συντομα, γιατι εχω κι αλλα να σας διηγηθω !!!

                             Με αγαπη..........

                          Καρδιά  Η Χνουδωτη σας !!!)                          Χαμόγελο 

  

                              Φιλί

 

----( Λοιπον...εδω ειμαι παλι και συνεχιζω την ιστορια μου !)

                                                        Καρδιά

 

 Οταν βρεθηκα σ' αυτο το μερος της γης, ημουν πολυ μικρη.Με εφερε μια οικογενεια, μεσα σε ενα οχημα, που το ελεγαν " τραινο". Ηταν φτιαγμενο απο βαρια σιδερα, πολυ μακρυ και εβγαζε πυκνο μαυρο-γκρι καπνο, απο ενα σημειο του, που ακουσα να το λενε "καμιναδα". Εκανε απιστευτο θορυβο και, μεχρι να το συνηθισω, με ταραζε και με τρομαζε πολυ.

   Το ταξιδι μας ηταν μεγαλο...ατελειωτο μου φανηκε !

   Σ' αυτη την οικογενεια,που σας ελεγα, υπηρχαν τεσσερα ατομα : Ο πατερας, η μητερα, ενα αγορι και ενα κοριτσι. Ηταν καλοι ανθρωποι, ομως στα ματια τους, εγω, εβλεπα πονο και φοβο μαζι.Κι επειδη,οπως φαινεται,δεν ηξεραν πώς να αντιμετωπισουν τη ζωη και τους ανθρωπους,διαλεξαν να ζουν στην κορυφη ενος βουνου, που μεχρι την ανοιξη ειχε πολλα χιονια.

 

                                

 

   Ο δρομος για εκει ηταν δυσβατος κι ετσι...η προσβαση για πολλους ανθρωπους ηταν δυσκολη ! Αυτο μαλλον τους προστατευε γιατι, οπως καταλαβα αργοτερα, σ'αυτον τον τοπο, που τον λενε γη, δεν ειναι ολοι οι ανθρωποι με καλες προθεσεις !

                                 

 

   Οταν μεγαλωσε το κοριτσι της οικογενειας κι εφτασε 18 χρονων ( με τα χρονια της γης, θελω να πω, γιατι στον δικο μου κοσμο δεν υπαρχουν χρονια και ετη. Αυτο ειναι ανθρωπινη υποθεση)...επρεπε να κατεβει στην πολη για να σπουδασει. Για να μην ειναι μονη της και νιωθει μοναξια, πηρε κι εμενα μαζι της.

   Θα σπουδαζε γιατρος. Αυτο ηταν κατι πολυ σημαντικο για το ανθρωπινο ειδος...οπως καταλαβα ! Γιατι οι ανθρωποι εχουν συναισθηματα κι εκτος απο το σωμα τους ποναει και η ψυχη τους. Αυτο μου φαινοταν

 τοσο        παραξενο

                    

            στην αρχη !!!

     Σοκαρισμένος

    Οι ανθρωποι της πολης ηταν διαφορετικοι και ειχαν κατι που τους βασανιζε πολυ. Ακουσα να το λενε "μαστιγα" και αργοτερα εμαθα οτι το ελεγαν και "αγχος". Ηταν κατσουφηδες και δεν ειχαν κατι που να τους δινει χαρα. Ειχαν ξεχασει πολλα ...οπως αυτο που εμεις το ξερουμε σαν "συμπονοια" και "τρυφεροτητα". Αντι γι αυτα ειχαν γεμισει με σκληροτητα και, οπως ελεγε το κοριτσι μου, " ειχαν βρωμισει τις γειτονιες   με τον εγωισμο τους ". Δεν καταλαβαινα καλα τί ηθελε να πει με αυτα τα λογια, αλλα η αληθεια ειναι οτι κορόιδευαν και εξευτελιζαν οτιδηποτε ηταν διαφορετικο απο αυτους και απο τις συνηθειες τους.

   Το κοριτσι μου ενιωθε βαθυ πονο και τα βραδια που γυριζε απο το νοσοκομειο, καθοταν διπλα στο τζακι, στην κουνιστη πολυθρονα ( δωρο απο την γιαγια της ) με επαιρνε αγκαλια, με χάιδευε και νοσταλγουσε την φυση του βουνου, τα χιονια του, τις λιακαδες του κι εκεινη την γλυκεια σιωπη, που σε φερνει κοντα στην ψυχη σου και σε γεμιζει με τοοοση γαληνη !!!

                                         

                                                                                                                                                                  

 

                                                                 

    Ετσι...ενα απο αυτα τα βραδυα,μεταξυ υπνου και ξυπνιου....

                      Χαμόγελο      Ερωτευμένος

( Ομως...θα σας τα πω στη συνεχεια γιατι...νυσταξα και λεω να παω για υπνο.........)ΦιλίΟυάου!

            

 

                                                          Χεχε  ΑβέβαιοςΜε αγαπη,

 

                                          

 

                              η

                                                                           Χνουδωτη σας !!!

                                                                        Καρδιά

                                                                        

 

 Τί λεγαμε; Α, ναι !

   Ενα βραδυ, λοιπον, μεταξυ υπνου και ξυπνιου, το κοριτσι μου ενιωσε να τυλιγεται απο ενα θεϊκό φως, πολυ λαμπερο και γεματο αγαπη. Αυτο, λεει, ηταν η δίοδος για να φτασει κοντα της ενας καταλευκος αγγελος. Τοτε ακουστηκε και μία φωνη που της ελεγε:

" Εσυ που εχεις πλουτο στην ψυχη σου, πρεπει να ξυπνησεις την αγαπη μεσα στην ψυχη των ανθρωπων.Εσυ που εχεις μεγαλωσει κοντα στην ομορφια της φυσης, πρεπει να τους δειξεις τα γαργαρα νερα, στις πλαγιες των βουνων, που καταληγουν στις θαλασσες. Τα ανθη που ξεπεταγονται απο το χωμα την ανοιξη, μετα απο τον βαθυ υπνο του χειμωνα. Πασχουν απο κατι που λεγεται "αγνοια" και δεν ξερουν τί κρυβει η ψυχη τους. Την εχουν σκεπασμενη...δεν ξερω με τί...αλλα πασχουν ! 

  Καποιοι θα σε ακουσουν και καποιοι οχι ! Ομως,να ξερεις, τιποτε πιο σημαντικο δεν υπαρχει σ' αυτη τη γη απο το να φωτιστει μια ψυχη και το σκοτεινο πεπλο της αγνοιας να καταργηθει !

  Είθε η Πιστη, η δυναμη της Αγνοτητας και η Καλη Θεληση

              να σε συντροφευουν αιώνια ! 

                               Αμην !!!

 

             Μετα...το Φως απομακρυνθηκε και το κοριτσι μου εμεινε στη θεση του, βυθισμενο     σε απεραντη γαληνη. 

               Χαλαρός Ερωτευμένος

    Το πρωί που ξυπνησε, ηταν ολα διαφορετικα. Στα ματια της ελαμπε μια σπιθα και στην καρδια της ειχε χαραχτει μία αποφαση, που εμοιαζε σαν αποστολη ! Τίποτε δεν υπηρχε που θα την ταρακουνουσε απο εκει !Μονο αυτος ο δρομος υπηρχε για εκεινη κι αυτη η αποφαση εμοιαζε με ορκο...Ηταν " Ο Ορκος της Αφοσιωσης ".

 

  Θ' αναρωτιεστε, τωρα, ποιος ειναι ο δικος μου ρολλος στην ιστορια της ζωης της !

  Ειναι πολυ απλος !

 

                                   

                        Φιλί

 

 Την συντροφευω στη ζωη της και σ' αυτο που εχει επιλεξει η καρδια της !

 

 

                  

 

 

Ο ηλιος με ζεσταινει ακομα κι εγω γινομαι ενα με τη χλοη...ακουω το ποταμι να κυλα και να γλυστραει μαλακα αναμεσα στις πετρες που βρισκει στο διαβα του !Κλεινω τα ματια μου και σιγοτραγουδω !!!

 

              Ποταμι μου γλυκο

              ταξιδεψε ως τον ουανο,

              φερε μου ενα αστερι

             να το φορω στον λαιμο !

                            Χαμόγελο

    " Χνουδωτηηη!!! Χνουδωτηηη !!!Ειναι ωρα να φυγουμε...ειναι η ωρα να ξεναγησουμε τους ανθρωπους της πολης στο βουνο !!!"

                                  Φιλί

 Ακουτε που με φωναζει ;  Ειναι η κυρα μου ! Τρεχω κοντα της και κανω μια ευχη:

   " Φυσηξε αγερα μου, φυσηξε ! Μαλακωσε τα παντα γυρω σου! Να μπει η ανασα σου και να καθαρισει, να καθαρισει ...να καθαρισει... ως και τα κυτταρα των ανθρωπων, για να μπορεσουν να δουν την ομορφια...το αιωνιο καλλος της φυσης! "

             Αυτη ειναι η ευχη μου !

          Κι εδω σας αποχαιρετω.

       Με αγαπη....η Χνουδωτη σας...!!!!

 

 

                                                                                        

 

                                                                

 

           

 

                             

 

   

 

 

 

 

Ο "ΜΟΝΟΣ"!.

   

 

 

Ποιός μας έχει μιλήσει για το πώς είναι όταν πέφτει η αυλαία;
Οσο είσαι στο προσκήνιο όλα λάμπουν. Κι εσύ λάμπεις, μιλάς, γελάς, θαυμάζεις, σε θαυμάζουν! Ολα μοιάζουν σαν ένα μεγάλο χαμόγελο και πολλοί το ζηλεύουν. Κλείνει όμως η αυλαία κι αρχίζει το μεγάλο κενό. Τα φώτα κλείνουν, τα χειροκροτήματα σταματούν κι εσύ...μένεις Μόνος! Αυτός ο "Μόνος" που άρχισες τώρα να γνωρίζεις καλά.

Αλήθεια...πόσα μίλια μπορούν να χωρίζουν τους ανθρώπους στον ίδιο χώρο;

Πόσα; Πολλά, πάρα πολλά!

Πώς να με δεις, όταν δε θες να δεις εσένα;
Πώς να με ακούσεις, όταν έχεις μάθει να κλείνεις τ΄αυτιά;
Πώς να με νιώσεις, όταν έχεις παγώσει;

Εγώ έχω μάθει οι άνθρωποι να είναι μαζί, δίπλα-δίπλα, αγκαλιά, να αγγίζονται, να μιλούν, να μοιράζονται τις σκέψεις τους, τα προβλήματά τους, το θυμό τους, τα νεύρα τους. Εχω μάθει να γελούν από την καρδιά τους, να έχουν φωτεινά βλέμματα, να σκύβουν για να γνωρίσουν ο ένας τον άλλον!
Φίλε μου...δεν σε ξέρω!


Γι΄αυτό και μένω παρέα με το...   "Μόνος"!!!!

***Φιλί

( Μαρία Παλαιοδήμου / Δεκέμβριος του 2016)

 

 

                           

 

                                     Μπερδεμένος ΤσαντισμένοςΦιλί

 

Μία απορία- ένα ερώτημα!!

       

Το διήγημα της Λιάνας Κορφιάτη παρουσιάζεται πια ολοκληρωμένο στην Ιστοσελίδα μας. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το χαρείτε γιατί αξίζει την προσοχή μας!
Κλείνοντας το έχω την ανάγκη να σας πω γιατί το συμπεριέλαβα στην Ιστοσελίδα μου, αν και η συγγραφέας του, ντροπαλά, απέφευγε την παρουσίασή του σε ευρύ κοινό.

Πάνε πολλά χρόνια πριν ...όταν σε κοσμική έξοδο μου γνώρισαν μία πολύ συμπαθητική κυρία, κοντά στα 55. Θυμάμαι ακόμα το γεμάτο με θλίψη βλέμμα της, το χλωμό ευγενικό της πρόσωπο και την γεμάτη με νοσταλγία φωνή της να μου λέει:
" Ξέρετε..σε νεαρή ηλικία ζωγράφιζα και, όπως μου έλεγαν, ζωγράφιζα πολύ καλά. Πόσο ευτυχισμένη ένιωθα τότε! Ε, μετά όλ΄αυτά έμειναν στο παρελθόν και...δε βαριέσαι, γιατί να τα θυμόμαστε!!! Μπήκε στη μέση η ζωή,ήρθαν οι υποχρεώσεις, τα χρόνια πέρασαν και...ξέχασα και ποιά ήμουν...."

Πράγματι, τα χρόνια πέρασαν κι εγώ είδα πολλές φορές μπροστά μου γυναικεία πρόσωπα, με την ίδια θλίψη στα μάτια,την ίδια νοσταλγία στη φωνή, να μου μιλούν για τα...περασμένα και ξεχασμένα χαρίσματά τους.Για τα ταλέντα τους που τα παραμέρισαν, τα καταχώνιασαν στα τρίσβαθα των ικανοτήτων τους, τα έθαψαν, τα διέγραψαν και δεν τόλμησαν ούτε να τα αναπολήσουν γιατί αυτό πονάει πολύ.

Θέλω, λοιπόν, να ρωτήσω την κάθε ταλαντούχα γυναικεία ύπαρξη, που κρύβει τα ταλέντα της, τα παραμερίζει, τα υποτιμά και αποφεύγει να παρουσιάσει τα έργα της- ντρέπεται για τον πιο όμορφο εαυτό της;- γιατί αδικεί τόσο την ύπαρξή της;

Αυτά είχα να πώ και σας εύχομαι "ώρα καλή" με τις ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ που μας μιλούν πάλι για την γυναικεία...ψυχή; μοίρα; θυσία; αδικία;
Εσείς θα κρίνετε!!!

 

Δ Ι Η Γ Η Μ Α ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ....

( Ενα από τα έργα των μαθητών, στο τμήμα της Αυτογνωσίας και Αυτοέκφρασης. Η Λιάνα Κορφιάτη, που το έγραψε, δεν είχε φανταστεί ποτέ ( όπως έλεγε) ότι διαθέτει αυτό το ταλέντο!)

                   Καρδιά

              ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ

                    (της Λιάνας Κορφιάτη)                                   

                    - 1 - 2 - 3 --συνέχεια...


