Οι φωνές αυτές ανήκουν σε ανθρώπινα πλάσματα! "

              

 Η ΤΡΙΤΗ 

ΗΛΙΚΙΑ

                                         *Καρδιά
 ( Δείτε περισσότερα για το θέμα  στην υποσελίδα,    

                     " ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ"

Χαμόγελο

" Είναι οι γέροι ανθρώπινα πλάσματα;", αναρωτιέται η Σιμόν ντε Μπωβουάρ στη μοναδικής αξίας μελέτη της: "ΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ".
Και απαντά η ίδια:

 

" Κρίνοντας από τον τρόπο που η κοινωνία τους μεταχειρίζεται το ερώτημα παραμένει ανοιχτό στην αμφιβολία !".

 

(- Και η οικογένεια, κομμάτι της κοινωνίας είναι! Θα μπορούσε ο καθένας μας να σκεφτεί και να βγάλει τα συμπεράσματά του.)

Αβέβαιος

Και συνεχίζει η Σιμόν ντε Μπωβουάρ.

" Προσπάθησα να δώσω μία πραγματική εικόνα αυτών των παραπεταμένων ανθρώπων.../.../...προσπάθησα να κάνω τον αναγνώστη ν΄ακούσει τη φωνή τους.../../.και όσοι μπορέσουν ν΄ακούσουν θ΄αναγνωρίσουν τελικά ότι οι φωνές αυτές ανήκουν σε ανθρώπινες υπάρξεις..."
--    Χαλαρός


(Εχω στ΄αυτιά μου νωπό ακόμα το παράπονο πολλών ηλικιωμένων, που γνώρισα -εδώ και χρόνια- από κοντά με την ιδιότητα της Θεραπεύτριας του Ρέικι. Κι αυτό το παράπονο συνοψίζεται σε επαναλαμβανόμενες και όμοιες φράσεις, όπως:

. " Δεν έχω λόγο πια μέσα στην οικογένεια!"
. " Κανένας τους δεν με ακούει. Λες και δεν υπάρχω!"
. "Με παραμερίζουν από όλα τα ζητήματα. Λες και είμαι άχρηστη!"
. " Οσο με είχαν ανάγκη με ήθελαν. Τώρα...κάνε στην άκρη γέρο!"

. " Εχω γράψει βιβλία. Κανένα από τα τρία μου παιδιά δεν άνοιξε, ένα από αυτά, να το διαβάσει. Τελικά...υπάρχω για τα παιδιά μου;", αναρωτιόταν ο 70άχρονος συνταξιούχος καθηγητής.

Θυμάμαι ακόμα το γεμάτο θλίψη βλέμμα του...αλλά οι σκέψεις μου δικόπτονται πάλι από τα λόγια της Σ.ντε Μπωβουάρ:

 

"Η κοινωνία νοιάζεται για το άτομο μόνο εφόσον της αποφέρει κέρδος. Οι νέοι το ξέρουν και η αγωνία τους καθώς μπαίνουν στην κοινωνική ζωή μπορεί να συγκριθεί με την αγωνία των γέρων όταν αποκλείονται από αυτήν../../..ο νέος τρέμει μπροστά σ΄αυτόν τον μηχανισμό../../..προσπαθεί να υπερασπίσει τον εαυτό του με αντιδράσεις επιθετικότητας. Μα ο γέρος που έχει απορριφθεί και έχει μείνει εξαντλημένος και γυμνός δεν έχει παρά μόνο τα μάτια του για να κλάψει! "...

    Λυπημένος

- Με άλλα λόγια...μιλάμε για σύγκρουση που διαιωνίζεται; Και τελικά τί γνωρίζουμε, όλοι μας, γι΄αυτό που θα γίνουμε κάποτε;

---Λυπημένος

Μέσα από μία σειρά ρεπορτάζ, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία απάντηση. Είναι μέρος μιας έρευνας, που έκανα κάποτε,με θέμα την Τρίτη ηλικία. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα " ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ- της Κυριακής",το έτος 1988!!!
---Φιλί

( Νιώθω την ανάγκη να πω, ότι αυτό το θέμα το"άνοιξε" το γράμμα της νεαρής φίλης, το οποίο δημοσιεύσαμε με τίτλο: "Γιατί μου στέρησε τη γιαγιά μου;". )

Ο Μύθος και η Πραγματικότητα για τον Ερωτα, στην Γ΄Ηλικία!

