ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ...ΚΡΑΤΗ/ του ιατρού, ΓΙΑΓΚΟΥ ΚΑΡΑΒΗ

( Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε το 1987, από τις εκδόσεις, ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Διαβάζοντάς το δέκα χρόνια αργότερα και ξαναδιαβάζοντάς το σήμερα ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα. Οχι για να χαρούμε επειδή κάτι έχει αλλάξει από τότε. Αντίθετα, για να ενώσουμε τα συναισθήματά μας με τον ιατρό- συγγραφέα του , ο οποίος δεν υπάρχει πια σ΄αυτή τη ζωή, αλλά μας έχει αφήσει το έργο του, τα πιστεύω του μέσα σ΄αυτό και το όραμά του για ΕΝΑ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ. Πάνω απ΄όλα έχει σφραγίσει το κάθε βήμα του με ΑΓΑΠΗ για τον ΑΝΘΡΩΠΟ, για την ΙΑΤΡΙΚΗ και για την ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ των ανθρώπων, μέσα στα πλαίσια της ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ!



                                           

                                      

 

Προληπτική ιατρική και ...κράτη!!!

 

Οσο παράξενο κι αν ακούγεται ένα τέτοιο κεφάλαιο, σε μια ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ, αυτό έχει άμεση σχέση με τον Προγραμματισμό (ΠΡΟΛΗΨΗ) και την ίση κατανομή των αγαθών της γης.../../..η κάθε χώρα υποχρεώνεται να αναπτύξει μία αυτόνομη και αυτάρκη οικονομία, για να καλύψει της ανάγκες των κατοίκων της.Υποχρεώνεται επίσης να ..(διαθέτει) επαρκή στρατό (απο επαρκή πληθυσμό) για να αμύνεται σε κάθε πιθανή εισβολή! Αυτόματα αντιμάχεται τη γειτονική χώρα.
Υπάρχουν συνασπισμοί κρατών με μίση, εχθρότητες και "καλές" διπλωματικές σχέσεις.Οι μικρές χώρες ασφυκτιούν για να επιβιώσουν. οι μεγάλες χώρες ασφυκτιούν για να επιβληθούν στις μικρές. Κανένας δεν είναι ευχαριστημένος ή ξέγνοιαστος. Οι μικροί τείνουν να απελευθερωθούν από την κηδεμονία των μεγάλων. Οι μεγάλοι είναι σε διαρκή ετοιμότητα για να κρατούν τους μικρούς σε πειθαρχία.
Σκέφτηκε κανένας σοβαρά, μήπως οι σοφοί εγκέφαλοι που ρυθμίζουν τα πράγματα, σε μια κοινωνία με τα σημερινά πρότυπα, στην περίπτωση που κάποια υπερδύναμη υπερισχύσει, αν αυτό θα φέρει την ευτυχία ή τη γαλήνη στον πλανήτη μας; Είναι δυνατόν να υπάρξει γαλήνη μεταξύ κυρίαρχου και καταπιεζόμενου;.../...
...//../..η ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών συνεπάγεται και ανταγωνισμό της αγοραστικής δύναμης του άλλου κράτους...././..πόσα φρούτα δεν έχουμε θάψει σε "χωματερές" που τα στερούνται σε άλλες χώρες ή ακόμα και οι δικές μας φτωχότερες τάξεις, για να διατηρηθούν οι τιμές σε υψηλά επίπεδα;
Ακόμη έχουμε υποβάθμιση της ποιότητας ζωής χάρη της ανταγωνιστικής υπεροχής στο στρατιωτικό τομέα../../..το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα κράτη. Δεν έχουν να φάνε αλλά φτιάχνουν πυρηνικούς εξοπλισμούς(Ινδία).Πεθαίνουν της πείνας αλλά παρατηρείται υπερβολική γεννητικότητα..././..σε λίγα χρόνια ο πληθυσμός της γης θα διπλασιαστεί. Προβληματική προβλέπεται η συντήρησή του..Οι επιστήμονες ψάχνουν να βρουν τρόπους για να εξασφαλίσουν τη στοιχειώδη συντήρησή του, τη διατροφή του! Είναι, τουλάχιστον,παραφροσύνη από τη μια να υποθάλπουμε τις γεννήσεις για στρατούς π.χ. και να ξοδεύουμε για άμυνες των συνόρων και από την άλλη να αγωνιούμε και να μελετάμε τρόπους για να βρούμε πώς θα θρέψουμε αυτόν τον τόσο μεγάλο πληθυσμό που προσπαθούμε να αυξήσουμε ή πώς θα διατηρήσουμε μάλλον αυτήν την κατάσταση της εξαλλοσύνης.


Το σύνθημα που φαίνεται να κυριαρχεί, είναι να γίνουμε πολλοί, να επιβληθούμε στους άλλους και ας μην μπορεί να μας θρέψει η γη μας.../..