"Η μία ομορφότερη από την άλλη", έτσι μας λέγανε όλοι, ίσως γιατί είχαμε φωτιστεί με το ίδιο όνομα, που έφερε από μόνο του ενέργεια ομορφιάς, τ' όνομα της γιαγιάς μας.
Κι έτσι προικιστήκαμε όλες μας με χάρες διαλεχτές, χάρες ζηλευτές, όλες δικές της. Ευμορφίες, όνομα και πράγμα, δηλαδή. Εκτός από την ομορφιά και τη χάρη όμως μας έδενε και μία "κοινή μοίρα ή μάλλον κατάρα", έτσι λέγανε, μα εμείς δεν το ξέραμε κι απ΄ό,τι φάνηκε έτσι θα' ταν τελικά.
Ξανθή σαν στάχυ η γιαγιά, ψηλή, στητή καλλίκορμη, χωρίς ίχνος γήρατος που να την ασκημίζει, πατούσε με τα λεπτά της πόδια σταθερά στη γη και με την καρδιά της ανοιχτή αγνάντευε το σύμπαν κι εκεί που την έβλεπες γαλήνια σαν άγγελο, εκεί ξέφευγε από τη ζωή κι έκανε την ανατροπή. Κι αυτή ήταν η δική της ευμορφία αλλά οι αδαείς σάστιζαν απ΄αυτό που εξέπεμπε και χωρίς να αναγνωρίζουν και οι ίδιοι το γιατί όλοι στο βάθος την φθονούσαν.
Ηταν τόσο ξεχωριστή η γιαγιά Ευμορφία και στη λεπτομέρειά της, όπως στο ότι φορούσε ρούχα αρχοντικά ακόμα και στην καθημερινότητά της, που άλλοτε κεντούσε μόνη της με ασημοκλωστές και που άλλοτε στόλιζε με περίτεχνες δαντέλες. Κι όταν έβγαινε στην αγορά έπιανε κότσο τα ξανθά της μαλλιά κι άστραφτε σαν ήλιος και τα μάτια ολονών έπεφταν πάνω της γουρλωμένα και θαμπωμένα απ΄το καμάρι της, τη χάρη της και το ανάλαφρο περπάτημά της. Γιατί η γιαγιά Ευμορφία ακτινοβολούσε από πάνω ως κάτω, από μέσα κι απ΄έξω και προκαλούσε αναταραχή μόνο και μόνο με την παρουσία της, ιδίως στις γυναίκες του νησιού γιατί αυτές είχαν το μεγαλύτερο πρόβλημα μαζί της. Μέχρι που είχα ακούσει την θειά μου τη Γεωργία να ψιθυρίζει με κακία μιά φορά, πως η γιαγιά μας είναι μάγισσα, έτσι ίσα-ίσα για να τρομάξει τις γυναικούλες του νησιού, να μεταλλάξει όπως μπορούσε τον θαυμασμό που έτρεφαν όλες τους για κείνη κρυφά. Πώς ν΄άντεχε άλλωστε η μιζέρια της θειάς μου το τόσο φως και την τόση ομορφιά της γιαγιάς!
Κι εδώ που τα λέμε, αυτή η γυναίκα μόνο με γιαγιά δεν έμοιαζε! Λες και το πλάσμα αυτο δεν είχε ηλικία! Λες κι είχε μαγέψει με τη χάρη της ακόμα και το γέρο χρόνο. Το παράξενο ήταν, πως αν και φάνταζε στα μάτια όλων τους αλλοπρόσαλη κι ανίσκιωτη ποτέ κανείς τους δεν διανοήθηκε να την στραβοκοιτάξει κατάμουτρα. Ηταν τόσο αποστομωτική η διαφορετικότητά της, τόσο εκλεπτυσμένη η πολυτέλειά της που δεν θα τολμούσαν ούτε οι πιό κακοήθεις γύρω της να την ειρωνευτούν. Σιγοψιθύριζαν όμως ξοπίσω της όλοι. Εκείνη πάλι με την σπάνια ποιότητά της δεν έδειχνε να πτοείται καθόλου απ΄αυτό κι ούτε προσπαθούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους άδικους χαρακτηρισμούς που την περιέβαλαν. Είχε εκπαιδευτεί βλέπεις από νέα να χειρίζεται μέσα της τον φθόνο τους, και το τίμημα, όπως ήταν φυσικό, ήταν να παραμένει πάντα στο περιθώριο, νά΄ναι πάντα έρημη και σκοτεινή σαν καλαμιά στον κάμπο.
Επιπλέον γύρω από τη ζωή της γιαγιάς περιπλεκόταν ένας φοβερός μύθος κι αυτό γιατί ποτέ κανένας άνδρας δεν εμφανίστηκε στο πλευρό της κι όμως απέκτησε τρεις γιούς. Αυτό κι αν ήταν πρόκληση για το νησί, μα ούτε σ΄αυτό απάντησε ποτέ της. Μόνο ότι οι πατεράδες μας είχαν φυτρώσει από τα λάχανα...μόνο αυτό δεν είχε ακουστεί! Αλλοι έλεγαν πως είχε ξελογιάσει έναν πλανόδιο πωλητή που την επισκεπτόταν, λέει, κρυφά και πως μαζί του είχε τα παιδιά της. Αλλοι έλεγαν πως αγαπούσε έναν αρχιληστή που τον έπνιξαν ένα βράδυ στο ποτάμι οι οχτροί του κι άλλοι πως κάθε της παιδί το είχε με διαφορετικό ΄πατέρα. Για τον δικό μου τον πατέρα, για παράδειγμα, λέγανε πως ήτανε γιός τσιγγάνου κι αυτό ακουγόταν σαν την χειρότερη μομφή τόσο γι΄αυτήν όσο και για όλη μας την οικογένεια. Τέλος πάντων, όποια κι αν ήταν η αλήθεια εμείς ποτέ δεν την αναζητήσαμε. Ισως από ένστικτο είχαμε αρκεστεί σε ό,τι μας ταίριαζε πιο πολύ και η κάθε μια μας ξεχωριστά είχε πλάσει την δική της εκδοχή για τον παππού της.

                Χαλαρός


Τη μεγάλη μου ξαδέλφη, κόρη του πρωτότοκου γιού της γιαγιάς, τη φωνάζαμε Ευμορφία όπως ακριβώς κι εκείνη. Της ταίριαζε έτσι ατόφιο τ΄όνομα γιατί της έμοιαζε πιότερο απ΄όλες μας. Στα μάτια που ήταν σαν λίμνες πριν τη βροχή, στο δέρμα το αλαβάστρινο, στα μαλλιά, ακόμα και στο κορμί που ήταν σαν σπαθί. Ομως η Ευμορφία όσο όμορφη κι αν ήταν, που χωρίς αμφιβολία μας ξεπερνούσε όλες, είχε μια κρυστάλλινη μάσκα στην όψη που πάγωνε ακόμα και τους πιο θερμούς θαυμαστές της. Λες κι αυτή η κοπέλα δεν είχε έκφραση, δεν είχε ψυχή ή κι αν είχε λες κι ήταν από χιόνι.
Τη μικρότερη τη φωνάζαμε από μικρή Μορφούλα κι ήταν το χαϊδεμένο μας. Λεπτή σαν βεργούλα με τεράστια γαλάζια μάτια που γέμιζαν σχεδόν ολόκληρο το νεραίδίσιο προσωπάκι της, είχε μιαν ομορφιά αληθινή μα τόσο εύθραυστη που νόμιζες πως αν την άγγιζες θα σπάσει. Ηταν ένα πλάσμα που όποιος τ΄αντίκρυζε για πρώτη φορά ένιωθε πως μάλλον θα΄χε πέσει κατά λάθος απ΄τ΄αστέρια, πως η γη αποκλείεται να είναι η δική της πατρίδα. Μόνο που την ευαισθησία της αυτή ούτε η ίδια δεν μπορούσε να την αντέξει και κατά εποχές κατέφευγε σε βαθιά ανεξήγητη σιωπή που κανείς δεν κατάφερνε να διαπεράσει.
Εγώ τώρα που σας μιλάω είμαι η μεσαία. Είμαι η Ευμορφία που όλοι με ξέρουν Μόρφω. Ομορφη πολύ με λέγανε και μένα, αλλά η δική μου ομορφιά ήταν μελαμψή, είχα αγριάδα στην όψη, το βλέμμα μου ήταν κοφτερό και η γλώσσα μου λεπίδι. Δεν κληρονόμησα τα γαλανά μάτια της γιαγιάς ούτε το απόκοσμο μυστήριό της, είχα όμως πάρει από κείνη τη θωριά της, το καμάρι της και κάτι απ΄την ψυχή της που δεν μου ήταν αντιληπτό ακόμα.
"Σαν μαύρο άτι είναι η Μόρφω μας, κοίτα την μωρή Μαριγώ πώς περπατεί, φτυστή η μάνα μου", έλεγε ο πατέρας μου όλο περηφάνια. μα η μάνα μου δυστυχώς δεν καμάρωνε καθόλου, αντιθέτως μάλλον ντρεπόταν για μένα κι έσπευδε αμέσως να τον αποστομώσει. " Σαν μουλάρι που τσινάει, θες να πεις πως περπατεί, μα απορώ πού την είδες την ομοιότητα με τη μάνα σου, Κυριάκο μου. Σε κανέναν από μας δεν μοιάζει η θυγατέρα σου. Πού βρήκαμε μωρέ εμείς τόσα σκούρα χρώματα και πού τέτοι γλώσσα;" Και το καρφί ήταν βέβαια για τον παππού-φάντασμα στον οποίο η μάνα, τόσο της έκοβε το τσερβέλο της, είχε καταλογίσει όλα τα κουσούρια και τις αμαρτίες τόσο της οικογενείας μας όσο και ολάκερης της ανθρωπότητας. Η μάνα αντιθέτως θαύμαζε απεριόριστα τις ξαδελφάδες μου που ήταν ξανθές κι αρχοντικές και σ΄αυτές ήθελε να μοιάσω, αλλά εγώ της ξέφυγα, δεν της είχα κάνει αυτή τη χάρη κι αυτό ποτέ δεν μου το συγχώρεσε.
" Το μυαλό της η κόρη σου τόχει, Μαριγούλα μου, στους αγαπητικούς. Κοίταξε πώς θα της μαζέψεις τα μυαλά γιατί ρεζίλι γινόμαστε όλοι και ξεσηκώνονται και τα δικά μας κορίτσια με τα καμώματά της", τσίγκλαγαν οι θειές μου τη μάνα μου που δεν ήθελε και πολύ για ν΄αφηνιάσει και να μ΄αρπάξει από το μαύρο τσουλούφι, που τόσο το΄χε άχτι, και πλήρωνα μετά εγώ χρυσή τη νύφη ή για ν΄ακριβολογήσω, τις συνυφάδες της μητρός μου.

Οποτε με φούρκιζε η Μαριγώ κατέφευγα στο σπίτι της γιαγιάς μου για παρηγοριά κάμποσες μέρες κι εκείνη με τη σειρά της μ΄έπαιρνε με το καλό, με μάλωνε απαλά, με καλοσύνη...", μην βαλαντώνεις τους γονείς σου, Μόρφω μου, γύρνα πίσω, εκείνον τον πατέρα σου δεν τον συλλογιέσαι, τί σου φταίει και τον τυραννάς;"...κιέπιανε το κόλπο ένεκα της αδυναμίας που του είχα και τα μάζευα σαν βρεγμένο γατί και γύρναγα στο κονάκι μου κι η ιστορία επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Παρ΄όλ΄αυτά τό΄νοιωθα μέσα στην ψυχή μου, πως δεν μου καταλόγιζε άδικο εμένα η γιαγιά κι ούτε στην πραγματικότητα για τη ζωή μου σκιαζόταν όπως οι άλλοι. Είχα το δικό της πάθος για ζωή κι εκείνη τό΄ξερε καλά. Γοητευόμουν όσο εκείνη απ΄τις κακοτοπιές, ορμούσα στους γκρεμούς χωρίς να λογαριάζω τον κίνδυνο. Αχ, γιαγιάκα μου καλή από σένα βρήκα να κληρονομήσω εγώ μόνο τα χαϊρια!
Κι όταν μ΄έπιανε η κρίση της απόρριψης κι απελπιζόμουν, όταν δηλαδή οι φόβοι μου γίνονταν θεριά- κι αυτό το πάθαινα, ομολογώ, συχνά- μεταμορφωνόμουν σε θεριό ανήμερο κι εγώ μήπως τους τρομάξω και τους διώξω και για να γλιτώσω από τον ίδιο μου τον εαυτό που δεν ήξερα μέχρι πού θα φτάσει, κλειδαμπαρωνόμουν μοναχή μου στην κάμαρή της και μουτζούρωνα με λύσσα όπου εύρισκα χαρτιά προσπαθώντας από μόνη μου να λυτρωθώ. Επειδή όμως δεν πολυκατάφερνα να ξορκίσω πάντα έτσι το θυμό μου, κατέφευγα σε κάτι εξαιρετικά αλλοπρόσαλλο. Γέμιζα λοιπόν
μια τεράστια λίστα με λέξεις που αρχίζουν από "Αν". Ετσι είχα μια εμμονή μ΄αυτή τη συλλαβή που από μόνη της δονούσε μέσα μου τη χορδή της αμφισβήτησης, της δυσπιστίας...ό,τι τρομοκρατούσε περισσότερο την ταραγμένη μου ψυχή, όπως: Ανασφαλής, Ανίατος, Αναίτιος, Ανυπάκουος, Ανάξιος, Ανελέητος, Ανυπόταχτος, Ανυπεράσπιστος, Ανομολόγητος,...που διάβαζα και ξαναδιάβαζα και κάθε φορά πρόσθετα και μία ακόμα. Δυστυχώς όμως η ανακούφιση ήταν προσωρινή και με την παραμικρή αφορμή φούσκωνε η ψυχή σαν θυμωμένο ποτάμι κι ανέτρεχα τρομοκρατημένη στην αγαπημένη μου λίστα και κάθε φορά με μεγαλύτερο σπαραγμό.

                  Φιλί

Με τους άνδρες δεν είχα καθόλου αρμονική σχέση. Τους θεωρούσα ανούσιους και ανυπόφορους. Νά΄το πάλι το "Αν" μπροστά μου! Ο,τί με πληγώνει αρχίζει από "αν"...ένα μυστήριο πράγμα! Παρ΄όλ΄αυτά είχα την ψευδαίσθηση πως κατέβαλλα τεράστιες προσπάθειες να συμφιλιωθώ με το ισχυρό φύλο, που μόνο ως ισχυρό δεν ήταν καταχωρημένο μέσα μου, πετώντας από αγκαλιά σε αγκαλιά σαν την μελισσούλα κι αφού έπαιρνα την επιβεβαίωση που τόσο λαχταρούσε η άπληστη ψυχή μου έφευγα τσιμπώντας σαν την σφίγγα τον εκάστοτε εραστή παίρνοντας μαζί μου για τον επόμενο εραστή το κεντρί. Τους έπαιζα στα δάχτυλα του ενός χεριού όλους τους και για να είμαι ειλικρινής το καταευχαριστιόμουν. " Τους ηλίθιους" ,έλεγα μέσα μου,"δεν αντιλαμβάνονται με τίποτα τα νάζια μιάς γυναίκας". Τους έλεγα, ας πούμε, "όχι" κι αυτοί τρεπόντουσαν σε φυγή με την ουρά στα σκέλια. Μέσα στην ηττοπάθεια ήταν όλοι τους.Από τότε δε που το συνειδητοποίησα αυτό δεν έλεγα όχι πια σε κανέναν. Το εναντίον μάλιστα τους προκαλούσα όλους περισσότερο από πρίν και μόλις με πλησίαζαν επικίνδυνα, τσούπ, μ΄έναν χορευτικό ελιγμό τους την κοπάναγα πάνω στα καλλίτερα. Ο ενδόμυχος πόθος μου ωστόσο ήταν να διασταυρωθώ μ΄έναν γενναίο άντρα, έναν άντρα επιτέλους που δεν θα τρόμαζε απ΄τις καπριτσιόζικες αρνήσεις μου, έναν άντρα που θα με βουτούσε απ΄τα μαλλιά και θα με οδηγούσε στα βαθιά, που θα αφύπνιζε μέσα μου τον μεγάλο έρωτα, τον έρωτα εκείνον που λένε ότι σε συνθλίβει ολοκληρωτικά. Σ΄έναν τέτοιον μάλιστα θα υποκλινόμουν με σέβας, αλλά δυστυχώς τέτοιος δεν φαινόταν πουθενά!

                 Σοκαρισμένος-2-

" Πολύ μπερμπάντω είναι η Μόρφω" έλεγαν στο διάβα μου, "κοίτα το παλιοκόριτσο πώς λυγιέται" ...και σκουντιόντουσαν μεταξύ τους πίσω απ΄την πλάτη μου οι εντιμότατοι συμπατριώτες μου που δεν έβλεπαν τ΄ανέραστα μούτρα τους καλλίτερα στον καθρέφτη, αλλά,,,σκασίλα μου μεγάλη εμένανε, το΄χα πάρει απόφαση..."ο κόσμος πάντα λέει". "Σε όποιον αρέσω' έλεγα κι εγώ κι οι άλλοι τη βόλτα σας!