( Εισαγωγή στο θέμα )

" Ο κύριος Ν. ήταν 70 χρονών, υγιής και πνευματώδης. Η δεσποινίς Γ. πολύ νεότερή του. Εκείνος, εξαρτημένος από τα παιδιά του. Εκείνη, συνταξιούχος δασκάλα. Αγαπήθηκαν. Και τα παιδιά του ένιωσαν ντροπιασμένα. Τους απομάκρυναν. Τον απομόνωσαν. Και βάλθηκαν, επιμελώς, να προστατεύουν την  "ηθική του".
Οι κρίσεις άγχους, που πάθαινε, χαρακτηρίστηκαν από τους συγγενείς "σεξουαλική μανία". Και ένιωσαν μεγάλη αποστροφή για τον "ανήθικο γέρο". Υστερα, ο κύριος Ν. έπαθε γεροντική άνοια. Δεν ήταν πια στα καλά του. Σε έναν περίπατο έσπασε το πόδι του και πέθανε μέσα σε 49 ώρες. Η δεσποινίς Γ. έμαθε πού τον έθαψαν. Πήγε στο νεκροταφείο κι έμεινε ξαπλωμένη πάνω στον τάφο του επί 24 ώρες!"...

Αυτή είναι μία αληθινή ιστορία. Δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε στα βιβλία για να την βρούμε. Ας ψάξουμε γύρω μας, στο περιβάλλον μας, στις αντιλήψεις μας. Ας κοιτάξουμε για μιά φορά κατά πρόσωπο τις προκαταλήψεις μας. Εμείς οι ίδιοι.

Οταν ο Γκαίτε στα 65 του έγραφε: " Ετσι, ζωηρέ γέροντα, μην αφήσεις τη λύπη να σε συνεπάρει, γιατί παρά τα άσπρα σου μαλλιά μπορείς ακόμα να είσαι εραστής", δεν ήξερε ότι στα 72 του θα γνώριζε τη γοητευτική Ούλρικα και θα την ερωτευόταν. Εκείνη ανταποκρίθηκε κι ας ήταν μόνο 17 χρόνων.


Ο Γκαίτε όμως ήταν μία γνωστή προσωπικότητα. Κι ο Ουγκώ, ένας γνωστός συγγραφέας. Ισως γι αυτό οι άνθρωποι τους συγχώρεσαν την "ανόητη συμπεριφορά τους". Γιατί και ο Ουγκώ σε περασμένη ηλικία έγραφε:" Είμαι σαν το δάσος, που κόβεται ξανά και ξανά. Κάθε φορά τα νέα βλαστάρια είναι πιό δυνατά και γερά". Και γεμάτος εμπιστοσύνη στον εαυτό του, περήφανος για τα γηρατειά του, που τον έφεραν σε αρμονία με ό,τι υψηλό, αγνό και ωραίο, επέτρεπε στον εαυτό του να αγαπάει.Κι έζησε σε αρμονία με τον εαυτό του και με τη ζωή. Ισως, όχι σε αρμονία με την κοινή γνώμη. Ποιός καθορίζει όμως το ΣΩΣΤΟ για το κάθε άτομο; Η βιολογική πραγματικότητα ή η κοινή γνώμη; Κι όταν αυτή η γνώμη μας λέει, ότι ο υπερήλικας " είναι πολύ μεγάλος για τέτοιου είδους δραστηριότητες", πού στηρίζεται; Στη γνώση ή στην προκατάληψη; Κι όταν πολλοί υποθέτουν, ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν σεξουαλική ζωή, πού το τοποθετούν; Στο ό,τι "δεν πρέπει" ή στο ό,τι "δεν μπορούν";

 

ΣΤΟ  ΦΟΒΟ !!!  απαντά η Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Γιατί..." στο πρόσωπο του γέρου, ο ενήλικας, μισεί τη δική του μελλοντική κατάσταση (όπως την έχει φανταστεί).././.η σεξουαλική πράξη χωρισμένη από τη νιότη υποβαθμίζεται..γιατί αποτελεί την ενσάρκωση του φαντάσματος που οι ίδιοι (οι ενήλικες) φοβούνται...είναι η ιδέα της ανικανότητας που τους απειλεί".