../../..Η ιδανική λύση θα ήταν να δημιουργηθεί μία ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ με πολλές κοινωνίες, τόσες όσα είναι τα κράτη σήμερα.../..
../..Χωρίς σύνορα, με μικρές πόλεις, με τις παλιές γειτονιές, χωρίς στρατούς και εξοπλισμούς, να μοιραζόμαστε τα αγαθά της ΓΗΣ φιλικά και αγαημένα. Μια Προληπτική Αγωγή βασισμένη στα Φυσικά μέτρα μιας Υγιούς Κοινωνίας, μιας σωστής Πολιτείας. Ενας κόσμος, Μία Χώρα, μια Κοινωνία, με μικρά...τέως Εθνικά Κράτη.
Η κάθε Πολιτεία, χωρίς να παρεμβαίνει στα θέματα της άλλης Πολιτείας, μπορεί να διατηρεί τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό της, σε μια ευγενή άμιλλα.
Αν τα σύνορα είναι απλά, ένας διαχωριστικός δρόμος φιλίας, που χωρίζει δύο ή περισσότερους γείτονες, ένας δρόμος που μπορούμε να τον περάσουμε άνετα χωρίς περιορισμούς και καχυποψίες, για να ανταλλάξουμε φιλικές επισκέψεις, για να γιορτάσουμε ένα γεγονός σαν καλοί γείτονες και να συζητήσουμε κοινά ανθρώπινα προβλήματα τότε, θα είχαμε ΕΙΡΗΝΗ, ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ, ΧΑΡΑ, ΥΓΕΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ.
Ο ρόλος της Ιατρικής, λοιπόν, δεν είναι μόνο το στηθοσκόπιο, μόνο το νυστέρι, μόνο το πιεσόμετρο, ή μόνο το εργαστήριο ή το φάρμακο για την καταπολέμηση των μικροβίων. Δεν είναι μόνο η συμπαράσταση ή η εξυπηρέτηση του αρρώστου, αλλά είναι ρόλος πολύ πιο πλατύς, πολύ πιο υπεύθυνος. Αγκαλιάζει ολόκληρο το πλαίσσιο της Ανθρώπινης Διαβίωσης.../..
../../..

Ουτοπία, υπερβολική αισιοδοξία; Ισως, αλλά ο μόνος τρόπος να επιβιώσει το ανθρώπινο γένος και να ζήσει αγαπημένα και ευτυχισμένα.
.../.../...

 

Ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ "ΣΙΓΟΥΡΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!"( του Γ. Καράβη)

Μεγάλα προβλήματα από παραλείψεις
αντί για πρόληψη!

                 Αβέβαιος


Εδώ και πολλά χρόνια, οι πόλεις έγιναν πόλος έλξης για τους κατοίκους της επαρχίας. Κι αυτό γιατί στις πόλεις η ζωή- η επιβίωση- ήταν εύκολη. Πουλούσαν τσατσάρες, μανταλάκια στην Ομόνοια και εξασφάλιζαν μεροκάματο, αντί να κουράζονται δουλεύοντας στα χωράφια.Πουλούσαν, λοιπόν, ένα χωράφι και αγόραζαν ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία- έστω και υπόγειο- που είχε όμως τα στοιχειώδη νερό, κουζίνα και τουαλέτα- αυτά που έλειπαν από το χωριό.Οι νέοι δεν είχαν κανένα μέλλον στο χωριό. Επρεπε να έρθουν στην πρωτεύουσα για να σπουδάσουν ή να μάθουν μία τέχνη.././..
Ετσι τα χωριά ερήμωσαν. Αλλαξε η όψη και η υφή του πληθυσμού της χώρας, η παραγωγή, η οικονομία.
Αδειασαν οι στάνες, λιγόστεψαν τα αγροτικά χέρια, έμειναν χέρσα τα χωράφια. Το λίγο σιτάρι, τα λίγα όσπρια που χρειαζόμαστε, τη λίγη κοπριά, τα εισάγουμε τώρα.
Το Κράτος πήρε μεγάλα δάνεια, από συμμαχικές χώρες, αλλά αυτά ξοδεύτηκαν για τις πόλεις. Φτάσαμε, λοιπόν, στις τσιμεντένιες μεγαλουπόλεις με τις άχαρες και ανθυγιεινές πολυκατοικίες, χωρίς πολεοδομικό προγραμματισμό ( ο καθένας έχτιζε όπου ήθελε, όπως ήθελε, ανάλογα με τις πολιτικές γνωριμίες που είχε), χωρίς υποδομές( υπονόμους, ύδρευση, πρασιές, χώρους για παιδιές, για αυτοκίνητα), χωρίς πυρασφάλειες, χωρίς κλιβάνους για άμεση καταστροφή των απορριμάτων, χωρίς αποχετεύσεις με κατά τετράγωνο βιολογικό καθαρισμό,κ.λ.π.
Στην παντελή έλλειψη σχεδίου, προστέθηκε και ένας πολύ μεγαλύτερος από το επιτρεπόμενο, αριθμός κατοίκων και συμπληρώθηκε η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ, ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ της σίγουρης ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ πια, όπως ακριβώς τη ζούμε σήμερα..././.
Δημιουργήθηκαν προβλήματα διαμονής, διακίνησης,διατροφής, συναναστροφής, διαπροσωπικών σχέσεων και "ων ουκ έστιν αριθμός".
././..έτσι, με την πολύτιμη εγκατάλειψη της υπαίθρου, που την θυμόντουσαν (όσοι είχαν τη φιλοδοξία να κυβερνήσουν) μόνο στις εκλογές, ερημώθηκε η επαρχία.
δεν βρέθηκε κανένας να υποδείξει, να σταματήσει το ρεύμα της εσωτερικής μετανάστευσης προς τις πόλεις. Γιατί αυτό, ασφαλώς, θα είχε πολιτικό κόστος για τους πολιτευτές. Γιατί αν προέτρεπαν τους κατοίκους των χωριών να παραμείνουν στα χωριά τους, θα έπρεπε, βέβαια, να προηγηθεί μια αναβάθμιση των χωριών, και της ζωής τους. Επρεπε να οργανωθούν. Να χτισθούν σχολεία, ιατρεία, νοσοκομεία. Να γίνουν αθλητικοί σύλλογοι και να τονωθεί η ψυχαγωγεία. Εργα που θέλουν ζήλο και πίστη στην πρόοδο. Χρειάζονται βιβλία ολόκληρα για να περιγράψει κάποιος τον ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ μια πολυάνθρωπης κοινωνίας././..