Σε αντίθεση με μένα η ξαδέλφη μου η Ευμορφία ήταν υπόδειγμα σύνεσης και σεμνότητας. Στεκόταν στο παραθύρι της και κένταγε υπομονετικά τα προικιά της και κεφάλι δεν σήκωνε. Σαν την μαρμαρωμένη πριγκίπισσα ήταν η καημένη κι όμως την θεωρούσαν όλοι εδώ στο νησί σαν την ιδανική νυφούλα για τα παλικάρια τους και τα προξενιά κατέφθαναν στο αρχοντικό της το ένα καλίτερο απ΄τ΄άλλο. Η Ευμορφία έβγαινε σπάνια έξω αλλά κι όταν έβγαινε ήταν πάντα χαμηλοβλεπούσα και βιαστική να επιστρέψει σαν την κυνηγημένη, λες κι αν καθυστερούσε λίγο και την προλάβαιναν τ΄άστρα τ΄ουρανού θα μάτιαζαν την ομορφάδα της.
Κι η μάνα της κι η μάνα μου και η θειά Αργυρώ η μάνα της Μορφούλας, που ήταν το δικό τους φερέφωνο- γιατί εκτός από στριμμένη ήταν και χαζή- περίμεναν πώς και πώς να γίνει το θαύμα και να ακολουθήσουμε κι εμείς τα χνάρια της. Ποιά χνάρια δηλαδή που δεν πήγαινε και πουθενά για ν΄αφήσει χνάρια! Κι αυτός ήταν και ο πιό συνηθισμένος μας καυγάς με τη μάνα μου.
"Σκιαγμένη είναι η ανεψιά σου μάνα, πάρ΄το χαμπάρι, τρέμει και τον ίσκιο της, μην την καμαρώνεις τόσο πιά, κρίμα την ευμορφία της,μωρέ, να την έχει αμπαρωμένη στη βιτρίνα"
Κι εκείνη μ΄άκουγε, στράβωνε τα μούτρα της κι έφευγε από κοντά μου τινάζοντας τα χέρια της με νεύρο αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που με γένναγε γιατί μόνο μπελάδες της είχα φέρει στη ζωή και μουρμουρίζονταςτην ίδια φράση με παραλλαγές: " την ζηλεύεις, Μόρφω, την ξαδελφή σου γι άυτό τα λες αυτά και μην την πιάνεις στο στόμα σου γιατί δεν της μοιάζεις όχι μόνο στα μυαλά μα ούτε και στο δαχτυλάκι της το χιλιοτρυπημένο απ΄τη βελόνα".
Τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να τη ζήλευα την Ευμορφία μέσα μου. Ποιός ξέρει, ίσως νά΄χε δίκιο η μάνα γιατί κατά ένα περίεργο λόγο θιγόταν η αφεντια της περισσότερο για λογαριασμό της ανεψιάς της, που δεν ήταν και ομοαίμακτη, παρά για εμέ τη θυγατέρα της. Αβυσσος τελικά η ψυχή του ανθρώπου και η δικιά μου πληγή αγιάτρευτη.
Κι όλοι πίστευαν και η Ευμορφία ακόμα πιό πολύ ότι μιά ωραία ημέρα θα χτυπήσει την πόρτα ο πρίγκηψ σωτήρ που θα λατρέψει και θα ελευθερώσει την κοιμισμένη κοπέλα όπως ακριβώς γίνεται και στα παραμύθια. Κι όμως στην περίπτωση της Ευμορφίας αυτό εγένετο, όχι βέβαια διά του πρίγκηπος αυτοπροσώπως αλλά διά του αντικλήτου του, δηλαδή διά του διανομέως της περιοχής. Ελα όμως που η χρυσή μας η κοπέλα ήταν διαθέσιμη μόνο για τον αληθινό πρίγκηπα και ούτε που σήκωνε τα ωραία της ματάκια να τον κοιτάξει κι ας την αγαπούσε ο δόλιος σαν τρελός κι ας έψαχνε συνεχώς ένα πρόσχημα να την επισκεφθεί κι όλο και κάποια επιστολή να της αφήσει στην ποδιά της γιατί ήταν και ρομαντικός ο μπαγάσας, βλέπεις, και δεν ήθελε να το τρομάξει το κορίτσι με κανένα πιό ξαφνικό.
Κι εκείνη μεσα στην ακαταδεξία, με τη μύτη να φθάνει το ταβάνι, μόλις έφευγε ο κακομοίρης, σούφρωνε τα χείλη της που ήταν έτσι πικρά γιατί ήταν αφίλητα, Θεέ μου συγχώρεσέ με, και την πέταγε αδάβαστη στη φωτιά, η αχάριστη. Δεν της είπαμε να τον αγαπήσει κιόλας τον Χαραλάμπη τον ταχυδρόμο, αν και ήταν μια χαρά άντρας όνομα και πράγμα δηλαδή και όχι καθόλου δεν θα της κακόπεφτε της ψωροφαντασμένης, μα ας είχε την ευαισθησία ή έστω την περιέργεια η άσπλαχνη να δει τί άραγε να ΄μολογάει ένας άντρας, βρε αδελφέ, σε μιά γυναίκα όταν την ποθεί! Ε, αυτό το΄χα απορία.
" Αμάν βρε Ευμορφία, της έλεγα,πέτρα είναι η καρδιά σου πια, δεν τον βλέπεις πώς λιώνει τον Χαραλάμπη για σένα;" Κι εκείνη με κοιτούσε με ύφος βεντέτας και μ΄έβαζε στη θέση μου λέγοντας με αυστηρότητα να κοιτάξω τη δουλειά μου και να την παρατήσω ήσυχη. Τους λαχταρούσα τους άντρες κι εγώ, δεν λέω, όλο καψώνια ήμουνα, αλλά τουλάχιστον δεν ήμουν σαν και του λόγου της ασυγκίνητη με όλους και με όλα. Ομως εκείνη κάπως αλλιώς τα΄χε φανταστεί φαίνεται τα πράγματα και δικαίως δηλαδή γιατί μ΄αυτήν της τη φαντασιοπληξία έμαθε να πορεύεται στη ζωή ως τώρα.

   Χαμόγελο

 (συνεχίζεται)      

                     Σοκαρισμένος- 3 -


Οσο για την Μορφούλα μας αυτή ήταν τόσο αθώα που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να υποψιαστεί, κανείς εκτός από μένα δηλαδή, τον φλογερό έρωτα πού ΄χε καταχωνιασμένο στην ψυχούλα της. Για ποιόν; Για τον μεγάλο μου αδελφό. Τον βαρύ σταυρό που σήκωνε η Μορφούλα στις αδύναμες πλάτες της τον είχα αντιληφθεί από τότε που ήτανε ακόμα παιδούλα. Και πού να γείρει τ΄ορφανό, γιατί ήταν κι ορφανό από πατέρα το δύστυχο, σε ποιόν να πεί τον πόνο της και ποιός να την καταλάβει! Ή που θα την περιγελούσαν ή που θα την έπαιρναν με τις πέτρες για την αμαρτία της. Τροφή στα παλιόσκυλα θα γινόταν, να αυτή θα΄ταν η μοίρα της. Σε μένα όμως κάτι θα μπορούσε να΄χει πει τόσα χρόνια γιατί σε μένα είχε αδυναμία, μ΄εμπιστευόταν. Δεν το΄κανε όμως.
Οσο για τον αδελφούλη μου, άλλος προκομένος κι αυτός, είχε κολακευτεί τόσο πολύ απ΄τα φλογισμένα της μάτια, απ΄το σάστισμά της όταν τον αντίκρυζε, το χάσιμο της λαλιάς της, που της το καλλιεργούσε ο κακούργος το αίσθημα αυτό πότε μ΄ένα βλέμμα άκρως αντρικό, πότε με μιά λέξη, πότε μ΄ένα άγγιγμα δήθεν αθώο και περαστικό, με κάτι τόσο δα μικρό ίσα-ίσα να πυροδοτεί τον έρωτά της χωρίς ποτέ κανένας να μπορεί να του καταλογίσει γι΄αυτό ευθύνη. Και την ψυχή της που την κράταγε στο στόμα όπως το λιοντάρι το μισοπεθαμένο το θήραμα ούτε που την λογάριαζε. Στα μάτια όλων έτσι κι αλλιώς ο Περικλής μας ήταν το καλό παιδί, ο άμεμπτος, ο υπέρ άνω κάθε υποψίας.
Τό΄χα μυριστεί απ΄την αρχή το παιχνιδάκι που της έπαιζε κι έτσι μου΄ρχόταν μερικές φορές να του αστράψω ένα σκαμπίλι και να του γυρίσω τα μούτρα ανάποδα, αλλά ήταν τόσο έξυπνα καλυμμένος ο αλήτης που...ας έχει χάρη Παναγιά μου που΄μαι γυναίκα αλλιώς θα του΄λεγα εγώ τί εστί βερύκοκο.
Είχα κάνει μεγάλη προσπάθεια να εκμαιεύσω με τρόπο απ΄την Μορφούλα το μεγάλο της μυστικό, μάταια όμως. Το μόνο που ήθελα ήταν να μπορώ να την προστατεύσω από καμιά συμφορά, Χριστέ μου, κι αυτό μου ήταν αδύνατο να το συλλογιέμαι. Να πάθει η Μορφούλα μας κακό απ΄τον μεταμορφωμένο διάβολο, τον αδελφό μου, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου...ε, κάτι τέτοιο δεν θα το άντεχα με τίποτα το΄μολογώ! Κι αυτή, αμάν, τόσο μεταξωτή μας βγήκε πιά; Τσαγανό δεν έχει μέσα της ν΄αντισταθεί λιγάκι σα γυναίκα; Κάθε φορά που θα αισθανόταν τόσο δα εκτεθειμένη έπρεπε να καταφεύγει πανικόβλητη στη σιωπή της; Είναι πράγματα αυτά; Είχα φθάσει κυριολεκτικά σε απόγνωση και δεν ήξερα πώς να της συμπεριφερθώ για να την συνεφέρω. Την έβλεπα να λιώνει μέρα με τη μέρα σαν το κερί κι ένοιωθα επάνω μου όλη την ευθύνη. Κάτι έπρεπε να κάνω αμέσως για να την σώσω.
Μετά από μακροχρόνια σκέψη αποφάσισα να μιλήσω στη γιαγιά μια και τη θεωρούσα ύστατη σωτηρία.Πώς θα της το΄λεγα όμως ένα τέτοιο πράγμα; Φοβόμουν πραγματικά πρώτον την δυσπιστία της και δεύτερον τον πόνο της. " Αν με πιστέψει" σκεφτόμουν "πώς θα το αντέξει;" Στη Μορφούλα είχαμε όλοι μας τόση αδυναμία. Αν πάθει όμως κανένα κακό, έτσι άβγαλτο κι αγνό που είναι,εγώ θα΄μουν η κύρια υπόλογη, εγώ που ήξερα και δεν μίλαγα. Αν,αν,αν...νάτο πάλι μπροστά μου αυτό το καταραμένο "Αν". Φέρτε μου αμέσως χαρτί και μολύβι να γράψω να ξεσπάσω!
Πράγματι μια μέρα κίνησα να πάω να την βρω, με σκοπό να της το πω.
" Θέλω να σου μιλήσω γιαγιά για κάτι σοβαρό, πολύ σοβαρό, που αφορά τη Μορφούλα μας" της είπα. Κι ενόσω εγώ της εξιστορούσα με κάθε λεπτομέρεια όλες τις ενδείξεις που είχα για την τραγωδία που ζούσε η μικρή, εκείνη με άκουγε ατάραχη κι ανεπηρέαστη. Ωρες-ώρες μου θύμιζε την παγωμάρα της Ευμορφίας και με τρόμαζε. Δεν είχα όμως περιθώρια για αρνητικά συναισθήματα κι αναθεωρήσεις. Τώρα που είχα πάρει την απόφαση έπρεπε να παραμείνω εκεί ακλόνητη αναμένοντας την ετυμηγορία της.
" Μεγαλώσατε, Μόρφω μου. Η μία ομορφότερη από την άλλη γίνατε. Σας βλέπω και σας καμαρώνω όλες, όμως ήρθε η ώρα πια να σας αντιμετωπίσω κι εγώ σαν γυναίκες σωστές και να σας αποκαλύψω ένα μεγάλο μυστικό. Σε σένα, Μόρφω μου, έλαχε να το μάθεις πρώτη. Ακου με προσεχτικά, λοιπόν. Τ΄όνομά μας καλή μου το βαραίνει εδώ και αιώνες μιά βαριά κατάρα, μια κατάρα που ποτέ δεν καταλύθηκε στους αιώνες. Οσες γυναίκες, λοιπόν, απ΄το δικό μας δέντρο βαφτιστήκαμε Ευμορφίες είμαστε καταδικασμένες να πορευτούμε στη ζωή αυτή χωρίς άντρα στο πλευρό μας."
Κάνει μιά μικρή παύση και συνεχίζει αγέρωχα.
" Οσο για την Μορφούλα μας, γιατί ν΄ανησυχείς; Λες να μην το΄ξερα Μόρφω μου εγώ; Λες να μην το΄χα δει από χρόνια; Είμαι σίγουρη όμως πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος που αντέχει να γευτεί τον έρωτα η Μορφούλα μας...από μακριά! Αν τον πλησιάσει περισσότερο ή η ίδια που θα καεί ή που θα τον κάψει για να γλιτώσει. Και δεν θα άντεχε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι ουράνιο πλάσμα η Μορφούλα μας, δεν την βλέπεις; Αυτός φαίνεται πως είναι ο δρόμος της δικής της ψυχής και πρέπει να τον αποδεχτείς. Και τώρα που ξέρεις όλη την αλήθεια να πάψεις να σκιάζεσαι τόσο πολύ για κείνη."
Μα τί μου΄λεγε τώρα η γιαγιά, πλάκα κάνει; Δεν πίστευα στ΄αυτιά μου. Ζαλίστηκα τόσο πολύ που νομιζα θα λιποθυμήσω. Σηκώθηκα όρθια, έκανα με δυσκολία ένα βήμα εμπρός και αδιαφορώντας για το ποιά είναι αυτή και ποιά εγώ την κοίταξα κατάματα με οργή τόση που θα τρόμαζε και θηρίο και είπα:
"Πώς το΄κανες ένα τέτοιο πράγμα εσύ γιαγιά; Καταλαβαίνεις τόση ώρα τί μου λες; Πώς δεν απέτρεψες τη βάφτισή μας με τ΄όνομά σου ενώ γνώριζες τέτοια κατάρα; Γιατί; Κοίτα τί κατάφερες τώρα με τον εγωισμό σου! Καμάρωσέ μας! Θα μείνουμε και οι τρεις εγγονές σου μαγκούφες σαν εσένα που΄κανες τρία παιδιά χωρίς άντρα κι όλοι πίσω σου σ΄αποχτυπάνε ακόμα. Απ΄ό,τι φαίνεται όμως αυτό θα΄θελες και για μας για να φαίνονται αλαφρώτερες και οι δικές σου αμαρτίες ή μήπως κάνω λάθος;"


''Και πού θε να ήξερα Μόρφω μου τότε εγώ"  μου απαντάει με φυσική ηρεμία η γιαγιά, " την κρυφή μοίρα των ονομάτων για ν΄αποφασίσω τέτοια αποτροπή, όπως λες; Σάμπως θαρρείς πως η μοίρα σου θα ήταν καλλίτερη αν σε λέγανε Ελένη; Γιατί δεν ρωτάς την άλλη σου γιαγιά; Αναλογίστηκες ποτέ σου Μόρφω μου πόση μοναξιά μπορεί να βιώνει μιά γυναίκα έχοντας στο πλευρό της έναν άντρα; Εγώ που έφτασα ως εδώ στ΄αλήθεια δεν ξέρω ποιά είναι μεγαλύτερη."