-------

Ας δούμε όμως και τη γνώμη των ειδικών, που στηρίζεται στης Επιστήμης την αλήθεια. Ο γνωστός μας- από προηγούμενη συνέντευξη- κύριος Δοντάς( γιατρός, παθολόγος- καρδιολόγος και ειδικευμένος στα θέματα της γ΄ηλικίας) απαντά στις ερωτήσεις μας.
=====
( Αναγνωρίζω ότι το θέμα είναι εκτεταμένο και ο χρόνος, που διαθέτει ο διαδικτυακός αναγνώστης, είναι περιορισμένος. Γι΄αυτό η συνέντευξη θα δημοσιευτεί και θα κοινοποιηθεί τμηματικά.)

 

Από την συνέντευξη με τον ιατρό- γεροντολόγο,Α. Δοντά

 


 ΜΥΘΟΣ

ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
για τον ΕΡΩΤΑ στην Γ΄ ηλικία!


--.--

 1η - Ερώτηση

Κρίνοντας τη σεξουαλική ζωή των ηλικιωμένων,
και για να βγάλουμε τα θετικά ή τα αρνητικά
μας συμπεράσματα για την ικανότητά τους, θα
πρέπει να πάρουμε σαν μέτρο σύγκρισης τη  σεξουαλική ζωή των νεοτέρων ατόμων;


Απάντηση:

Εχουμε συνηθίσει να συγκρίνουμε την κάθε
λειτουργία των ηλικιωμένων με τις λειτουργίες
ενός ατόμου 25-30 ετών. Κι αφού δεν είναι οι
ίδιες να βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι οι
λειτουργίες των ηλικιωμένων είναι μειωμένες.
Θα πρέπει να μάθουμε, όμως, ότι τα ηλικιωμένα
άτομα δεν έχουν ανάγκη να έχουν τις ίδιες
λειτουργίες με τους νεότερους. Η κάθε
λειτουργία- αναπνευστική, κυκλοφοριακή,
σεξουαλική κ.λ.π.- προσαρμόζεται, σε κάθε
ηλικία, στην ανάλογη δραστηριότητα που έχει
το άτομο. Και για να τα πούμε με επιστημονική
ορολογία, η κάθε λειτουργία προσαρμόζεται
στον ολικό μυϊκό ιστό του ανθρώπου.
Αν, δηλαδή, κάποιος, έχει 30 κιλά μυς στην
ηλικία των 30 ετών, θα έχει 20 κιλά στα 50 ή
στα 60 του χρόνια. Και η σεξουαλική του
λειτουργία θα προσαρμοστεί σ΄αυτά τα κιλά της  μυϊκής μάζας.

Δεν είναι σωστό, λοιπόν, να μιλάμε για
ΜΕΙΩΣΗ αλλά για ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ της λειτουργίας σε
μία καινούργια κατάσταση, που εξυπηρετεί και  ικανοποιεί το άτομο.
Εχει εξακριβωθεί δε, ότι, αν καταφέρουμε να
ανεβάσουμε τη μυϊκή μάζα, με μακροχρόνια
γυμναστική, ασκήσεις και κίνηση, όλες οι
λειτουργίες ξανανεβαίνουν και προσαρμόζονται
στο νέο επίπεδο της μυϊκής μάζας. Την
αναγκαιότητα της άσκησης, για κάθε άτομο, την
τονίσαμε σε προηγούμενη συνέντευξη.
Εγκαταλείποντας από νωρίς τον εαυτό μας,
είμαστε ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για τη μείωση της κάθε λειτουργίας, μαζί και της σεξουαλικής.

Γ΄Ηλικία και Ερωτας!!!-Μύθος και Πραγματικότητα!!!( η συνέχεια)

 

2η - Ερώτηση :

Με τον έρωτα ο άνθρωπος κάνει τον εαυτό του να υπάρχει σαν σώμα. Πώς επηρεάζει τη διάθεσή του για έρωτα το γεγονός, ότι το σώμα του δεν είναι πια το ίδιο σε εμφάνιση, που ήταν στα νιάτα του;

 

    Απάντηση:

Η εμφάνιση επηρεάζει σημαντικά τη διάθεση για ερωτική επαφή. Με όλα τα καλά αισθήματα που τρέφει κανείς για τον σύντροφό του, η παραμελειμένη του εμφάνιση, τα προεξέχοντα πάχη του, που παραμορφώνουν το σώμα, δεν είναι κάτι που μπορεί να υπερνικήσει κανείς. Ειναι αδύνατον μ΄αυτές τις προϋποθέσεις να υπάρξει ερωτική διάθεση.
Και δεν έχει απαίτηση κανείς να έχει μπροστά του την Αφροδίτη της Μήλου, αλλά έναν σύντροφο που σέβεται πρώτα ο ίδιος τον εαυτό του, το σώμα του και φροντίζει να το διατηρεί σε καλή κατάσταση, με όλες τις απώλειες που θα επιφέρει ο χρόνος. Δεν ενοχλούν αυτές. Η παραμόρφωση ενοχλεί, που προκαλεί το πάχος και η έλλειψη σωματικής αγωγής.