Ο προληπτικός προγραμματισμός αρχίζει από το σχέδιο πόλεων, από τη ρυμοτομία, από τον αριθμό των κατοίκων που θα δεχτεί.

Παντού και σε ΟΛΑ, οφείλει να έχει υπεύθυνη γνώμη η ΙΑΤΡΙΚΗ και στην προκειμένη περίπτωση, η ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ.Η ανοχή που έδειξε ήταν λάθος. Οφειλε να είχε ξεσηκωθεί, όπως ξεσηκώνεται στο άκουσμα μιας επιδημίας, όταν είδε ότι οι Κυβερνώντες επιδίωξαν, ή ανέχθηκαν, ή επέτρεψαν τη συρροή του πληθυσμού από την ύπαιθρο στις πόλεις.

Η Ιατρική, όμως, είχε το δικό της ρυθμό. Εψαχνε στα εργαστήρια να βεί το μικρόβιο, να πολεμήσει τον ιό, αναζητώντας πάντα το θ α υ μ α τ ο υ ρ γ ό φάρμακο, παραμελώντας, σχεδόν προκλητικά μπορεί να πει κανείς, τον ανθρώπινο οργανισμό, που ασφυκτιούσε στις ανθυγιεινές συνθήκες και προσφερόταν εύκολη λεία στους όποιους μικροβιακούς ή μη, παθογόνους παράγοντες!"

"ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ"- ( του ιατρού,Γ.Καράβη )

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

            Χαλαρός

" Η έκδοση αυτή-τονίζει ο ιατρός
Γ.Καράβης- απευθύνεται τόσο προς τις
Κρατικές Υγειονομικές Αρχές όσο και προς
τους πολίτες../../..για υπεύθυνη και
συνειδητή συνεργασία.././..και δείχνει ότι
το Α και το Ω της διατήρησης της ζωής πάνω
στον πλανήτη είναι η ΑΜΥΝΑ που διαθέτει ο
κάθε ζωντανός οργανισμός για την
αντιμετώπιση μιας οποιασδήποτε νόσου.

Γενικά η Θεραπεία και η Πρόληψη σ΄αυτό
ακριβώς το αμυντικό σύστημα του οργανισμού
πρέπει να στρέφεται.././.αυτή ακόμα η
επάρατη νόσος -το AIDS- δεν καταστρέφει
όσο μας τρομάζουν. Προσβάλλονται μόνο οι
οργανισμοί με αδύνατο Αμυντικό Σύστημα,
ενώ οι γεροί οργανισμοί ανθίστανται...και
την αγνοούν.

../../.Οποιος καταλάβει το βαθύτερο νόημα
της Προληπτικής Ιατρικής, θα γίνει ένας
συνειδητός πολίτης, ένας υπευθυνος
ρυθμιστής της υγείας και της ζωής του,
αρκεί το Κράτος να του παρέχει τις
απαραίτητες προϋποθέσεις-εγγυήσεις-να τον
επιμορφώνει και να τον ενημερώνει συνέχεια
και υπεύθυνα σε ό,τι αφορά την Υγεία.

../.και επιμένω...
τί είναι καλύτερο; Να ρυθμίσουμε τη ζωή
μας έτσι, ώστε να προλάβουμε, ή να
περιμένουμε αμέριμνοι την πίεση ή ένα
εγκεφαλικό, που θα μας αχρηστεύσει για
πάντα και θα μας υποχρεώσει σε μιά ζωή
σίγουρα μίζερη και δεμένη με την
καθημερινή λήψη φαρμάκων;
-Να περιορίσω το κάπνισμα ή να περιμένω
να μου το απαγορεύσουν οριστικά και
αμετάκλητα;
- Να προσέχω τη διαιτά μου ή να περιμένω
να μου τα απαγορεύσει ο γιατρός ΟΛΑ;