Νομίζω πως εκείνη την ημέρα όλη η αγάπη που της είχα μεταλλάχτηκε σε μίσος. Ηλίου φαεινότερον, αν και είμαστε ακόμα όλες νέες, η μοίρα δεν είχε διστάσει να δώσει τα σημάδια της. Η κατάρα θα επαληθευόταν πάλι. Απ΄την άλλη είχα ντραπεί τόσο πολύ που είχα θίξει τη ζωή και το ήθος της γιαγιάς- πρώτη μου φορά της μιλούσα σκληρά- που αυτοστιγμεί το είχα μετανιώσει. Ο θυμός όμως είχε σπεύσει ταχύτερα.
Η γιαγια με παρατηρούσε αμίλητη. Αφουγκραζόταν τον πόνο μου χωρίς ενοχές ή αυτό ένιωθα τότε εγώ. Η ψυχή μου είχε φουσκώσει κι ήταν έτοιμη να ξεχειλίσει από πόνο και οργή από το μαντάτο που μόλις είχα λάβει αλλά, παρ΄όλ΄αυτά πρόλαβα κι αναρωτήθηκα μέσα στην σύγχυσή για μιά στιγμή, αν με βάφτιζαν άραγε Ελένη και ήμουν για παράδειγμα καταδικασμένη από κάποια άλλη αδίσταχτη μοίρα να μην αγαπήσω άντρα, όπως η γιαγιά μου η Ελένη που δεν αγάπησε ποτέ τον παππού μου, κι αυτό δράμα δεν θα΄τανε; Μά σάμπως και τώρα ,εδώ που τα λέμε, αν και φέρω άλλο όνομα, αγάπησα ποτέ κανέναν εγώ; Και είμαι σίγουρη ούτε που πρόκειται να μου συμβεί. Ο ένα θα μου βρωμάει ο άλλος θα μου ξινίζει ες αεί!
Τέλος πάντων, μου φαίνεται πως εμένα ειδικά θα με βαραίνουν κι άλλες κατάρες που αγνοώ ακόμα και θ΄αποκαλυφθούν κι αυτές με κάποιο τρόπο κάποτε.
Απορροφημένη από τρομερές εικασίες, από γιγάντια "Αν", που τα΄βλεπα σαν τέρατα ανυπέρβλητα να με καταδιώκουν, άνοιξα την πόρτα να γλιτώσω αφήνοντας τον αέρα να την κλείσει με ορμή πίσω μου, έτσι μήπως και πάρω λίγη δύναμη απ΄το θράσος μου, κι εγώ έφυγα πιλαλώντας δίχως να γυρίσω ν΄αποχαιρετήσω ούτε μ΄ένα ανεπαίσθητο νεύμα τη γιαγιά.

 

                       

                                     ( Συνεχίζεται ) 

4η συνέχεια...Χαμόγελο

 ( Αν σας ενδιαφέρει η συνέχεια, διαβάστε την στην ενότητα..." Συνέχεια διηγήματος " ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ!!!)

 

 

4η συνέχεια Διηγήματος!!! ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ!

         Χαλαρός


Ο καιρός περνούσε γρήγορα και οι αρραβώνες θα γίνονταν την άλλη Κυριακή. Οι ετοιμασίες έδιναν κι έπαιρναν δυστυχώς όμως ο Χαραλάμπης δεν είχε ακόμα φανεί.
" Μα, άνοιξε η γη και τον κατάπιε; Δεν το΄χει μάθει ακόμα ο αναίσθητος; Δεν βλέπει ότι με χάνει; Τί περιμένει άλλο πιά! ", μονολογούσε άσκοπα ξεροσταλιάζοντας στο παραθύρι της η Ευμορφία.
Εν τω μεταξύ, η Μορφούλα τον τελευταίο καιρό έδειχνε κάπως καλλίτερα.
" ΄Η που της πέρασε λιγάκι ο έρωτας- σκεφτόμουν- ή που ο Περικλάκης της είπε κανένα γλυκόλογο και πετάει στα ουράνια!"
Στο σπίτι της πήγαινα συχνά. Από τότε δε που πέθανε η γιαγιά, είχαμε δεθεί περισσότερο οι δυό μας. Φοβόμουν, αλήθεια, να την αφήνω και πολύ μονάχη της, έτσι αλαφροϊσκιωτο που ήταν, την είχα ικανή για όλα. Απ΄την άλλη ήθελα να την προτρέψω να μου εξομολογηθεί το βάσανό της. " πόσο θ΄αντέξει να το κρατάει μέσα της βουβό!", σκεφτόμουν κι όσο πιό κοντά της ήμουν τόσο πιθανότερο το θεωρούσα να συμβεί το θαύμα.

" Τί ζωγραφίζεις Μορφούλα μου;" τη ρώταγα, βλέποντάς την βουτηγμένη στα χρώματα.
" Ο,τι αδυνατώ να πω με λόγια", μου απαντούσε και συνέχιζε το έργο της απερίσπαστη κι αμίλητη. Ο πίνακας που είχε σχεδόν τελειώσει ήτανε ήδη ένα μικρό αριστούργημα. Μόλις τον είδα έμεινα άναυδη. Παρίστανε μιά γυναίκα σκυμμένη στο πάτωμα να΄χει περιβάλλει απ΄τα γόνατα έναν άνδρα ορθό με ακουμπισμένο το κεφάλι της επάνω του με αφοσίωση πιστής. " Αυτή την εικόνα, ένα βράδυ, την ονειρεύτηκα και θέλησα να τη ζωγραφίσω", μου
εξομολογήθηκε.
Η παράσταση, για κάποιον που θα την έβλεπε ρηχά χωρίς το συναίσθημα που της αναλογούσε, ήταν -απ΄την πλευρά της γυναίκας- μια ικεσία προς τον άντρα. Μια εικόνα που θα εκνεύριζε αφάνταστα, ας πούμε, κάποια σαν την Ευμορφία. Αυτή όμως η γυναίκα του πίνακα δεν ζήταγε τίποτα απολύτως, απλά εξέφραζε τη λατρεία της, υμνούσε με τον τρόπο της τον απόλυτο έρωτα, τον έρωτα που μόνο σε μια αιθέρια γυναικεία ψυχή σαν της Μορφούλας θα μπορούσε να αφυπνιστεί, τον ουράνιο έρωτα, τον θεϊκό. Συγκινήθηκα τόσο πολύ που δεν άντεξα και αγκαλιάζοντάς την ξέσπασα σε λυγμούς. " Εύγε σου, είναι η ωραιότερη ζωγραφιά που΄χω δει" της είπα. Κι εκείνη έσπευσε να μου πει..."Θα τη χαρίσω στον Περικλή αύριο που΄χει τα γενέθλιά του. Τί λες, θα του αρέσει;"...

Απορώ πραγματικά μερικές φορές κι αναρωτιέμαι μονάχη, τί θέλω εγώ να παρέμβω στη δική της ψυχή και ποιά είμαι εγώ που την κυνηγώ; Μήπως η γιαγιά είχε δίκιο τελικά και σκιάζομαι άδικα; Από τη στιγμή που είδα αυτό που ζωγράφισε η Μορφούλα κάτι άλλαξε μέσα μου, σαν να έπαψα να θέλω να την αποτρέψω και να την προστατεύσω από τα συναισθήματά της, ακόμα όμως δεν μου είχε γίνει συνειδητή η διαπίστωση αυτή. Συλλογιζόμουν όμως ότι εκείνη τουλάχιστον είναι τυχερή! Εκείνη διαφέρει από ΄μας! Εκείνη αγάπησε και ο πόνος της αγάπης θα της μεταμορφώσει την ψυχή και ήδη την κάνει δημιουργό! Λίγο είναι αυτό; Αλί και τρισαλί από ΄μας κι εννοούσα εμένα και την Ευμορφία που όσο κι αν μ΄εκνεύριζε ώρες-ώρες έβλεπα πως μοιάζαμε πολύ.

Η μικρή μου ξαδελφούλα πράγματι όσο πέρναγε ο καιρός ξεδίπλωνε το ταλέντο της στον καμβά αφήνοντας άπαντες κατάπληκτους.Ο,τι ζωγράφιζε ήταν σκέτο ποίημα. Βέβαια το δώρο της προς τον Περικλή δεν βρήκε τη θέση που του άρμοζε, αντίθετα σκονιζόταν ανάμεσα σε άρηστα αντικείμενα πεταμένος στην αποθήκη μας κι ο αδελφούλης μου ο ευαίσθητος είχε έτοιμη τη δικαιολόγία πως τον κατέθλιβαν τα μουντά του χρώματα και δεν ήθελε να τον στολίσει πουθενά γιατί του μαύριζε -έλεγε- την καρδιά.
Ολο αυτό η ξαδελφή μου, που δεν στερείτο ευφυϊας, το αισθανόταν αλλά δεν άντεχε να το παραδετεί. Ο Περικλής παρέμενε ο ήρωάς της, ο ήρωας που την έσωσε κουβαλώντας την στους ώμους της όταν είε πέσει από τη μουριά επτά χρονών παιδούλα. Ποιός μπορούσε να της ανατράψει την δική της αλήθεια; Εκεί που την έβλεπα κι εγώ κάπου-κάπου να ξεθαρρεύει λίγο, να διαστέλλεται προς τα έξω, εκεί που τόλμαγε και την καμάρωνα κι εγώ, εκεί ήταν που αποτραβιόταν απροειδοποίητα πίσω στον δικό της ασφαλή κόσμο και χωνόταν πάλι σε όλο και πιο βαθιές και μακρόσυρτες σιωπές. Κι αυτές οι μεταπτώσεις ήταν πλέον πιο συχνές. Είχα ορκιστεί να μην παρέμβω με τη βία, να μην γίνω ο δήμιος του έρωτά της γιατί δεν της πήγαινε κάτι τέτοιο, αλλά δεν πήγαινε άλλο πια, την έβλεπα τόσο αδύνατη, έτοιμη να πέσει κάτω, μπουκιά δεν έβαζε στο στόμα της, λες κι έψαχνε απεγνωσμένα να βρει τρόπο να χωρέσει να περάσει από κάποια μικρή χαραμάδα στην ψυχή του Περικλάκη της, λες και με τη απόλυτη εξαϋλωση θα τα κατάφερνε καλλίτερα. Τόσος ρομαντισμός! Τί να΄κανα κι εγώ; Επρεπε να΄μαι σε διαρκή επαγπύπνηση γιατί οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν δυστυχώς τον ύπνο του δικαίου.

 

                     

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ>>>>>Χαλαρός

5η συνέχεια του διηγήματος "ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ"...

 

 

***
Εν τω μεταξύ, ο Περικλής ετοιμαζόταν να νυμφευθεί μία πληθωρική Αθηναία που΄χε γνωρίσει προσφάτως, κάτι που είχε στοιχίσει απίστευτα στην Μορφούλα μας και πολύ φοβόμουν πως ώρα με την ώρα θ΄ακούγαμε τα χειρότερα. Αυτό μας έλειπε τώρα! Θύμωνα γιατί κανείς πέρα από μένα δεν είχε ευαισθητοποιηθεί. Τόσο εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό τους ήταν όλοι!
-" τώρα θα τη μάθεις τη Μορφούλα, Μόρφω μου; Αλλοπαρμένο ήταν δαύτο από μικρό, μην της δίνεις σημασία", έτσι μου΄λεγαν. Ηξερα ότι για άλλη μια φορά έπρεπε να δώσω ολομόναχη τη μάχη για το καλό της. Ανθρωπος αρωγός, ουδείς! Πού να βρεθεί άνθρωπος εξάλλου τώρα που τον χρειάζομαι εγώ, αφού είναι λέξη που αρχίει από "Αν"; Οταν σας τα λέω δεν με πιστεύετε!
Η τελευταία μου ελπίδα στρεφόταν στον ουρανό. Πήγα στην εκκλησία ένα πρωί κι επικαλέστηκα κι εγώ με όλη μου την ψυχή τον Αγιο Φανούριο, μπας και την λυπηθεί και της φανερώσει το έλεός του. Δεν ξέρω και πολλά για τους αγίους, ποτέ μου δεν απευθύνθηκα σε άγιο, ποτέ μου από αντίδραση στη μάνα μου που κράταγε όλη μέρα ένα θυμιατό. Θα μου καταλόγιζε λοιπόν μειωμένη πίστη, σίγουρα, και δε θα μ΄άκουγε, το ξέρω. Τώρα ,θα΄λεγε, τον είχα θυμηθεί; Τώρα που ήθελα χάρη να του ζητήσω; Και με το δίκιο του, ο Αγιος! Στην εκκλησία σπάνια πάταγα ν΄ανάψω ένα κερί και στις προσευχές πάθαινα σαρδάμ, ουδεμία ευχέρεια λόγου, γι΄αυτό αμφιβάλλω αν εισακούστηκα εκεί ψηλά, αν απευθύνθηκα στο σωστό άγιο με το σωστό τρόπο, αλλά ήταν ο προστάτης της γιαγιάς μας και μόνο αυτόν αισθανόμουν οικείο, πού αλλού να πήγαινα; Ετσι έκανα από μίμηση ό,τι περίπου φανταζόμουν ότι θα έκανε και η γιαγιά χωρίς να πολυσκέφτομαι τους κανόνες του πρωτόκολλου. Συντονίστηκα, λοιπόν, όπως-όπως μαζί του και του την παρέδωσα λέγοντας μέσα μου, " όπως θέλεις ας τη χειριστείς! Αγιος δεν είσαι;"
Δεν ξέρω κατά πόσο βοήθησε πράγματι τη Μορφούλα ο Αγιος, εγώ πάντως ίδια κι απαράλλαχτη την έβλεπα όπως πάντα. Ισως γιατί μάλλον στη φαντασία μου τελικά κινδύνευε η μικρή τόσο πολύ. "Αν ήταν να το πάθει το κακό ήδη θα το είχε πάθει!", σκέφτηκα πιό λογικά εκ των υστέρων. Ωστόσο ο Αγιος βοήθησε με τον τρόπο του την δική μου ψυχή, που κινδύνευε πραγματικά αφού είχε αρχίσει να αποδιοργανώνεται εντελώς εξαιτίας της εμμονής μου με την μοίρα, κάτι που ευτυχώς αφουγκράστηκε αμέσως η μεγάλη χάρη του κι έτσι με αφορμή τον έρωτα της Μορφούλας οδήγησε εμένα σ΄ένα μόνιμο και σταθερό συντονισμό με το υπερπέραν.

Η δική μου ψυχή θα΄ταν μάλλον στείρα, δεν εξηγείται αλλιώς! Τους εραστές εξακολουθούσα να τους αλλάζω σαν τα πουκάμισα χωρίς να δίνω πενταράκι για κανέναν τους και μιά και είπα "πουκάμισα" θυμήθηκα κάτι να σας πω...την μόνη φορά που σκίρτησε η καρδιά μου λοιπόν ήταν όταν ήμουν μαθήτρια στο Γυμνάσιο όπου είχα ερωτευτεί παράφορα τον τότε καθηγητή της Φυσικής. Και τί δεν έκανα για να του αποσπώ έναν καλό λόγο, να μου δώσει λίγη σημασία, να δει πόσο τον θαύμαζα, μέχρι που είχα φτάσει στο σημείο να ξέρω απ΄έξω κι ανακατωτά, ποιά εγώ που βιβλίο δεν έπιανα στα χέρια μου, όλους τους νόμους της Μηχανικής και της Υδροστατικής, πιστεύοντας η αγαθή πως κέρδιζα το καμάρι του.
Το φοβερότερο όμως συνέβη στην ημερήσια εκδρομή του σχολείου όπου όλη η δευτέρα Τάξη συμφώνησε χωρίς τη δική μου έγκριση φυσικά να ρίξει τον κύριο καθηγητή στη θάλασσα. Επικράτησε πανζουρλισμός από τα γέλια και τη χαρά των κανίβαλων για το μεγάλο τους κατόρθωμα. Οταν εξήλθε ο κύριος Αναγνωστόπουλος καταμουσκεμένος απ΄το νερό έσπευσε όπως ήταν φυσικό να φορέσει ο φουκαράς ρούχα στεγνά. Και τί έκανα τότε εγώ η παλαβή; Του έκλεψα το βρεγμένο πυκάμισο και μάλιστα είχα τόσο θράσος που όχι μόνο το έκλεψα αλλά το στέγνωσα και το κράτησα σαν φυλαχτό, κατάδικό μου. Αυτό το πράσινο πουκάμισο λοιπόν αποτέλεσε για μένα κάτι σαν σύμβολο αγνής αγάπης κι από τότε ουδέποτε στη ζωή μου αισθάνθηκα κάτι λεπτότερο. Κι όποτε αφουγκραζόμουν την ψυχή μου να διαμαρτύρεται και να βογγάει ως ξεπουλημένη, έτσι που τα΄χα κάνει μούσκεμα στη δική μου ζωή, ανέτρεχα στην αγαπημένη μου αναλλοίωτη από το χρόνο μυρωδιά εκείνου του πουκάμισου που μ΄έλυνε σε ακατάπαυστους λυγμούς υπενθυμίζοντάς μου ποιά είμαι πραγματικά και μ΄έστελνε μονομιάς στη λίστα με τα "Αν".
***
***Συνεχίζεται...