Γιατί δεν είναι μόνο το σχήμα του σώματος που αλλάζει. Αλλάζει η κίνηση, η έκφραση και πια δεν έχεις μπροστά σου τον άνθρωπο που είχες στην αρχή.  Απ΄αυτή την παραίτηση δεν ενοχλείται μόνο ο σύντροφος, αλλά και αυτός ο ίδιος, που παραμέλησε τον εαυτό του. Νιώθει ότι δεν αρέσει, ότι δεν συγκινεί, ότι δεν αξίζει. Και με την μειωμένη του αυτοπεποίθηση, μειώνει και την ερωτική του διάθεση. Δεν μιλάμε, φυσικά, για καταστάσεις ασθένειας. Μιλάμε για τα άτομα, που από αδιαφορία παραμελούν το σώμα τους και κατά συνέπεια, βλάπτουν τόσο την υγεία τους όσο και την ερωτική τους ζωή με τον σύντροφό τους.

 

Αναστολές και έρωτας,
στην τρίτη ηλικία


3η Ερώτηση:

-Υπάρχουν αναστολές, που εμποδίζουν την ικανοποιητική σεξουαλική λειτουργία, σε προχωρημένη ηλικία;

Απάντηση:

- Νομίζω, ότι το θέμα ΕΡΩΤΑΣ, αντιμετωπίζεται γενικά με αναστολές στον Δυτικό κόσμο. Αυτές σίγουρα επηρεάζουν και την προχωρημένη ηλικία. Οταν πολλές γυναίκες - ιδίως σε αγροτικές κοινωνίες- έχουν δεχτεί, μέσα από την ανατροφή τους, την αντίληψη, ότι η ερωτική ζωή είναι απαραίτητη μόνο για την απόκτηση παιδιών, είναι ευχαριστημένες για να τη βγάλουν απ΄τη ζωή τους, με την πρώτη δικαιολογία. Και η δικαιολόγία "γεράσαμε" είναι πάντα η πιο εύκολη.
Η Εκκλησία, επίσης, έχει πάρει θέση σ΄αυτό το ζήτημα και έχει συντελέσει στο να σχηματίσουν οι άνθρωποι ορισμένες πεποιθήσεις πάνω σ΄αυτό. Ετσι, πάρα πολλά άτομα πιστεύουν στο βάθος, ότι το σεξ δεν είναι αναγκαίο στον άνθρωπο. Σε όλη τους τη ζωή το συνδέσανε με την ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ, με την ΑΜΑΡΤΙΑ αλλά όχι με τη ΧΑΡΑ.
Ετσι είναι πεπεισμένοι ότι αυτή η υπόθεση δεν έχει σχέση με την τρίτη ηλικία, μια και ο χρόνος της αναπαραγωγής πέρασε. Ντρέπονται, λοιπόν, οι ηλικιωμένοι για την ερωτική τους επαφή, ιδίως όταν υπάρχουν μεγάλα παιδιά στην οικογένεια. Και, δυστυχώς, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουν και τα παιδιά την ερωτική ζωή των γονέων τους. Στο βάθος, ντρέπονται γι΄αυτή.

Αυτά όλα είναι ανασταλτικοί παράγοντες, που επηρεάζουν αρνητικά μια από τις πιο βασικές λειτουργίες του ανθρώπου. Η διάθεση υπάρχει πάντα, μα οι αναστολές την καταπολεμούν και κάνουν πρόβλημα κάτι το όχι μόνο τελείως
φυσιολογικό αλλά και απαραίτητο για την ισορροπία του ανθρώπινου οργανισμού.

 

 

 

Προκαταλήψεις- Συμφέροντα- Μοναξιά και ο Επίλογος στο θέμα "Ερωτας και Γ΄Ηλικία!"