Είναι μερικές ερωτήσεις, που αν δεν τις
απαντήσετε από τώρα, μην προχωρήσετε στην
ανάγνωση (αυτού του βιβλίου). Αδικος
κόπος. Συνεχίστε τη ζωή σας και ο Θεός ας
βάλει το χέρι Του. Οταν όμως έλθει η
δύσκολη ώρα, μην τα ρίξετε στο
Θεό...ξέρετε ποιός θα φταίει!
===..===

                     

"Το άτομο, σαν φυσική οντότητα ή μόνο ως εργάτης;

Η κυρίαρχη σκέψη δεν είναι το

"πώς να επανέλθει ο άρρωστος στην
προηγούμενη υγιεινή του κατάσταση...."
==.==

Μεταξύ των δύο κλάδων της Ιατρικής (Θεραπευτικής και Προληπτικής) υπάρχει αλληλεξάρτηση απόλυτη. Οπου είναι ανεπτυγμένη η Προληπτική, εκεί λιγοστεύουν και οι ανάγκες μας για την Θεραπευτική../../..
.././..μέσα, όμως, σε μία κοινωνία, (διαρθρωμένη με έναν συγκεκριμένο τρόπο) το άτομο, σαν φυσική οντότητα, έχει χαθεί και δεν ζει παρά μόνο σαν κοινωνική μονάδα. Η κυρίαρχη σκέψη δεν είναι πώς να επανέλθει ο άρρωστος στην προηγούμενη υγιεινή του κατάσταση, αλλά πώς να επανέλθει ο εργάτης, το γρηγορότερο, στην εξειδικευμένη θέση του, ο έμπορος στην τράπεζα του χρηματιστηρίου../..όπως και κάθε άλλος στη θέση από την οποία ζει αυτός και η οικογένειά του και με τα συμφέροντά της οποίας έδεσε τον εαυτό του σαν απαραίτητο εξάρτημά τους.../..
../..ο άρρωστος δεν έχει χρόνο να περιμένει../.. ζητεί ό,τι είναι δυνατόν να του καταστείλει τον πυρετό, ό,τι μπορεί να του καθησυχάσει τον πόνο, για να επανέλθει το γρηγορότερο στην εργασία του.../..

../..Αναπολούμε, ασφαλώς, όλοι και αποζητούμε τον αργό ρυθμό της ζωής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά δεν μπορούμε να μην παρακολουθήσουμε την σημερινή ταχύτητα. Αλλιώς θα περάσουμε στο περιθώριο.../..Γι αυτό χρειάζεται μιά προσεγμένη και καθοδηγούμενη προσαρμογή για να χαρούμε ό,τι έχει να μας προσφέρει η πρόοδος....

 

ΟΙ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΛΑΔΟΙ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ


(Από-"Προληπτική Ιατρική",
του Γ.Καράβη -)

   -----

"Η Ιατρική αποτελείται από δύο παράλληλους κλάδους, με ξεχωριστές ο καθένας ιδιότητες-δραστηριότητες, αλλά που αποβλέπουν και οι δύο σ΄έναν κοινό σκοπό: στην καταπολέμηση της αρρώστιας και στη διατήρηση της ΥΓΕΙΑΣ!
Οι δύο αυτοί κλάδοι είναι η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ και η ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ. Ο πρώτος κλάδος αφορά αποκλειστικά και μόνο τους γιατρούς και καθετί που αφορά τον κλάδο αυτόν, πρέπει να συζητείται μεταξύ των γιατρών και μόνο../../..
../../Αντίθετα τα θέματα που αφορούν τον κλάδο της ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, πρέπει να γίνουν κτήμα του καθενός και μάλιστα αρχής γενομένης από το ΣΧΟΛΕΙΟ ή και πιό νωρίς ακόμη. Είναι αδιανόητο να γίνεται λόγος για Προληπτική Ιατρική εάν δεν αρχίσουμε από το σχολείο.../../..Η ολοκλήρωση αυτής της αντίληψης, είναι η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ αντιμετώπιση του προβλήματος της ΥΓΕΙΑΣ.

( Πριν από 7.000 χρόνια γράφτηκε το εξής:
-Καλή Κυβερνητική : ΥΓΕΙΑ στα άτομα και γαλήνη στην κοινωνία.
- Κακή Κυβερνητική: ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ στα άτομα και επανάσταση στην κοινωνία.
Υπερβολική ίσως για την εποχή μας η θέση αυτή, είναι όμως παραστατική και πολύ διδακτική)

Σήμερα η Προληπτική Ιατρική, όπως εφαρμόζεται, περιορίζεται μόνο στους εμβολιασμούς../../..σε οδηγίες προς τη μητέρα κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής του παιδιού της και σε στοιχειώδη αγορανομικό έλεγχο../../..
Ομως.../../..όσο αυξάνει ο μέσος όρος επιβίωσης, επιβάλλεται περισσότερο η συστηματοποίηση και επέκτασή της, γιατί η κοινωνία θα γεμίσει από άρρωστους ηλικιωμένους και "ανάπηρους" της ζωής. Η επιτυχία της Προληπτικής Ιατρική θα είναι, όχι μόνο η εξασφάλιση της παράτασης της ζωής αλλά και η ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΗΣ ΖΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Σήμερα, παρατάθηκε μεν η ζωή, αλλά τα χρόνια νοσήματα αρχίζουν να μας ταλαιπωρούν από τα τριάντα μας χρόνια. Σαν προχωρούμε δε στην ηλικία, δεν χαιρόμαστε και τόσο πολύ την παράταση της ζωής../..φτάνουμε να είμαστε πολύ κουρασμένοι, πολύ καταπονημένοι, χωρίς να μπορούμε να προσφέρουμε, ούτε την πείρα της μακρόχρονης ζωής μας στους νεότερους, ούτε ένα χαρουμενο πρόσωπο στα εγγόνια μας../../..ενώ παράλληλα, σερνόμαστε κάθε τόσο στα Ταμεία Υγείας για το ΦΑΡΜΑΚΟ που μας κρατάει με τη βία στη ζωή.