6η συνέχεια του διηγήματος "ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ">>>


***

Αυτές τις μέρες σκεπτόμουν επίμονα τη γιαγιά. Είχα καιρό να επισκεφτώ τον τάφο της και ίσως αυτός ο έμμονος συλλογισμός μου να οφείλεται στο κάλεσμα της ψυχής της, ίσως και να θέλει κάτι να μου μηνύσει. Μια και δυό κίνησα για το νεκροταφείο παραμένοντας εκεί όλο το πρωινό, λες και ήθελα να της ξεπληρώσω με τον τρόπο αυτό την παρατεταμένη μου απουσία, που ακόμα και μετά τον θάνατό της διατηρούσα από ντροπή, κατά έναν τρόπο. Ομως την ώρα που ξεκίνησα την επιστροφή μου για το σπίτι έπιασε ξαφνικά μια απίστευτη μπόρα, μια από εκείνες που απ΄τη μια στιγμή στην άλλη σκοτεινιάζουν απροειδοποίητα εντελώς τον ουρανό, που πλημμυρίζουν σε ελάχιστο χρόνο ό,τι βρουν στο πέρασμά τους, από εκείνες που τρομάζουν και τους πιο θαρραλέους διαβάτες. Χειμώνας ήτανε, τέλη Γενάρη κι αυτός ο Γενάρης δεν θα΄φευγε όπως οι άλλοι.
Το φοβόμουν το νερό από μικρή, ιδίως τη βροχή, ανεξήγητα. Ισωε επειδή άκουγα τους μεγάλους να λένε από τότε ότι, όταν έπεφταν πολλά νερά εδώ φούσκωνε το ποτάμι κι έπρεπε να προσέχουμε πολύ, να φεύγουμε όσο γίνεται μακρύτερα. Ετσι, απ΄ό,τι φαίνεται, τη βροχή την είχα συνδέσει μέσα στην ψυχή μου με μεγάλο κίνδυνο. Κι εγώ η απερίσκεπτη είχα ξεγελαστεί από την πρωινή λιακάδα κι έφυγα ανυποψίαστη και άοπλη, Γενάρη μήνα! Ειδάλλωε δεν θα υπήρχε περίπτωση να ξεμυτίσω από το κατώφλι μου ειδικά απόψε που το βράδυ είχαμε τα περιβόητα αρραβωνιάσματα της Ευμορφίας κι έπρεπε να βοηθήσω κι εγώ από νωρίς. Ποιός την άκουγε ώρα την μουρμούρα της κυρα- Μαριγώς!
Για καλή μου τύχη έξω ακριβώς απ΄το νεκροταφείο σκόνταψα πάνω στον Κωσταντή. "Επιτέλους ένας δικός μου άνθρωπος, στον ουρανό τον γύρευα και στη γη τον βρήκα", σκέφτηκα μόλις τον απάντησα, με ανακούφιση.
" Είδες, Μόρφω, βροχή; Ισα που πρόλαβα κι εγώ να πάρω την ευχή της μακαρίτισσας", μου είπε συγκινημένος. Ξιπαζόταν τόσο όλον αυτόν τον καιρό με την απόφαση της Ευμορφίας να τον δεχτεί για άντρα της, που είχε καταφέρει να μου γίνει εξαιρετικά αντιπαθής, παρ΄όλ΄αυτά για πρώτη φορά ένοιωσα μια γλυκάδα για ΄κείνον μέσα μου.
" Θα με συνοδεύσεις μέχρι τη Χώρα, ξάδελφε;" τον ρώτησα προτείνοντάς του το χέρι μου χωρίς δισταγμό, "ξέρεις, φοβάμαι πολύ τη βροχή"...και την ώρα που το μολογούσα, κρυμμένη σχεδόν ολόκληρη κάτω από την μακριά καμπαρτίνα του, συνειδητοποιούσα πως ήταν ο μόνος που μοιραζόμουν την φοβία μου αυτή.
Πιστεύω σ΄αυτό που λέμε πεπρωμένο, πιστεύω πως τίποτα στη ζωή δεν συμβαίνει τυχαία αν δεν είναι γραφτό, απλά εμείς οι άνθρωποι δεν κατανοούμε τις βαθ΄τεες αιτίες αυτών των συμβάντων και τα καταγράφουμε ως απλές συμπτώσεις. Μετά από όσα διαδραματίστηκας είμαι ακόμα πιό σίγουρη.

Στην αρχή φαινόταν σαν μια συνηθισμένη χειμωνιάτικη μπόρα μα πολύ γρήγορα η βροχή μας έδειξε τα δόντια της αφού εξελίχθηκε σε τρομερή ανεμοθύελλα, σε κατακλυσμό Κυρίου. Οταν φθάσαμε να διασχίσουμε το επικίνδυνο ποτάμι όλος ο τρόμος που είχε καταχωνιαστεί στην ψυχή μου για το νερό ήταν μπροστά μου ολοώντανος εφιάλτης. Ο Κωσταντής χωρίς να χάσει λεπτό την ψυχραιμία του με πρόστεξε να μην αφήσω καθόλου το χέρι του που μ΄έσφιγγε δυνατά.
" Πρόσεχε, Μόρφω, κρατήσου από ΄μένα γερά και μη φοβάσαι τίποτα, εγώ είμαι εδώ!"
Δεν ξέρω τί έγινε ακριβώς, ίσως παραπάτησα και του ξέφυγα άθελά μου πάνω στην αναμπουμπούλα, ίσως πάλι το ένστικτό μου με οδήγησσε να ορμήσω μόνη μου στο χείμαρρο, δεν ξέρω, το μόνο που θυμάμαι είναι να ουρλιάζω με τεντωμένα χέρια απ΄την απέναντι όχθη του ποταμού τ΄όνομά του κι αυτός να γίνεται άφαντος.
Το ότι κατάφερα εγώ να φτάσω ζωντανή μέχρι τη χώρα όλοι σε θαύμα το αποδώσανε. Η μάνα μου ακόμα σταυροκοπιέται. Την ίδια όμως τύχη δεν την είχε ο έρμος ο Κωσταντής που παρασύρθηκε απ΄τη λαίλαπα του ποταμού και καταποντίστηκε στην κυριολεξία απ΄το νερό, δυό μέτρα παλικάρι. Ποιό το ευλογεί το άδικο;

Στο σπίτι του θείου Παναγή κρέμασαν μαύρες κορδέλες. Τί να τους πεις και πώς να τους παρηγορήσεις; Αντί για παντρολογήματα και χαρές να΄χουνε κηδείες. η Ευμορφία στραμμένη όπως πάντα στο παράθυρο νότιζε με αναστεναγμούς και με τα ακριβοθώρητα δάκρυά της το τζάμι και δεν ήξερε μήτε αυτή γιατί περισσότερο άραγε θρηνεί...για τον άδικο χαμό του παρ΄ολίγον μνηστήρος της, για την εξαφάνιση του διανομέως ή για την σκληρή της μοίρα που και η ίδια ακόμα αγνοούσε. Προσπάθησα να την πλησιάσω μα στάθηκε αδύνατον. Ο πόνος την είχε παγώσει ακόμα πιο πολύ. Την συμπονούσα στο βάθος κι αναρρωτιόμουν με λύπη, πόσο άραγε πόνο πρέπει να αισθανθεί η ψυχή της για ναμετακινηθεί λιγάκι απ΄τον εαυτό της;

Ο αναπάντεχος θάνατος του Κωσταντή τάραξε την δική μας οικογένεια συθέμελα ανατρέποντας όλο το υπάρχων μέχρι τώρα καθεστώς. Η μάνα μου, για παράδειγμα, άλλαξε άρδην διάθεση απέναντί μου. Οχι πως με αποδέχτηκε ποτέ της βέβαια αλλά...να, παρ΄ολίγον να χάσει τη μοναχοκόρη της και δεν ήταν δα και λίγο πράμα αυτό. Ο πατέρας απ΄την άλλη μεριά αφυπνίστηκε ξαφνικά, λες κι ένοιωσε για τη ζωή όλων μας επιτέλους και τη δική του ευθύνη. Πρώτη φορά μάλωνε την μάνα μου αυστηρά κι εγώ κρυφοκαμάρωνα με χαιρεκακία για το νέο τους ρόλο. "Μυαλό δεν είχες εσύ, Μαριγώ, να δεις τον καιρό; Πού τ΄άφησες να τρέχει το παιδί χειμωνιάτικα μες στα ποτάμια;" ,της έλεγε και το παιδί ήμουν εγώ, εικοσι δυο χρονών γυναίκα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ γιατί χάριν αυτής της επίπληξης ο πατέρας προήχθη, χωρίς να το καταλάβει και ο ίδιος, απ΄τη θέση του υπαρχηγού στη θέση του αρχηγού και...μαγκιά του!
Μέχρι κι ο Περικλής μας, αστεία αστεία, φαινόταν να έχει ευαισθητοποιηθεί που΄χασε τον πιο καλό του φίλο κι όλο στριφογυρνούσε σαν τη σβούρα, πέρα-δώθε. Μόνο που τελικά κι αυτός έκανε ό,τι όλοι τους,δηλαδή, εστιαζόταν στα αίτια της συμφοράς κι όχι στα δικά του συναισθήματα, αλλά αυτόν δεν τον λυπόμουν καθόλου μια και είχα από χρόνια μαζί του προηγούμενα. Εξάλλου δεν υπήρχε και λόγος ανησυχίας, είχε την μάνα του να το νοιάεται, το παιδί.
Οσο για μένα πόναγα για τον θάνατο του Κωσταντή κι ούτε που τόλμαγα να αναρωτηθώ γιατί να ζήσω εγώ και να πεθάνει εκείνος. Ετσι κι αλλιώς λύση στο αίνιγμα δεν θα΄βρισκα και το΄ξερα. Την δε προσωπική μου ζωή εξακολουθούσα να την παρατηρώ εξ΄αποστάσεως και άπονα, σαν να αφορούσε κάποια άλλη κι όχι εμένα την ίδια. Είχα την ψευδαίσθηση όμως πως έτσι κατακτούσα την εσωτερική μου αταραξία και κάλυπτα μια βαθιά μου συναισθηματική ανάγκη.

*** συνεχίζεται!!!

 

Η 7η συνέχεια- "ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ"


Η απρόοπτη γνωριμία μου όμως με τον Ανέστη, στην πρώτη έκθεση ζωγραφικής της  Μορφούλας, ήταν η αφορμή για να οδηγηθώ στην άκρη του νήματος και σιγά-σιγά να ξετυλίξω όλο το κουβάρι της ζωής μου.
Και δεν ήταν σαν άνδρας ούτε όμορφος ούτε τόσο γοητευτικός ο Ανέστης. Ενας συνηθισμένος άντρας ήταν, απλά εγώ για κάποιο λόγο που δεν μου ήταν ακόμα σαφής αφέθηκα. Στην αρχή τον αντιμετώπισα όπως όλους, σαν ένα καινούριο παιχνιδάκι που το κούρδιζα και με διασκέδαζε να το βλέπω να χοροπηδάει στα πόδια μου μέχρι να σπάσει. Πολύ γρήγορα όμως διαπίστωσα πως ο συγκεκριμένος άντρας είχε αντικειμενικό εμπόδιο για να με φτάσει, δεν χρειαζόταν να το επινοήσω εγώ, μου το είχε προσφέρει έτοιμο η ίδια η ζωή. Με λίγα λόγια ο Ανέστη είχε το προνόμιο να είναι παντρεμένος.

Μ΄αυτό το δεδομένο κατάφερε να γίνει,χωρίς ο ίδιος να το προσπαθήσει και πολύ, ο τελευταίος εραστής της ζωής μου και ο πρώτος της ψυχής μου. Λες κι από κάτι να είχα απελευθερωθεί, δεν υποπτευόμουν το τί και το γιατί απλώς απολάμβανα την παρθενική μου παράδοση σ΄εκείνον με απίστευτο πάθος και χωρίς ουδεμία για τη ζωή του συστολή. Τον αγάπησα ακατάλυτα τον Ανέστη μου ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα κάθε φορά που έστρεφα τα μάτια μου πάνω του και τον θωρούσα, καταγράφοντας μέσα μου άπειρες φορές την εικόνα του, την εικόνα του που δεν την χόρταινα ποτέ, όπως όταν θύμωνε, όταν γέλαγε, όταν σιωπούσε, όταν μ΄αγαπούσε, χωρίς να έχω ακόμα καταλάβει πως η δική του δέσμευση ήταν αυτή που είχε λύσει την δική μου υπαρξιακή φοβία για τους άντρες, την δική μου φοβία για την μοίρα που απειλούσε σαν κέρβερος κάθε ανάσα μου.
"Αχ, Ανέστη μου, πόσο γλυκαίνομαι, Θεέ μου, να μ΄ακούω να σε λέω "Ανέστη μου" κι ας μη μ΄ακούς εσύ που σου μιλάω. Εγώ σε εγκατέλειψα ανηλεώς σαν σκύλα, το ξέρω. Επανέλαβα αυτό ακριβώς που είχα συνηθίσει να κάνω πάντα μετά από κάθε πείραμα, να παίρνω ό,τι λαχταρώ και να πισωπλατώ, να ξεφεύγω απ΄την απειλή του έρωτα μ΄έναν χορευτικό ελιγμό, όπως μ΄αρεσε να λέω όλους τους άντρες, νομίζοντας πως έτσι γίνομαι πιό μοιραία για κείνους και...σ΄εγκατέλειψα Ανέστη μου τη στιγμή ακριβώς που εσύ με χρειαζόσουν πιο πολύ, τη στιγμή που απαρνιόσουν και ξεπούλαγες αδιαπραγμάτευτα όλη σου τη ζωή για χάρη μου. Σε μετέβαλα σε στοίχημα που έπρεπε εξ΄άπαντος να κερδίσω. Κι εσύ από τη μεριά σου έκανες αυτό που έκαναν πάντα όλοι οι εραστές της ζωής μου μέχρι τώρα, γιατί δεν ήσουν τελικά ούτε εσύ ξεχωριστός, γιατί ούτε εσύ μ΄αγάπησες. Μόλις σου είπα "όχι" το πίστεψες και έφυγες."
Κι αφού έβγαλα όλο μου το συναίσθημα σ΄αυτόν τον κουφό μονόλογο πέρασα στην εκλογίκευση ή μάλλον στην αντεπίθεση απευθυνόμενη στον εαυτό μου αυτή τη φορά με δήθεν αργοπορημένη σωφροσύνη.
" Πώς ν΄άντεχα κι εγώ μια τέτοια ευθύνη μ΄έναν άντρα που το΄βαζε στα πόδια με την πρώτη αντίρρηση; Με τί κουράγιο να τον ωθήσω ν΄ανατρέψει τα πάντα στη ζωή του για μένα; Αν και στο βάθος προσδοκούσα κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ανατροπή για να επιβεβαιωθώ, να ακυρώσει τα πάντα ήθελα. Θα επανορθώσω γρήγορα, ναι αυτό θα κάνω, θα τον απελπίσω ν΄αναγκαστεί να επιστρέψει στη γυναικούλα του, εκεί που ανήκει. Τί τα΄θελα και τον προκαλούσα παντρεμένο άνθρωπο κι εγώ; Μα έτσι κι αλλιώς γυναίκα δεν είμαι; Στη φύση μου δεν είναι να προκαλώ; καλά να τα πάθει.