4η Ερώτηση:

Η μείωση της σεξουαλικής ικανότητας, με τα χρόνια,εξαρτάται πάντα από οργανικούς παράγοντες;

Απάντηση:

Οι οργανικοί παράγοντες παίζουν σπουδαίο ρόλο. Υπάρχουν ασθένειες, που είναι καταπέλτης για τη σεξουαλική ζωή. Αλλες την επηρεάζουν άμεσα και άλλες έμμεσα, μια και το άτομο που αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, φοβάται για τη ζωή του και αποφεύγει τη σεξουαλική δραστηριότητα. Ο προσωπικός γιατρός είναι εκείνος που θα δώσει τις σωστές κατευθύνσεις, σε κάθε περίπτωση.

Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες, που επηρεάζουν αρνητικά αυτόν τον τομέα, όχι ως προς την ικανότητα αλλά ως προς τη διάθεση.
Το σύντροφο, με τα χρόνια, τον συνδέουμε με τα καθημερινά προβλήματα, με τις αρρώστιες μας, με τη διαδικασία της συνταξιοδότησής μας, με τα χρέη μας, με τις αγωνίες μας. Μ΄αυτές τις προϋποθέσεις, δεν υπάρχει το κατάλληλο κλίμα για ερωτική διάθεση. Καθήκον, βέβαια, και υποχρέωση του καθενός είναι να "σπάζει" αυτό το κλίμα της καθημερινότητας, όσο μπορεί. Λίγες ώρες προσωπικές, κάποια έξοδος, μακριά από τα καθημερινά, με άλλα θέματα συζήτησης κι όχι πάντα τα οικογενειακά προβλήματα, θα ήταν μεγάλη βοήθεια και για τους δύο.

Κάτι άλλο, που πρέπει να πούμε, είναι ότι ο έρωτας είναι και θέμα ΙΕΡΑΡΧΗΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΩΝ. Οταν, από μία ηλικία, τα πρωταρχικά ενδιαφέροντα είναι η οικονομική επιτυχία, η επαγγελματική άνοδος, η πραγμάτωση στόχων, αυτά τα ενδιαφέροντα ιεραρχούνται από τον εγκέφαλο και παίρνουν την πρώτη θέση, στην κλίμακα των δραστηριοτήτων μας. Ο έρωτας θα πάρει, αυτόματα, δευτερεύουσα θέση και θα πάει πιό πίσω.Αυτό συμβαίνει και σε νεότερες ηλικίες.

Δεν είναι, λοιπόν, μείωση της λειτουργίας, σ΄αυτή την περίπτωση. Είναι ότι ο άνθρωπος ο ίδιος τοποθέτησε τον έρωτα σε χαμηλότερη κλίμακα και ο εγκέφαλος στέλνει στον οργανισμό το ανάλογο μήνυμα.

                      Ραγισμένη καρδιά

 


" Οι προκαταλήψεις, τα συμφέροντα
και


ο Ερωτας στην Γ΄Ηλικία!!!


--..--      

5η- Ερώτηση

- Τί σημασία έχει για την ύπαρξη του υπερήλικα μια σταθερή αισθηματική σχέση;

- Απάντηση

- Η αλήθεια είναι, ότι υπάρχει μια μεγάλη ανάγκη συντρόφου στον άνθρωπο κάθε ηλικίας. Η σταθερή αισθηματική σχέση για τον υπερήλικα, όπως και για νεότερους, είναι φοβερά σημαντική.

Δυστυχώς, οι νεότεροι και οι μεσήλικες βλέπουν μια σχέση υπερηλίκων πάντα με άσχημο μάτι. Θα χαρακτήριζα αυτή την αντιμετώπιση, " ψυχολογία της ελληνικής μεσήλικης μάζας". Υπάρχουν χήροι, διαζευγμένοι, άτομα ολομόναχα. Και γι΄αυτούς μια αισθηματική σχέση θα είχε πολύ θετική επίδραση στην υγεία τους και στη ψυχολογία τους.

Κι όμως, δημιουργούνται, συχνά, δράματα. Κάποιος υπερήλικας χήρος θέλει να ξαναπαντρευτεί. Τα παιδιά και οι συγγενείς αντιδρούν έντονα αρνητικά. Θα έλεγα, ότι αυτή η αντίδραση κρύβει τις συνέπειες της αντισεξουαλικής μας κληρονομιάς. Και η κληρονομιά αυτή είναι προϊόν πολλών επιδράσεων, θρησκευτικών και παραδοσιακών. Θα συμπλήρωνα ,όμως, ότι κρύβει συχνά και συμφέρον.