 

 

Η προέλευση της Ιατρικής!!!

(Από το βιβλίο, ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ, του Γ. Καράβη)

                       ==.==

Η ΙΑΤΡΙΚΗ γεννήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να δεχθεί ή να προσφέρει βοήθεια στο συνάνθρωπό του σε στιγμές που υπέφερε- σε μια ώρα ανάγκης- όταν η ζωή του βρισκόταν σε κίνδυνο. Η επανάληψη αυτής της πράξης έφερε την πείρα.../../.με πρωτόγονα μέσα.././.αφού πέρασε από διάφορα στάδια εξέλιξης../..έφτασε στο αποκορύφωμά της, την εποχή (5ο π.χ. αιώνα) όπου ο Ιπποκράτης συγκέντρωσε όλες τις πριν από αυτόν γνώσεις και εμπειρίες γύρω από την Υγεία, τις ταξινόμησε και κληροδότησε  στους απογόνους του../..την επιστημονική ιατρική.

../..η συνέχεια από τότε επέφερε πολλές διακυμάνσεις../..πέρασε καταπληκτικές πραγματικά προόδους και άλλοτε έδινε ενθουσιώδεις - ελπιδοφόρες προοπτικές και άλλοτε έριχνε σε βαθιές απογοητεύσεις.../..

../..Παράλληλα όμως με την πρόοδο των Φυσικο-Χημικών Επιστημών, την ανακάλυψη του μικροσκοπίου και των μικροβίων, έφτασε σε περιόδους καταπληκτικής προόδου, όπου όμως μαζί με τα ελπιδοφόρα μηνύματα έστρεψαν και την Ιατρική Σκέψη στην ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ των Ιπποκρατικών Αρχών και στην απόλυτη προσήλωση στη Μηχανιστική-Φυσικοχημική-Μικροβιακή-Παθολογοανατομική αντίληψη για τη νόσο.

Από τότε η Ιατρική εγκλωβίστηκε στην απόλυτη μηχανιστική αντίληψη, και όλη η έρευνα../..στράφηκε μόνο σε μία κατεύθυνση: στην επίμονη αναζήτηση του μικροβίου ή ιού σε κάθε νόσο, γιατί πίστεψε πως αυτός είναι ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να προκαλέσει νόσο.
../../.από τότε../..κλεισμένη στα εργαστήρια έψαχνε να ανακαλύψει ό,τι δεν μπορεί να ανακαλυφθεί (την ίδια τη Ζωή).../../
.../..τον άλλο παράγοντα νόσου, ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ Αμυνας του Οργανισμού και την ευθύνη του καθενός μας στη δημιουργία νόσου,τον άφησαν μόνο στις Πανεπιστημιακές-Θεωρητικές Διδασκαλίες!

Αποτέλεσμα, η παθητική αντιμετώπιση της νόσου από πλευράς Ιατρικής και η μοιρολατρική αντίμετώπισή της από τα άτομα, με την απλή λογική ότι μια και τα μικρόβια ή ιοί προκαλούν την αρρώστια κι εφ΄όσον είναι παντού και δεν μπορούμε να τα καταπολεμήσουμε../..το πολύ-πολύ να μπολιαστούμε κι εδώ τελειώνει η δική μας προσπάθεια και ευθύνη. Μα έλα που δεν τελειώνει...!!!
.../../
...με αυτό το σκεπτικό, η Ιατρική στάθηκε απαθής στη συντελούμενη κοινωνική κατάπτωση, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στην επιμόρφωση των ανθρώπων σ΄αυτά τα προβλήματα.
Δεν είχε γνώμη για την καλλιέργεια της γης, τη σωστή κτηνοτροφία, τη διατροφή γενικά. " Φάτε, φάτε μια και βρίσκετε ό,τι θέλετε".
Δεν είχε γνώμη για την κατασκευή κατοικίας, τη δενδροφύτευση, την αποχέτευση../..για να μη μολύνει../..
Δεν είχε γνώμη για την αλόγιστη συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις και την εγκατάλειψη των χωριών.
" Μη σας νοιάζει, ελάτε εδώ όλοι../..αφήστε τα χωριά σας../..εμείς εδώ γκρεμίζουμε τα σπίτια μας με τις αυλές, τα φρούτα και τα λουλούδια και φτιάχνουμε- να δείτε και να θαυμάσετε- κάτι μεγαθήρια πολυκατοικίες!"
Τόσο ήταν απορροφημένη η Ιατρική από τις σκέψεις.../..που μια μέρα ξύπνησε και βρήκε ότι μαζευτήκαμε πάρα πολλοί σ΄ένα μέρος, ότι άδειασε η ύπαιθρος και δεν έχουμε δικά μας προϊόντα να φάμε.../.εισάγουμε....!!!