Είχα εφεύρει βλέπεις ένα πουπουλένιο άλοθι πάνω στο οποίο καθόμουν αναπαυτικά σαν βασίλισσα ..." κι άστον να τα βγάλει πέρα μόνος του. Αντρας δεν είναι; Αυτός έχει το δίλλημα, αυτός είναι ο δίγαμος", έλεγα. Μα το δίλλημα ήταν δικό μου, εγώ ήμουν αυτή που έτρεμε την υπέρβαση τελικά αλλά δεν ήμουν ούτε εγώ ξεχωριστή για να την δεχτώ ότι,,,ούτε εγώ αγάπησα στ΄αλήθεια.
οσοι με κρίνουν θα με πουν πιο άσπλαχνη κι από την Ευμορφία και δικαίως, υποστηρίοντας ότι θυσίασα μια αγάπη υποκρινόμενη την ολιγόπιστη στο όνομα των μύριων φόβων μου που κρύβονταν πίσω από την καλοστημένη θεωρία περί μοίρας που την πιπίλαγα σαν καραμέλα για να δικαιολογήσω την ματαιόδοξη πορεία μου με τους άντρες, γιατί αυτό τελικά έκανα. Πίσω όμως απ΄υην απονιά μου αυτή κρυβόταν ο χειρότερος απ΄όλους τους φόβους, ο φόβος για την ανεπάρκειά μου ως γυναίκα. Κι αν είχα αντιληφθεί τί έλεγα τη στιγμή που ξεστόμιζα τη λέξη "ανεπάρκεια" ίσως να είχε συμπληρωθεί οριστικά κι αμετάκλητα η λίστα με τα "Αν".

Η αγάπη μου για τον Ανέστη μου, έτσι θα τον λέω προκαλώντας τη μοίρα μου ξεδιάντροπα γιατί μαζί της δεν πρόκειται να συμβιβαστώ ποτέ, ήταν πέρα από σχήμ,ατα και τύπους. Ηταν μια αγάπη ελεύθερη και η δική μου η καρδιά, το΄ξερα πια, μόνο ελεύθερα μπορούσε ν΄αγαπήσει. Αυτή η διαπίστωση ήταν και το μεγάλο κέρδος για μένα τελικά. Κι αν λέω δεν υπήρχε αυτή η κατάρα να με κυβερνάει είμαι σίγουρη θα ήμουν μια υποταγμένη ΅λένη, μια Ελένη καθημερινή, φρόνιμη και άγονη, με καμία ελπίδα σωτηρίας και μεταμόρφωσης σ΄αυτή τη ωή, μια Ελένη σε πλήρη άγνοια για τη δική της μοίρα τελικά.

Αυτή η μοίρα που τόσο με τρόμαξε σ΄αυτό μου το ταξίδι, τώρα πια το βλέπω καθαρά,υπήρξε ο δυνατότερος υπερασπιστής μου σ΄αυτή τη ωή και της οφείλω μια βαθιά υπόκλιση. Χάριν αυτής έμαθα να υπάρχω, έμαθα το "τί" και το "γιατί" που έψαχνα απεγνωσμένα σε όλη μου τη ζωή. Κι όπου κι αν με στείλει αυτή η μοίρα πια θα ξέρω πως μέσα μου θα κουβαλάω την δική μου την ψυχή που ξεπούλησα στο παζάρι για δυό πεντάρες και θα εύχομαι να με αθωώσει κάποτε που της φέρθηκα τόσο φτηνά.

Θυμάμαι πως όταν αποχωρίστηκα τον Ανέστη μου, όταν ο πόνος ήταν νωπός κι αβάσταχτος, μια μέρα βροχερή κατέφυγα πάλι με σπαραγμό ανείπωτο στο γνωστό εφηβικό μου καταφύγιο, κατέφυγα πάλι στο αγαπημένο μου τετράδιο με τα ατέλειωτα "Αν", το πήρα κι έτρεξα αυτή τη φορά στο ποτάμι, στο ποτάμι που έπνιξε κάποτε τον Κωσταντή κι έσωσε εμένα κι αφού ξόρκισα με προσευχές το φόβο της βροχής, καθρεφτίστηκα στα νερά του με τα χέρια ορθάνοιχτα, έτσι όπως η γιαγιά μου αγνάντευε το σύμπαν κι αναρωτήθηκα, " άραγε, αν μ΄έλεγαν Ελένη, ποτεμέ, τί λες κι εσύ, θα΄μουν ευτυχέστερη σ΄αυτή τη ζωή;"
Κι ύστερα ξεκούμπωσα από πάνω μου το πράσινο πουκάμισο, το πουκάμισο το λατρεμένο που πρώτη φορά φορούσα εγώ, και το΄ριξα θυσία στον ποταμό, σαν ευχαριστία που εμένα τότε με λυπήθηκε για κάποιο λόγο και δεν με πήρε, το΄στειλα εκεί που ανήκε πάντα, στο νερό, στο όνειρο, στην αθωότητα.
Πήρα το τετραδιάκι μου που ήδη μουσκευόταν απ΄τη βροχή και φοβισμένη και θυμωμένη περισσότερο από ποτέ άρχισα πάλι να το γεμίζω με νέες εικασίες, με νέα φοβερότερα "Αν"...λέξεις δεκάδες που τρυπούσαν την ψυχή μου σαν καρφιά, όπως "αναστεναγμός", "αναμάρτητος", "ανεμοθύελλα", "ανυπέρβλητος", "ανυδρος", "ανεπαρκής", "άνανδρος"...που διάβαζα και ξαναδιάβαζα μέχρι που στο τέλος πρόσθεσα με κεφαλαία γράμματα, "ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗ", "ΑΝΔΡΑΣ", "ΑΝΕΣΤΗΣ"...και τότε πράγματι ανατάχθηκα, πράγματι λυτρώθηκα ολοκληρωτικά γιατί κατάλαβα πως ό,τι με λυτρώνει και ό,τι με πληγώνει και αρχίζει από "Αν".
Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά παραδομένη με εμπιστοσύνη αυτή τη φορά στη θεϊκή βροχή προετοιμάζοντας με για τον ύστατο αποχαιρετισμό, τον πιο οδυνηρό. Εσκισα λοιπόν αργά-αργά και ένα-ένα τα φύλλα του τετραδίου μου και τα πέταξα κι αυτά ευλαβικά εκεί στο νερό, θυσία στον ποταμό. Αυτό ήταν όλο. Κανένα όνομα, καμία λέξη δεν ήταν ικανή πια να με τρομάξει.

***

Τόσο η Ευμορφία όσο και η Μορφούλα συνεχίζουν μέχρι τώρα να πορεύονται σε δρόμους χωριστούς μα και τόσο ίδιους. Η μία χρυσοκεντώντας μάταια προικιά, η άλλη ζωγραφίζοντας τα απατηλά όνειρά της, όλα όσα και οι δυό δεν μπορούν ούτε τολμούν να πουν και να ζήσουν.
Οσο για μένα , ψάχνω ακόμα να εμπνευστώ με τί θα εμπνευστώ, με τί θα αντικαταστήσω το ιερό τετράδιο με τις λέξεις που όσο μ΄ελευθέρωνε. Ως τότε μένω εδώ να παρατηρώ τις ωές μας βήμα-βήμα από μεγαλύτερη απόσταση πια μα με περισσότερη ευαισθησία γνωρίζοντας ότι πάντα θα κυβερνάει τις ζωές όλων μας ένα γιγάντιο ΑΝ, αφού το Αναπόφευκτο δεν είναι δυνατόν να Ανατραπεί και γνωρίζοντας ακόμα πως δεν θα βρω το θάρρος ποτέ να μοιραστώ με τις ξαδελφάδες μου τούτο το μυστικό που μας συνδέει. Τί σημασία θα΄χε εξάλλου πια. Κι αν ποτέ βρεθώ στο δίλλημα που βρέθηκες κι εσύ γιαγια πριν χρόνια είμαι βέβαιη πως κι εγώ όπως πολύ σοφά έπραξες κι εσύ θα σε μιμηθώ και δεν θ΄αποτρέψω καθόλου τον ερχομό μια νέας Ευμορφίας στο οικογενειακό μας δέντρο. Αντιθέτως θα την καλοσωρίσω με χαρά απ΄όπου κι αν προέρχεται, όποια κι αν είναι η ιστορία που θα φέρει.

Περήφανο άτι μ΄έλεγε ο πατέρας μου από μικρή, πεισματάρικο μουλάρι μ΄έλεγε η μάνα μου κι εγώ αφήνομαι στην κρίση σας...διαλέξτε και πάρτε!

Και τώρα που φτάσαμε όλες ως εδώ ερμηνεύστε εσείς μοναχοί σας τα σημάδια γης και ουρανού κι αφήστε με εμένα ν΄αναρωτιέμαι ως το τέλος μου, βουβά,τί ήταν όλο αυτό το ανατρεπτικό

παραμύθι με τις ΕΥΜΟΡΦΙΕΣ; Κατάρα ή μήπως η ευχή σου σ΄εμένα, φεύγοντας, γιαγιά;;;

                                   

 

 

 

 

" Το μαυρο προβατο σας ομιλει..."

 

 

   "Η ζωη ειναι δυσκολη"...σου λενε.  "Θελει αγωνα"... συνεχιζουν, λες και το κανουν για να σε απογοητευσουν ή να σε επαναφερουν.Οχι επειδη δεν ξερεις πως ειναι η ζωη αλλα, ρε παιδι μου, ειναι σαν να μην επιτρεπεται να αισιοδοξεις, να ονειρευεσαι, να διεκδικεις αυτο που σου λεει η καρδια σου πως ειναι το σωστο. Ειναι κατακριτεο να ακολουθεις την καρδια σου γιατι ειναι αγνωστο, ξενο. Ολοι μοχθουν, αγωνιζονται, μιζεριαζουν κι οταν εσυ λες " εγω θα κανω αυτο που λεει η καρδια μου και θα ζησω με χαρα, δημιουργικοτητα"...εισαι το μαυρο προβατο. Ετσι κι αλλιως οταν η φυση σου ειναι αλλιωτικη εισαι το μαυρο προβατο. Αφου λοιπον η ρετσινια παραμενει ειναι σαν να λες..." Ας ειμαι, κανοντας αυτο που με ανυψωνει κι οχι αυτο που με συρρικνωνει ".

     Σας μιλω λοιπον επισημως

ως το......    Χαμόγελο   μαυρο προβατο!

 

Τιμη μου και καμαρι μου ! Το γραφω κι οσο κι αν μεσα μου με πονα ο χαρακτηρισμος, αρνουμαι να τον αποφυγω. Οχι επειδη ειμαι δυνατη απλα ειναι μια πραγματικοτητα κι επειδη δεν θελω να αποφευγω την αληθεια.

 

                                                          Σοκαρισμένος

 

  Κι οντως ποναει οταν δε σε αποδεχονται, δε σε συμμεριζονται, δε σε υποστηριζουν.

  Κι ας φαινεται οτι εισαι στο κοπαδι, οπως τα αλλα προβατα με το λευκο μαλλι τους.Εισαι στο κοπαδι μα ξεχωριζεις γιατι ο Θεος σου εδωσε εσενα μαυρο μαλλι.Θες δε θες λοιπον διαφερεις κι ας ηθελε η μαμα σου προβατινα να εισαι κατασπρο σαν και τα αλλα. Και μενα η μανα μου με αγαπα οπως μπορει γιατι ειμαι παιδι της αλλα αυτη η μαυριλα στο τριχωμα την εχει ισοπεδωσει.Οι αλλες νεες ασπρομαλλουσες συνομηλικες προβατινες εχουν επιτευγματα πολλα:    γαμο,   παιδια, σταθερες δουλειες, εξοχικα, πεθερικα και ολα τα συναφη. Μπραβο τους αν ειναι ευτυχισμενες. Εγω τί εχω;

                                   Μπερδεμένος

    Εκει ομως αρχιζει, αγαπητοι μου,  η αντιπαραθεση.

                                                              Ερωτευμένος

   " Δε με νοιαζει τί ΕΧΩ, μανα, με νοιαζει τί ΕΙΜΑΙ. Δε μετραω τη ζωη με την υλη, αλλα με το πνεμα ( που λεει και ο Καζαντζακης ). Αναρωτιεμαι αν ειμαι χαρουμενη, αν ειμαι ευτυχισμενη, αν ειμαι πληρης, αν ειμαι δημιουργικη. Δεν θελω να εχω σπιτι για να ειμαι χαρουμενη. Μπορω και χωρις αυτο...Τα δικα μου επιτευγματα λοιπον δεν αντικατοπτριζονται σαν υλικες αξιες αλλα σαν ηθικες.

    Εννοειται οτι αυτα δεν τα λεμε στο κοπαδι και στη μανα γιατι θα κουραστει τσαμπα ο εγκεφαλος τους ο οποιος ειναι προγραμματισμενος για 

Τροφη + Αναπαραγωγη = Επιβιωση !

                    Χαλαρός               Φιλί                        Καρδιά    

   Κι αυτο δεκτο και σεβαστο.Ελα ομως που η μαυριλα στο μαλλι κατι εκπεμπει και ξαφνικα αρχιζουν να σε συμβουλευουν, να σε νουθετουν, να σου λενε "Βαψ'το ασπρο το μαλλι να μας μοιαζεις! ". Γιατι φοβουνται μη φυγεις απο το μαντρι! Ναι! Οταν με ειδε η μανα μου να πηδαω το συρμα και να πηγαινω στο διπλανο βοσκοτοπι τρομαξε! " Πού πας; Δεν ειναι εκει για σενα! Ειναι μακρια...Δεν ξερεις πού πας..."

   Τί να κανω κι εγω, επεστρεψα, ενσωματωθηκα ξανα, εζησα για αλλη μια φορα τη μοναξια, την απομονωση, δεν ειχα τί να μπεμπεκισω με τις αλλες προβατινες και αρρωστησα.

                    Χαμόγελο

   Τοτε ηρθε ο Καλος Βοσκος, ο Θεος. Εστειλε τον σοφο Του Τσοπανο και με γιατρεψε.Η μαμα τρομαξε μεχρι να γινω καλα, μεχρι να ανακτησω την αναπνοη μου,δηλαδη.Ο  σοφος  Τσοπανος κατι ενιωσε μολις πατησα τα ποδαρια μου ξανα στη γη -με παρατηρουσε συχνα κατα καιρους- με χάιδεψε απαλα στην πλατη και με εβαλε στην καροτσα του αγροτικου. Η μαμα φωναζε με αγωνια ..." Πού πας! Πού πας! Ειναι μακρια! ". Ο Τσοπανος την κοιταζε,τη χάιδεψε κι αυτη και της ειπε: " Το παιδι σου δε χωραει σε αυτο το βοσκότοπο. Θα το παω σε μεγαλυτερο ".  Σας το ειπα οτι ηταν σοφος!

                                                    Λυπημένος

   Εγω που ημουνα στην καροτσα ποναγα πολυ στην καρδια μου κι εκλαιγα. Ασυναισθητα μπεμπεκιζα γιατι λυπομουνα τη μανα μου που θα μεινει εκει και δε θα καταλαβει ποτε οτι εγω ηθελα μεγαλυτερο βοσκοτόπο. Εκλαιγα για κεινη που αντεχε να ζει σε τρεις σπιθαμες γη, σε τοση γη που εμενα μου εμοιαζε φυλακη.Αλλα εγω, φαινεται, δεν ημουνα για να ειμαι κλεισμενη στις φυλακες.

 

   Η μηχανη του αυτοκινητου αναψε. Το κοπαδι μαζευτηκε πισω απο την καροτσα με μπροσταρη τη μανα μου. Μια σιωπη σπαρακτικη απλωθηκε. Με κοιταζαν ολοι...αλλα αυτη τη φορα δε με κορόιδευαν. Ουτε ενας δε με ειπε μαυροτσουκαλο ή αραπόμουτρο ή μουζουδοφατσα οπως συνηθως. Κανεις! Εκεινη την ωρα εκλαιγα και παρακαλουσα μεσα μου να αρχισει ο διασυρμος και τα περιπαιχτικα γελια. Παρακαλουσα τα παρατσουκλια να πεσουν βροχη για να εχω λογο να φυγω χωρις ενοχες. Για να μπορω να πω..." Αφου με βριζετε σηκωνομαι και φευγω". Η μανα μου μονο ακουγονταν που εκλαιγε με ενα " μπεεε" τοσο λυπητερο που εσκιζε την καρδια μου στα δυο." Αντε ξεκινα καλε μου Τσοπανακο" θα ελεγα αν εβγαινε φωνη απο το στομα μου, μα ειχα κακαλωσει.