 

              


Ξύπνησε μία άλλη μέρα και βρέθηκε πνιγμένη
στο καυσαέριο..και διαπίστωσε ότι ο κόσμος τρέφεται με παραποιημένα τρόφιμα, ότι έχει καταστραφεί η ζωή στους ποταμούς, στις λίμνες, στη θάλασσα.

../.Ο αποπροσανατολισμός αυτός της Ιατρική συνεχίζεται και σήμερα (1987) με το Εθνικό Σύστημα Υγείας, όπου αντί να συμβάλλει σε μια σωστή τοποθέτηση και αντιμετώπιση του προβλήματος της Υγείας, συνεχίζει τον παθητικό ρόλο χτίζοντας νοσοκομεία για να συνεχισθεί ο φαύλος κύκλος της Αρρώστιας-Θεραπείας, αντί της Διαφώτισης-Πρόληψης!

Το σύνθημα "Περισσότερα νοσοκομεία, περισσότερα κρεβάτια, για περισσότερους αρρώστους" πρέπει να αντικατασταθεί με "λιγότερα νοσοκομεία, λιγότερα κρεβάτια, για λιγότερους αρρώστους". Αλλά πώς θα γίνει αυτό, αφού ο αέρας που αναπνέουμε μας πνίγει, τα τρόφιμα είναι παραποιημένα, το νερό που πίνουμε υπερβολικά χλωριωμένο για να εξουδετερώσει την τεράστια μόλυνση των πηγών ύδρευσης, οι σχέσεις των ανθρώπων εχθρικές..././/..αν ο καθένας δεν αντιληφθεί το ρόλο του στη δημιουργία μιας αρρώστιας και το φταίξιμό του στην καταστροφή του περιβάλλοντος, αν δεν αλλάξει ριζικά την ανθυγιεινή ζωή του με μια Φυσική Υγιεινή Διαβίωση, ούτε τα νοσοκομεία μας σώζουν ούτε τα νομοθετήματα. Οι αρρώστιες και ο εκφυλισμός θα έλθουν να μας ΝΟΥΘΕΤΗΣΟΥΝ!!!
===
(Το θέμα μας συνεχίζεται.Θέλω μόνο να προσθέσω, ότι αυτό το βιβλίο γράφτηκε το 1987 από τον γιατρό Γ.Καράβη και...βλέποντας πώς έχουν τα πράγματα, ακόμα και σήμερα, τρομάζω...τρομάζω πολύ!)

 

ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ
( Του Γιάγκου Καράβη- ιατρού)

 

Από το εξαιρετικό αυτό βιβλίο, που υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου εδώ και χρόνια, αντιγράφω - προς το παρόν- μόνο το κείμενο από το οπισθόφυλλο. Αν σας λέει κάτι, θα σας ικανοποιήσει περισσότερο η συνέχεια. Η οπτική γωνία, απέναντι στο θέμα "Ιατρική και Υγεία", που μας ανοίγει ο γιατρός Καράβης, έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Προς το παρόν, ας ρίξουμε μιά ματιά στο οπισθόφυλλο:

       

" Η ΙΑΤΡΙΚΗ διακρίνεται σε Θεραπευτική και Προληπτική Ιατρική.
Η Προληπτική Ιατρική χωρίζεται σε Δημόσια και Ιδιωτική. Οπου εφαρμόζεται σωστά η Προληπτική Ιατρική, λιγοστεύουν οι ανάγκες σε Φάρμακα και Νοσοκομεία. Αρα η Πρόληψη θα πρέπει να αποτελεί το πρώτο μέλημα του κράτους και του γιατρού και την πρώτη φροντίδα του ατόμου.
Είναι η "πρώτη φορά" που το άτομο καλείται "υπεύθυνα" να αναλάβει τη δική του "ευθύνη" στην προστασία της υγείας του.
Καλείται να εγκαταλείψει την ως τώρα "παθητική - μοιρολατρική" στάση για την "ουρανοκατέβατη" αρρώστια, να συλλάβει το νόημα της δικής του, προσωπικής ευθύνης στη "δημιουργία και εξάπλωση" μιάς αρρώστιας, να γίνει συνειδητός πολίτης και "κυρίαρχος" της Υγείας του..."

Και προσθέτει:

-Η Πρόληψη είναι ο δρόμος της λογικής!

-Η Θεραπεία είναι ο δρόμος του παραλόγου!

ΠΡΟΛΗΨΗ

-Η πρώτη φροντίδα του γιατρού!

--Η πρώτη μέριμνα του ατόμου!