                                                                 Λυπημένος

   Το αμαξι ξεκινησε να προχωρα στο χωματενιο δρομο αργα κι η μανα μου ετρεχε απο πισω. Μου ηρθε να πηδησω απο την καροτσα να γυρισω κοντα της να μην τη βλεπω να υποφερει. Τοτε, ξαφνικα, αρχισε βροχη δυνατη. Δεν ειχαμε απομακρυνθει πολυ απο τους υπολοιπους. Βραχηκαν τα ματια μου, πλυθηκαν τα δακρυα μου, γυαλισε το μαλλι μου, ξεκαθαρισε η ανταρα στην καρδια μου και...καταλαβα. Καταλαβα οτι αυτη η δόλια μανα δεν εκλαιγε για μενα που εφευγα. Ενταξει, λυποταν...αλλα αυτο που την εκαιγε ηταν οτι χαθηκαν οι δικες της ελπιδες να γινω μια καθωσπρεπει προβατινα, να αποκατασταθω. Χαθηκαν οι ελπιδες της που μου τις φορτωνε μαζι με τις δικες της αναγκες και τα δικα της ονειρα. " Αυτο δεν ειναι αγαπη, ειναι εγωισμος" σκεφτηκα....Αυτη η βροχη, φαινεται, μου ειχε φερει διαυγεια!...Για τα δικα της γκρεμισμενα  ερειπια πονουσε...και γιατι τωρα θα επρεπε να φοβαται χωρις εμενα και να υπολειτουργει χωρις εμενα. Κοιταξα προς τα πισω.. εκανε πως λιποθυμαει...ε, οχι, δε σταματησα. Ας τη φροντισουν ολοι εκεινοι που ειναι γυρω της. Εγω τελειωσα...κοντεψα να αρρωστησω.

   Συνεχισε να τρεχει πισω απο το αμαξι και να κλαιει. Σηκωσα το ενα μου μπροστινο ποδι και τη χαιρετησα. Ο Τσοπανος ευτυχως πατησε γκαζι και απομακρυνθηκαμε πολυ. Για πρωτη φορα κοιταζα μπροστα και ενιωθα να αναπνεω. Η πονεμενη μου καρδια χτυπουσε γρηγορα σαν να εμπαινε μεσα μου τοσος πολυς καθαρος αερας που τη φροντιζε.Καινουρια χωραφια και μονοπατια απλωθηκαν. Δεντρα διαφορετικα, θαμνοι, λουλουδια πολυχρωμα στους αγρους. Ενας καινουριος αγνωστος κοσμος στα ποδια μου.

                                                                                                        

 

                  

  Το ταξιδι μου αρχιζε. Η μανα μου ηταν μακρια. Τοτε που ειχα αποσταση ασφαλειας εκλαψα με την ψυχη μου. Δε με ενοιαζε που πονουσα, σε αυτο σμιλευτηκα απο αρνι. Ομως πονουσα για εκεινη. Για τη μανα μου που με εφερε στη ζωη και για την δυστυχια της. Πονουσα που δεν εβλεπε αυτα που εβλεπα τωρα εγω, αυτη την ομορφια. Μα πιο πολυ πονουσα που δεν μπορεσε ποτε να δει εμενα. Γιατι ημουν πανεμορφη και μοναδικη με το μαυρο μαλλι μου και με αυτα που ειχα μεσα μου.

 

   Εκλαψα ωρα πολλη, αλαφρωσε η ψυχη μου. Σηκωσα τα δυο μου μπροστινα ποδια στα καγκελα της καροτσας κι αγναντευα το νεο κοσμο. Εγω το ατιθασο μαυρο προβατο !

 

                                                                                       

                                    Φιλί

            Το κειμενο το εχει γραψει και το υπογραφει 

                      η    Ειρηνη Μαρκακη     Χαμόγελο

Αυτογνωσία-Αυτοέκφραση...!!!!!

                                     Η

             Ενδοσκόπηση!


           ( Γράφει η..Α.Μ.)    Φιλί      
     
Η ενδοσκόπηση...η πιο ιερή αλλά και η πιο
παρεξηγημένη διαδικασία. Αυτή που σε οδηγεί
σε μονοπάτια μαγικά και σε βαφτίζει στο πιο
καθαρό νερό, που αναβλύζει από πηγή μυστική,
καλά φυλαγμένη, εκεί που πρόσβαση δεν έχει
κανείς άλλος εκτός από σένα...αν ψάξεις μέσα
σου βαθιά και την βρεις.
Εκεί φτάνεις βήμα-βήμα χωρίς βιασύνη και
θόρυβο. Εκεί που όλα είναι τυλιγμένα από
χρυσό και αραχνοϋφαντο πέπλο, από ενέργεια
λεπτή γεμάτη αρμονία.
Σ΄αυτό το καλά κρυμμένο μέρος αναβλύζει η
πηγή η δική σου. Βαφτίσου στο νερό της και
νιώσε την αύρα της σιωπής, που έχει μέσα της τα πάντα και πάλλεται από ζωή, από ήχους αρμονίας και χρώματα.


Οταν λουστείς σ΄αυτό το άγιο νερό, έχεις
κερδίσει το στοίχημα. Εχεις γνωρίσει τον Θεό.
Εχεις γίνει ένα με το Σύμπαν. Είσαι πια κοντά
στη Γη. Μπορείς ν΄απλώσεις το χέρι σου και να
την πιάσεις, να νιώσεις τον παλμό της, να
μυρίσεις τα αρώματά της, να χαϊδέψεις τα
χρώματά της, να την γνωρίσεις πραγματικά.
Είσαι την ίδια στιγμή κοντά και στον Ουρανό.
Μυρίζεις το άρωμα της νύχτας, ακούς το
τραγούδι των αστεριών, νιώθεις την ανάσα του
Θεού. Είναι τότε η στιγμή που λες..." Κύριε,
με πόση Σοφία και Αγάπη έφτιαξες μέσα μας και
γύρω μας το Σύμπαν!"

Οχι, δεν είναι όνειρο αυτό που σου
περιγράφω. Είναι μία αλήθεια, που μπορεί να
γίνει δική σου. Φτάνει να έχεις θέληση γιατί
μόνο τότε αρχίζουν όλα.
Νιώσε την ιερότητα που έχει η στροφή προς
τον εσωτερικό εαυτό. Είναι διαδικασία
σημαντική γιατί δίχως αυτή δεν υπάρχει
σοδειά!
¨οπως ακριβώς με τη γη. Θα φροντίσεις πρώτα
το χώμα και την κατάλληλη στιγμή θα σπείρεις
και την Ανοιξη θα ψηλώσει το στάρι και το
Καλοκαίρι, ώριμο πια, θα σου δώσει καρπούς.
Οπως η διαδρομή της Περσεφόνης. Εξι μήνες
στον κόσμο της σιωπής και μετά, με όλο της το "Είναι"
 έξω -με τη δύναμη και την ορμή που της
έδωσε ο πλούτος της σιωπής.
Μη σκεφτείς! Ακου σιωπηλός την φωνή που
υπάρχει μέσα σου! Αυτή την γεμάτη μελωδία
φωνή που σε καλεί να προχωρήσεις χωρίς
δισταγμό σ΄αυτό το εσωτερικό
μονοπάτι.Ακολούθησε το κάλεσμά της και ξεκίνα
το ταξίδι. Ασε την καρδιά σου να νιώσει τη
χαρά απ΄αυτό το γεμάτο μυστήριο ταξίδι.
Αρμένισε στο πέλαγος της καρδιάς σου που
είναι γεμάτο αρώματα, αγάπη, ιδέες, χρώματα.
Αφησέ τα να γεμίσουν την ύπαρξή σου, να σε
ντύσουν με την πιο λαμπρή φορεσιά που φόρεσες
ποτέ. Βγες στον κόσμο για να δουν όλοι την
καινούργια σου ύπαρξη, την τόσο λαμπερή.
Να ξέρεις ότι θα δουν το πόσο έχεις
αλλάξει. Με την λάμψη αυτή θα γίνεις για
κάποιους φάρος και θα τους οδηγήσεις. Τί
όμορφο να είσαι εσύ αυτός που δίνεις στους
άλλους την αφορμή ν΄αλλάξουν και να ντυθούν
κι εκείνοι γιορτινά 

 

Καρδιά


Γιατί σου τα γράφω όλα αυτά;
Θα ήθελα να δω τα μάτια σου να λάμπουν όπως όταν ήσουν μικρό παιδί κι ονειρευόσουν κόσμους μαγικούς. Τότε που έβλεπες νεράϊδες και μικρούς αγγέλους να πετούν γύρω σου. Τότε που ζούσες περιπέτειες σε κόσμους μαγικούς. Τότε που έκανες όνειρα!

Σου γράφω γιατί... σ΄αγαπώ!!!!

 

 

 

 

                

Προσπαθω να ζήσω και όχι μόνο να επιβιώσω !

           

 

  ΟΙ εποχές αλλάζουν, αγαπητοί μου! Κρίση, ανεργία, ανατροπές, δυσκολίες και εμπόδια, είναι μερικά χαρακτηριστικά του "σήμερα". Τί μπορεί λοιπόν να κάνει ο άνθρωπος για να βγεί αλώβητος από ένα τέτοιο χαλασμό; Κι αν όχι να βγεί αλώβητος, τουλάχιστον να αντέξει χωρίς να ισοπεδωθεί ; Ισως και να μου πείτε..."καλά, τί αναρωτιέσαι κι εσύ πρωί-πρωί; "...και να έχετε δίκιο...αλλά τί να κάνω που ο Θεός με έκανε σπαρακτικά σκεπτόμενη ; Αποδέχομαι τη φύση μου λοιπόν και προσπαθώ να δημιουργήσω με τη σπαρακτικότητα αυτής της ακατάπαυστης σκέψης...

   Συνεχίζω λοιπόν προσπαθώντας να βρω πώς μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να ζήσουμε κι όχι απλά να σουρνώμαστε σε αυτή τη διαρκή δοκιμασία, που τη λέμε ζωή...Γιατί είναι διαφορετικό το να ζεις από το να επιβιώνεις. Οταν λέμε "επιβιώνω" είναι σαν να κρατάς ζωντανές τις λειτουργίες του σώματος, ενώ όταν λέμε "ζω" εννοούμε ότι το σώμα, η ψυχή μας, η καρδιά μας, τροφοδοτούνται και εκπέμπουν κάτι φωτεινό. Το σώμα έχει χυμούς και γεμίζουν οι αισθήσεις, ενώ στην επιβίωση (το σώμα) είναι ένα απλό κουφάρι που ό,τι και να του φορέσεις δεν θα εκπέμπει τίποτε...Κανένα συναίσθημα ή έστω καμία ψυχική κατάσταση...Και ξέρετε, σας το ομολόγώ,αρνούμαι μόνο να επιβιώνω και να πιστεύω πως η ζωή είναι ένα διαρκές αγκομαχητό.

  Θα με ρωτήσετε, και πάλι με το δίκιο σας..." Εχεις καταφέρει να ζεις όπως μας λές;  Και να εκπέμπεις; ". Ορθόν και σωστόν το ερώτημά σας, το παραδέχομαι, και αυτή τη στιγμή το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δεν ξέρω αν όντως ζώ. Ξέρω όμως ότι τουλάχιστον προσπαθώ να ζήσω κι όχι μόνο να επιβιώσω...

  Πώς γίνεται αυτό;  Μμμμμ, καθίστε να το σκεφτώ λιγάκι μιας και οι εμπειρίες -ή οι συνειδητοποιήσεις- δεν είναι εύκολο πολλές φορές να μπούνε σε λόγια.  

  1) Ζω όταν αφουγκράζομαι τα συναισθήματά μου και αφήνω και αυτά- όχι μόνο τη λογική- να με κινούν.

  2) Ζω όταν αφιερώνω χρόνο στα δημιουργικά σχέδιά μου, παίζοντας και χωρίς να περιμένω κάτι από αυτά.

  3) Ζω όταν είμαι   ανοιχτός σε καινούρια πράγματα και ανθρώπους γιατί έτσι διαρκώς ανανεώνομαι.

4) Ζω όταν δεν καταχωνιάζω τη μοναδικότητά μου, αλλά την αφήνω να εκφράζεται μέσα από αυτά που κάνω.

5) Ζω όταν η ψυχή μου γεμίζει από τα πιο απλά πράγματα, όπως το ηλιοβασίλεμα, και η ανθισμένη αμυγδαλιά.

6) Ζω όταν κινούμαι σύμφωνα με τις αξίες μου και τολμώ να διαφοροποιηθώ όταν όσα γίνονται έρχονται σε αντίθεση με αυτές τις αξίες.Και δεν ισοπεδώνομαι μόνο και μόνο για να ανήκω.

7) Ζω όταν ανταλλάσσω με τους πιό απλούς τρόπους, όπως με ένα χαμόγελο στον οδηγό που σταμάτησε στη διάβαση για να περάσω.

8) Ζω όταν μοιράζομαι αυτά που έχω μέσα μου, χωρίς να με νοιάζει ποιός και πώς θα με κρίνει.

9) Ζω όταν αποδέχομαι τις υπάρχουσες συνθήκες και δεν μεμψιμοιρώ, αλλά προσπαθώ για το καλύτερο με ό,τι μέσα διαθέτω.

10) Ζω όταν αποδέχομαι ότι είμαι ένας αδύναμος και ατελής άνθρωπος που μπορεί διαρκώς να μαθαίνει και να εξελίσσεται.

11) Ζω όταν είμαι ερωτευμένος με ό,τι κάνω.

12) Ζω όταν ξέρω ότι οι δυσκολίες έρχονται όχι επειδή κάποιος με τιμωρεί αλλά επειδή μπορώ να γίνω ακόμη πιο δυνατή.

13) Ζω όταν αγαπώ και αφοσιώνομαι σε αυτά που συγκινούν την ψυχή μου.

14) Ζω όταν σέβομαι τον εαυτό μου και όσους υπάρχουν γύρω μου.

15) Ζω όταν δε φοβάμαι να πονέσω και γενικότερα να αισθανθώ.

  Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα που μπορούν να προστεθούν σ' αυτη τη λίστα. Απλά γράφω όσα εγώ έχω αντιληφθεί ή καλύτερα, όσα έχω συνειδητοποιήσει. Σίγουρα δεν είναι εύκολο και ειδικά με τις υπάρχουσες συνθήκες να κινούμαστε πάντα έτσι. Εστω όμως και κάποια από αυτά να επιτύχει κανείς θα είναι κερδισμένος. Αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω γύρω μου.."η ζωή είναι δύσκολη και θέλει αγώνα" και δεν είχα καταλάβει ότι μιλούσαν για επιβίωση, δηλαδή για τροφή, δουλειά, αποκατάσταση κλπ. Αφού λοιπόν "η ζωή είναι δύσκολη και θέλει αγώνα"  προτιμώ να αγωνιστώ για την πραγματική ζωή, αυτή που με κάνει  ένα γεμάτο και χαρούμενο ον και όχι μόνο για την επιβίωση, που με κάνει ένα καταξιωμένο και στεγανοποιημένο άνθρωπο. Η προσπάθεια και η δυσκολία είναι δεδομένη...στη γη ζούμε άλλωστε...

  Το θέμα είναι όμως...πού θέλει κανείς να ανήκει...στους ζωντανούς ή στους επιβιώσαντες...!!!

           Η επιλογή δική σας !!!

                            Φιλί

                         Γράφει και υπογράφει, η

                               Χαμόγελο     Ειρήνη Μαρκάκη

Λίγων γραμμών κήρυγμα!