 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

http://anavathmisi.com/2015/08/oi-skepseis-kai-oxi-ta-gonidia-kathorizoyn-tin-ugeia-mas/

 

Οι σκέψεις και όχι τα γονίδια καθορίζουν την υγεία 

oi-skepseis-kai-oxi-ta-gonidia-kathorizoun-thn-ygeiaΗ δραστηριότητα των γονιδίων μπορεί να αλλάξει. Σύμφωνα με τον δρα Μπρους Λίπτον, η υγεία του σώματος επηρεάζεται από τις σκέψεις που κάνουμε καθημερινά και όχι από τα γονίδια. Αν, σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο, οι σκέψεις σου αντικατοπτρίζουν τη χημεία του σώματός σου και αν το νευρικό σου σύστημα διαβάζει και ερμηνεύει το περιβάλλον και μετά ελέγχει τη χημεία του αίματος, τότε μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα των κυττάρων σου κυριολεκτικά, αλλάζοντας τη σκέψη σου.

Οι έρευνες του δρα Μπρους Λίπτον δείχνουν ότι αλλάζοντας την αντίληψή σου, το μυαλό σου μπορεί να αλλάξει τη δραστηριότητα των γονιδίων σου και να δημιουργήσει πάνω από 30.000 ποικιλίες προϊόντων από κάθε γονίδιο. Επειδή τα προγράμματα των γονιδίων βρίσκονται στον πυρήνα των κυττάρων, μπορεί κανείς να ξαναγράψει αυτά τα γενετικά προγράμματα αλλάζοντας την χημεία του αίματος.

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεπτόμαστε, αν θέλουμε να θεραπεύσουμε τον καρκίνο.

Ο ρόλος του μυαλού, λέει ο καθηγητής Λίπτον, «είναι να δημιουργεί έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις πεποιθήσεις μας και στην πραγματικότητα που βιώνουμε.

Αυτό σημαίνει ότι το μυαλό σας θα προσαρμόσει τη βιολογία και τη συμπεριφορά του σώματος έτσι ώστε να ταιριάζει με τις πεποιθήσεις σας. Αν σας πουν ότι θα πεθάνετε σε έξι μήνες και το μυαλό σας το πιστέψει, το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνετε σε έξι μήνες. Αυτή η διαδικασία, που είναι το αποτέλεσμα μιας αρνητικής σκέψης, αποκαλείται “υποβολή nocebo”, και δρα αντίθετα από το placebo, όπου η θεραπεία γίνεται μέσω μιας θετικής σκέψης».

Placebo (πλασίμπο) είναι το εικονικό φάρμακο που σε θεραπεύει επειδή έχεις πειστεί ότι θα σου κάνει καλό. Σύμφωνα με τον καθηγητή Λίπτον, αυτή η δυναμική οδηγεί σε ένα σύστημα που έχει τρία σκέλη:

α) Το μέρος του εαυτού σας που δεν θέλει να πεθάνει (συνειδητός νους).

β) Το κομμάτι του εαυτού σας που επειδή “κουρδίστηκε” από τη γνωμάτευση του γιατρού πιστεύει ότι θα πεθάνει (υποσυνείδητος νους, στον οποίο καταγράφηκε η γνωμάτευση)

γ) Τις χημικές αντιδράσεις που παράγονται στο σώμα (μέσω της χημείας του εγκεφάλου), έτσι ώστε το σώμα να “συμμορφωθεί” με την πεποίθηση που έχει κυριαρχήσει, δηλαδή ότι θα πεθάνετε.

Στο πιο πάνω σύστημα βλέπουμε ότι οι χημικές αντιδράσεις του σώματος υπακούουν στα κελεύσματα του υποσυνείδητου νου. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι γίνεται με το μέρος του εαυτού που αρνείται να πεθάνει, τον συνειδητό νου; Δεν επηρεάζει καθόλου τη χημεία του σώματος;

Η απάντηση είναι «όχι». Αλλεπάλληλες έρευνες της νευροεπιστήμης έχουν δείξει ότι το υποσυνείδητο είναι πιο ισχυρό από τον συνειδητό νου και ελέγχει το 95% της ζωής μας.

Με τα λόγια του δρα Λίπτον, «στο υποσυνείδητο βρίσκονται οι βαθύτερες και πιο στέρεες πεποιθήσεις μας. Είναι αυτές οι πεποιθήσεις που ρίχνουν την καθοριστική ψήφο».

Σύμμορφη απειλή

Το υποσυνείδητο (ή υποσυνείδητος νους) είναι το πιο αρχέγονο κομμάτι του εαυτού μας και παίζει βασικό ρόλο στις αποφάσεις που παίρνουμε με τον συνειδητό νου. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, το υποσυνείδητο είναι η μητέρα του συνειδητού.

Το υποσυνείδητο είναι ένας χώρος με τη δική του αυτονομία, οργανωμένος με βάση τις αρχέγονες εικόνες που αποτελούν κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, δηλαδή τα πρότυπα του συλλογικού ασυνείδητου. Επιπλέον εκεί καταγράφονται όλες οι απωθημένες οδυνηρές σκέψεις, συναισθήματα και παραστάσεις που για διάφορους λόγους δεν συγκεντρώνουν την προσοχή του συνειδητού, επηρεάζουν ωστόσο την ατομική δραστηριότητα του κάθε ανθρώπου.