 

   Οι εποχες αλλάζουν αγαπητοί μου. Νομίζω ότι το λέω και με πικρία. Βλέπω μερικές φορές κάτι ελληνικές ταινίες του '50, '60 και αναρωτιέμαι...γιατί δε γεννήθηκα αυτή την εποχή! Που οι άνθρωποι φλέρταραν γοητευτικά, δειλά, γουστόζικα και δεν ήταν κολλημένοι στο Facebook, να κοκκινίζουν τα μάτια τους από το κάρφωμα στην οθόνη. Αχ, μάλλον σε λάθος εποχή γεννήθηκα. Δε μπορώ να συμβαδίσω, ρε παιδί μου,στις μέρες μας, και δεν είμαι πια είκοσι, όλα έχουν τόσο γρήγορους ρυθμούς που δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις τίποτα. Είναι βίαιοι αυτοί οι ρυθμοί και εμένα με φοβίζουν. Ναι, κοντεύω τα τριάντα και ομολογώ ότι αυτοί οι ρυθμοί ακόμα με φοβίζουν. Γιατί δεν προλαβαίνεις αδερφέ μου να γνωρίσεις καλά καλά τον απέναντι και βρίσκεσαι γυμνή στο κραβάτι του.! " Τα Σόδομα και τα Γόμορα" που έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά! Εντάξει ίσως ακούγεται υπερβολικό αλλά πολύ ωμότητα αδερφάκι μου! Κι εμείς τα κορίτσια, ασχέτου ηλικίας, θέλουμε και το παραμύθι μας. Και μη βλέπετε που δεν το δείχνουμε...Είναι μεγάλη η απειλη της μοναξιάς αγαπητοί μου...

  Σκέφτεται λοιπόν η κάθε κοπέλα..." Αν δείξω ότι θέλω χρόνο θα με περάσει για ηλίθια και παράξενη και θα πάει στην επόμενη. Καλύτερα να δείχνω άνετη γιατί αν δε γίνω αυτό που θέλει θα με αφήσει ..."

  Κι έτσι χάθηκε το φλέρτ...!!! Το λέω μετά μεγάλης λύπης. Αφού αν υπήρχε τάφος του φλέρτ θα πήγαινα από πάνω και θα έκλαιγα σπαραχτικά. Από τα δάκρυά μου λουλούδια θα φύτρωναν. Ακούγεται κάπως σουρεάλ αλλά έτσι νιώθω, εγώ η μεγαλοκοπέλα που, ναι, ακόμα κοκκινίζω! Δεν ντρεπομαι να το πω...Κι ας γίνομαι ρεζίλι, κοκκινίζω!

Κι ερωτώ:  "Τί είναι πιο ντροπιαστικό, να κοκκινίζεις στα τριάντα σου ή να αποδέχεσαι το να σε βλέπουν μόνο ως σάρκα!"

 Δεν ισοπεδώνω, το λέω προτού προλάβετε να εκδηλώσετε την αντίρρησή σας. Και θα σας το τεκμηριώσω παραθέτοντας μία εικόνα...

- Πας σε ένα μπαρ, κλάμπ, ένα "in" στέκι τέλος πάντων, γιατί αν δεν είναι της μόδας δεν θα έχει και πλήθος υποψηφίων...Δεν έχει σημασία που η μουσική θα σου τρυπάει το αυτί και θα είσαι όρθια και ίσα που θα χωράς και θα σε σπρώχνουν οι πίσω και θα σου χύνεται το ποτό σε κάθε σκούντηγμα και θα έχει κλείσει η φωνή σου την άλλη μέρα γιατί για να σε ακούσει η παρέα σου θα πρέπει να ουρλιάζεις. Αυτά είναι λεπτομέρειες...σημασία έχει να υπάρχει μπόλικο πράμα από αντρικό πληθυσμό...Μην πάει τσάμπα το μανικιούρ, το πεντικιούρ, το ίσιωμα στο μαλλί, το μακιγιάζ, το αψεγάδιαστο ημιντύσιμο, η αποτρίχωση και, τελικά, οι πέντε περίπου ώρες που χρειάστηκες για να γίνεις μια ποθητή γυναίκα...Συνεχίζω...έχεις πάει λοιπόν στο στέκι και τί βλέπεις; Ερωτώ, τί βλέπεις;;; Θα σου πω τί βλέπεις. Τις μισές κοπέλες, γυναίκες, κυρίες, δεσποινίδες...γυμνές! Με το στήθος πεταγμένο ομπρός σε περίοπτη θέση και τη φούστα ίσα που να καλύπτει...το όπισθεν και το έμπροσθεν σύστημα! Επομένως, εκθέτουμε τη σάρκα μας για να μας προσέξει κάποιος που εδώ που τα λέμε, όταν του τάχουμε πετάξει του ανθρώπου όλα απλόχερα...ε, τί θα κάνει, θα τα κοιτάξει...και εν τέλει ο κάθε απέναντι θα σε δει γιατί γδύθηκες...κι όχι γιατί κάτι τον τράβηξε σε σένα ! "Πολλά ζητάς" θα μου πείτε..."...να τον τραβήξει κάτι σε σένα και άλλα ρομαντικά και φιλοσοφικά...Παιδί μου, πέταξε κάτι έξω να σε σταμπάρει κανένας...Κούνα και λίγο τον..."...αυτά και άλλα τέτοια πολλά ακούω, καλοί μου φίλοι, γιατί λέει παραείμαι σεμνή!

  Παραδέχομαι ότι ίσως και να μην είναι φυσιολογικό το κοκκίνισμα στην ηλικία μου. Να με πούνε ντροπιάρα,δειλή, απρόσιτη, απαιτητική, αλλά το "'παραείσαι σεμνή"...είναι σαν να σου λένε..."μπες κι εσύ στο νυφοπάζαρο. Στησου στο μπαρ με τα μίνια, βάλε το ψηλοτάκουνο- αρέσει πολύ στους άνδρες-...τώρα, αν περπατάς σαν να έχεις συγκαεί είναι άλλο θέμα...πάρε μια θελκτική πόζα πολλά υποσχόμενη και να δεις...νααα!!! Μάτσο οι υποψήφιοι..." Υποψήφιοι, τί; Υποψήφιοι εραστές ! Οσο να πεις, είναι λίγο παζάρι η κατάσταση. Πώς πας στο κρεοπωλείο και βλέπεις τη βιτρίνα και το κομμάτι που σου φαίνεται καλό το αγοράζεις; Κάτι τέτοιο. Σε κοιτάζει λοιπόν ο απέναντι, σε ζυγίζει με το μάτι (όπως τη σπάλα που λέγαμε...) και...γίνεται το κονέ. Ερχονται τα ποτά και μετά σε πλησιάζει και μπαίνει κατευθείαν στο παρασύνθημα. Σου λέει..." Να βγούμε, πάμε σπίτι μου, πάμε να φύγουμε από δω, σε είδα και τρελάθηκα,τί χαμόγελο είναι αυτό..." Κι εκεί, αν ήμουν εγώ, μάλλον θα με έπιανε νευρικό γέλιο γιατί θα σκεφτόμουνα..." Σίγουρα το χαμόγελο τον τράβηξε και όχι το βυζί που κοντεύει να πεταχτεί έξω!". Και θα πω στην κάθε κοπέλα εκείνη τη στιγμή..." Σάρκα του πάσαρες, σάρκα θέλει να πιάσει απόψε!".  Ναι, χρυσή μου, δεν δέχομαι δικαιολογίες!

 Κι όλα αυτά τα λέω με τόση καυστικότητα και αυστηρότητα γιατί θλίβομαι βαθύτατα για τη γυναίκα κι όχι για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου που αρνείται να συμμετάσχει σε κάτι τέτοιο. Θλίβομαι όταν βλέπω όμορφους και χαρισματικούς ανθρώπους να εκπορνεύοναι- ναι, ειναι εκπόρνευση- και να προβάλλουν αυτό που θέλει ο άλλος να δει κι όχι αυτό που είναι. Πώς μας θέλουν οι άνδρες σήμερα;  Τσούλες;  Ας γίνω κι εγώ μία! Πώς μας θέλουν οι άνδρες σήμερα; Γατούλες! Ας αρχίσω να νιαουρίζω...' "Ελα τώρα αγάπη μου,- νιάου- αφού θέλω να πάμε εκεί, μην πας απόψε να δεις τον αγώνα- νιάου-...Ελα τώρα, ζουζούνι μου..." κ.λ.π.

 Αναγνωρίζω ότι είμαι ισοπεδωτική αλλά μην μου πείτε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ! Είναι και παραείναι! Κι όταν δεν ισοπεδώνεσαι κι εσύ, ε, τότε είσαι "μυξοπαρθένα" και άσχετη με το όλο θέμα. Με το συγκεκριμένο μαλλον είμαι άσχετη κι εγώ. Οτι είμαι εκτός κλίματος και εποχης το γνωρίζω! Γι αυτό χαζεύω κάτι αισθηματικές κομεντί, κάτι ταινίες με καντάδες και κρυφά γράμματα...οχι γιατί περιμένω ότι θα έρθει ο πρίγκιπας που θα γκρεμίσει τα κάστρα για να με δει, αλλά γιατί υπάρχει μία ατμόσφαιρα...μία διαδικασία...μία γλυκύτητα που έξω στη ζωή έχει εξαφανιστεί!

 Τελικά, ναι, το ωραίο και μη χυδαίο φλερτ είναι είδος υπό εξαφάνιση...Οπως και η οικειότητα  που, κατ' εμέ, είναι απαραίτητη να υπάρχει για να προχωρήσει μία κατάσταση στα "περαιτέρω". Τα "περαιτέρω'" πλέον γίνονται από την αρχή και δεν είναι απλά τα "περαιτέρω" αλλά είναι "βούρ στον πατσά"! Κατευθείαν στο ψητό, με άλλα λόγια. Αλλά και το ψητό για να γίνει λουκούμι απο τη γλύκα έχει μια διαδικασία. Παίρνεις το μπουτάκι, το καθαρίζεις, το αλατοπιπερώνεις...το σιγοψήνεις...για να γίνει λουκούμι και να λιώνει στο στόμα...Η εποχή μας λοιπόν πάει κατευθείαν στην ψησταριά...αρπαζει το κρέας...το κάνει χαψιές...αρκεί κάτι να μπεί στο στομάχι...Κι έτσι ο ερωτας κατάντησε μια τεράστια χαψιά, ένα άρπαγμα βίαιο και πρέπει να είσαι στην "προθέρμανση"...έτοιμη για φάγωμα...

 Κι εγώ τα αρπαχτικά τα απεχθάνομαι, είναι σαν να με βεβηλώνουν...

                                      Καρδιά

  ( Γράφει και υπογράφει η Ειρήνη Μαρκάκη)

 

Ετσι για να λέμε........

 

 

      Κρίση, ανεργία, κατήφεια, απογοήτευση. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται προβληματισμένος, οι νέοι κολλημένοι σε υπολογιστές εκφράζονται μέσα από τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η γηραιότερη γενιά παραγκωνισμένη, καθισμένη εκεί στη γωνιά της και οι γονείς να ονειρεύονται την ιδανική αποκατάσταση για τα παιδιά τους, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται..." Πού βαδίζομεν, λέγω:"...μια φωνή στα αυτιά μου που με ξυπνά και με κρατά σε εγρήγορση. Μια φωνή που με προβληματίζει και με κάνει να παρατηρώ όλο και περισσότερο τον κόσμο γύρω μου...Να τον παρατηρώ όχι σαν κοινωνιολόγος ούτε σαν αναλυτής αλλά ούτε και σαν κριτής. Μόνο σαν άνθρωπος...τίποτε παραπάνω...σαν άνθρωπος.

 Είμαι στο καράβι, προς το νησί μου, και ακούω δίπλα μου μια κοπέλα να λέει: " Οι άνθρωποι έχουν μια θλίψη στο βλέμμα τους...τόση θλίψη !!! "

    Και ξάφνου σκέφτομαι...

 ...Τί ωραίο που είναι να βγαίνει από τον μικρόκοσμό της και να κοιταζει τα βλέμματα των ανθρώπων, έστω κι αν διακρίνει τη θλίψη μέσα τους!

  Και συνεχίζω να σκέφτομαι...Πού ειναι αυτοί οι άνθρωποι...αυτοί που κοιτάζουν πέρα από τον εαυτό τους...γιατί οι περισσότεροι σκέφτονται μόνο τα προβλήματά τους...κι αναζητάω την ανθρωπιά σ'εκείνες τις εποχές που οι άνθρωποι μοιράζονταν τα λαχανικά του κήπου τους, τα αυγά τους, τα προβλήματά τους σε μία βεγγέρα!!!

 Η ψυχοθεραπεία του τότε...Η βεγγέρα, το πλέξιμο, το φύτεμα του κήπου και ολα αυτά της υπαίθρου. " Ϋπαιθρος, τί μπανάλ! "  θα σκεφτούν κάποιοι. Ε, βέβαια οι διακοπές στα κοσμοπολίτικα νησιά με 20 ευρώ την ξαπλώστρα - και λίγα λέω - ειναι καλύτερη...! Επιτρέψτε μου την ειρωνεία, αλλά θλίβομαι για την ολισθήσα κατάσταση της γενιάς μου. Της γενιάς μου που δείχνει να ξεχνά εκείνο το παρελθόν που υπήρξε ο στυλοβάτης της.

Μάλιστα στυλοβάτης της! Αν δεν ήταν εκείνη η γενιά, που σπούδασε με τα αυγά, τη ρίγανη, τα πρόβατα και τα τυρια τους πατεράδες και τις μανάδες μας τί μόρφωση θα ειχαν? Μη μου πείτε οτι η μετεμφυλιακή Ελλάδα είχε αναπτυσσόμενη οικονομία και όλοι οι σήμερα  γηραιότεροι ήταν μορφωμένοι! Η μόρφωση ήταν πολυτέλεια αλλά υπήρχε ο αγώνας να σπουδάσουν τα παιδιά τους με ό,τι μέσα διέθεταν και όχι μόνο να τα σπουδάσουν αλλά να τα βοηθήσουν όσο μπορούσαν περισσότερο.  Εποχές που οι γονείς μας πήγαιναν με τα πόδια στο σχολείο κι αν ειχαν παπούτσια ήταν ευτυχισμένοι....Τότε που το καλοκαίρι ήταν κίτρινο από τα σπαρτά και οι ελιές έδεναν τον καρπό τους...Τότε που η γη ήταν ο τροφοδότης...Και τώρα πού ειναι αυτή η γη...τα χωράφια...αυτά τα χώματα...Ο παππούς μου έλεγε κάποτε..." Αυτός δεν ξέρει πού ειναι το χωράφι του ! "...και ήταν πολύ άσχημο το να μην ξέρεις πού ήταν το χωράφι σου γιατί αυτό σου έδινε φαγητό. Και τώρα...

   Τώρα αν πηγαίνεις στο χωριό είσαι παράξενος που στα 20 ή και στα 30 σου δεν τρεχεις στα κλάμπ, στις πολυπληθείς παραλίες και γενικά στα "στέκια". Ωραία είναι και σ' αυτά . Αλλά πειράζει που εγώ ηρεμώ στο χωριό, εκεί στην αγκαλιά του Θεού και της  Γης...και μπορώ να βλέπω τον ήλιο όταν κρύβεται και κάνει κόκκινο τον ουρανο...χωρίς κόρνες και σφυρίγματα, χωρίς υπόκωφους ήχους αυξημένων ντεσιμπέλ..  εκεί που τα χρώματα είναι ζωντανά, ατόφια και οι μυρωδιές είναι μεθυστικές!!! Εκεί που οι αμυγδαλιές αναδεικνύονται όταν ανθίζουν, και οι ελιές στέκονται περήφανα και καρτερικά περιμένοντας να μας δώσουν τον καρπό τους!!! Εκεί που οι άνθρωποι δεν τρέχουν να προλάβουν τα τρένα, τα φανάρια, το πάρκινγκ...Εκεί που οι αυλές τα βράδια παίρνουν ζωή και με μια τηγανιά πατάτες στα ξύλα οι άνθρωποι είναι χορτάτοι. Και είναι στιγμές που δεν μιλάνε....

    Απλά κοιτάζουν τον ορίζοντα και τα αστέρια....!!!!

                                         =====Καρδιά====

 

            ( Γράφει η Ειρήνη Μαρκάκη  )

-----------     =====     --------