Το υποσυνείδητο επομένως έχει μεγάλη δύναμη και εκεί καταγράφονται όλες οι πληροφορίες και οι παραστάσεις που έχουμε μέχρι την ηλικία των έξι ετών.

Μέχρι την ηλικία αυτή προγραμματίζεσαι, λέει ο καθηγητής Λίπτον. Ο συνειδητός νους, που λειτουργεί σαν φίλτρο, δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί∙ δεν υπάρχει κριτική σκέψη, επομένως δεχόμαστε και καταγράφουμε, δίχως καμιά αντίσταση ή επεξεργασία, οτιδήποτε συμβαίνει στο περιβάλλον.

Αν για παράδειγμα κάποιο πρεσβύτερο μέλος της οικογένειάς μας παρουσιάσει ένα πρόβλημα υγείας (π.χ. διαβήτη, καρκίνο, Αλτσχάιμερ) αυτό καταγράφεται στο υποσυνείδητό μας, με αποτέλεσμα να πιστεύουμε ότι σε ανάλογη ηλικία θα εμφανίσουμε κι εμείς, λόγω κληρονομικότητας, παρόμοια ασθένεια.

Τέτοιες καταγραφές αποτελούν σύμμορφες απειλές και δρουν σαν ωρολογιακή βόμβα, απειλώντας να ανατινάξουν στον αέρα την υγεία του σώματος.

Η κληρονομικότητα δεν ισχύει

Όπως εξηγεί ο δρ. Λίπτον, ανάλογα με το πώς είναι προγραμματισμένος ο υποσυνείδητος νους, θα αντιδράσουν τα γονίδια που ελέγχουν την υγεία του σώματος.

Όταν ήταν καθηγητής, ο δρ. Λίπτον δίδασκε στους φοιτητές του την κλασική θέση της βιολογίας, ότι δηλαδή οι παράγοντες που εξασφαλίζουν την κληρονομικότητα είναι τα χρωμοσώματα, αλλά προπάντων τα γονίδια.

Την εποχή εκείνη έκανε έρευνες πάνω στην ανάπτυξη των μυϊκών κυττάρων στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Σε ένα πείραμα κλωνοποίησης που έκανε, παρατήρησε πως όταν τα γονίδια εκτίθονταν σε διαφορετικό περιβάλλον, άλλαζαν συμπεριφορά και εκείνα που επρόκειτο να δημιουργήσουν μυς έδιναν οστά, εκείνα που επρόκειτο να δημιουργήσουν οστά έδιναν λιπώδη ιστό κ.ο.κ.

Συνειδητοποίησε τότε πως τα γονίδια δεν είναι προγραμματισμένα in vitro, αλλά in vivo και πιο συγκεκριμένα in vivo mutagenesis, αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον και αντλώντας πληροφορίες από αυτό.

Ανέπτυξε τότε τη θέση ότι δεν ελέγχουν τα γονίδια τα κύτταρα, μέσα στα οποία βρίσκονται, και κατ’ επέκταση την υγεία, αλλά το περιβάλλον και η αντίληψη που σχηματίζει ο νους.

«Όταν πιστεύεις ότι τα γονίδια κυβερνούν τα πάντα στη ζωή, τότε γίνεσαι θύμα τους. Γίνεσαι θύμα της κληρονομικότητάς σου», λέει ο δρ. Λίπτον και συνεχίζει:

Όταν πάρεις υγιή κύτταρα και τα βάλεις σε ένα άρρωστο περιβάλλον, τότε τα κύτταρα θα αρρωστήσουν. Για να τα θεραπεύσεις δεν τους χορηγείς φάρμακα, αλλά τα μεταφέρεις σε ένα υγιές περιβάλλον και τότε θεραπεύονται

Απόδραση από το κατεστημένο

Όταν ανακοίνωσε τα συμπεράσματα των ερευνών του στους συναδέλφους του καθηγητές, εκείνοι αρνήθηκαν να τα δεχτούν, λέγοντας πως ανατρέπουν την καθιερωμένη αντίληψη που επικρατεί στους χώρους της βιολογίας. Τότε ο δρ. Λίπτον παραιτήθηκε από τη θέση του και συνέχισε ως ανεξάρτητος επιστήμονας.

Ο δρ. Μπρους Λίπτον (Bruce Lipton) σπούδασε βιολογία στα Πανεπιστήμια του Λονγκ Άιλαντ (1966) και της Βιρτζίνια (1971). Το 1973 έγινε βοηθός καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν. Από το 1987 έως το 1992, συμμετείχε σε έρευνες στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Από το 1993 είναι επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια. Οι δημοσιεύσεις του αφορούν κυρίως την έρευνα για την ανάπτυξη των μυϊκών κυττάρων, ενώ είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως αυθεντία στον τομέα των βλαστοκυττάρων.

Από τα έργα του ξεχωρίζει το διεθνές best seller “Η βιολογία της πίστης” (The Biology of Belief), για το οποίο έλαβε το 2009 το Βραβείο Ειρήνης του GOI Peace Foundation. Στο βιβλίο αυτό πραγματεύεται την επίδραση που έχουν στο σώμα τα συναισθήματα της αγάπης και του φόβου.

Πηγή