Η περιουσία του "γέρου" θα μοιραστεί, με το νέο γάμο. Κανείς δεν το ανέχεται αυτό. Και έτσι, στο όνομα των προκαταλήψεων και των συμφερόντων καταδικάζονται άτομα. Γιατί μια σχέση σταθερή μπορεί να εμπεριέχει ερωτικά στοιχεία, μπορεί και όχι.
Το σημαντικό είναι ότι είναι ΑΝΑΓΚΗ ΨΥΧΗΣ!!!

                   Ραγισμένη καρδιά


    Επίλογος στο θέμα

" Ερωτας και Γ΄Ηλικία"

---

Χωρίς λόγια!!! Γιατί τα λόγια περισσεύουν, όταν μιλάει η ζωή. Και το κάθε άτομο έχει τη δική του προσωπική ιστορία.

Κλείνοντας το θέμα, θ΄ανοίξουμε μόνο - ακόμα μία φορά- το θαυμάσιο βιβλίο του Ρόμπερτ Κάστενμπαουμ και θα διαβάσουμε ένα απόσπασμα:

" Η τρυφερότητα ανάμεσα σε δύο άτομα, που μοιράστηκαν μια ζωή γεμάτη χαρές και λύπες, είναι εξαιρετικό αντίδοτο για τον τρόπο που ο κόσμος αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους. Μέσα από το σφιχταγκάλιασμά τους εξακολουθούν να είναι οι ίδιοι κι όχι οι αξιοθρήνητη εικόνα, που τους επιβάλλει η κοινωνία. Οι τρυφερές χειρονομίες, η ήρεμη συζήτηση, η αίσθηση της συντροφικότητας είναι τα πολυτιμότερα αγαθά που διαθέτουν.

Στο μέλλον...η κοινωνία μπορεί, τελικά, ν΄αναγνωρίσει, ότι η καταπιεστική στάση της απέναντι στη σεξουαλική τρυφερότητα των γηρατειών δεν αποτελεί παρά αντανάκλαση της δικιάς της ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ και ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗΣ..."

                          Καρδιά

" Στην κοινωνία της ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ, ο "γέρος" αποτελεί στίγμα...!!!

 

    

 

  


" Οταν η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους σαν να έχουν λιγότερη αξία από τους υπόλοιπους ανθρώπους...ο όρος "γέρος" αποτελεί στίγμα", γράφει ο γνωστός γεροντολόγος Ρόμπερτ Κάστενμπαουμ. Και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ υψώνει πάλι την αγανάκτησή της σε μήνυμα και φωνάζει στους νέους:

"Αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο του ηλικιωμένου που θα γίνουμε κάποτε...μα, θα πρέπει να σταματήσουμε την απάτη.Αν δεν ξέρουμε τί θα γίνουμε, δεν μπορούμε να ξέρουμε τί είμαστε. Ας αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σε ένα ηλικιωμένο άτομο. Θα πρέπει να το κάνουμε, αν θέλουμε να δεχτούμε την ανθρώπινη υπόστασή μας στο σύνολό της. Κι όταν γίνει αυτό, δεν θα συναινέσουμε πια στην δυστυχία των γηρατειών. Δεν θα είμαστε αδιάφοροι...γιατί το θέμα μας αφορά!

--.--( Ο κύριος Ραπίδης,νευρολόγος-ψυχίατρος, είχε απαντήσει στις ερωτήσεις μας, στη συνέντευξη που ακολουθεί)

--.--

Ερώτηση: Ποιά είναι η συγκεκριμένη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι γέρασε και πώς επηρεάζει την ψυχολογία του αυτή η συνειδητοποίηση;

Απάντηση: Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι άλλο είναι "γήρανση" και άλλο "γήρας". Η "γήρανση" αρχίζει από την πρώτη μέρα της ζωής μας.Π.χ, το δέρμα μας "γερνάει", "πέφτει" και ανανεώνεται.Το "γήρας' δεν έχει ορισμένη χρονική στιγμή που αρχίζει. Αρχίζει σε κάποια μεγάλη ή και σε νεότερη ηλικία, όταν υπάρχουν οργανικές φθορές ή νοσήματα.Το πώς επηρεάζει την ψυχολογία του ηλικιωμένου;
Θα σας πω μόνο ότι...η μεγάλη ηλικία μοιάζει μ΄ένα καράβι πολυταξιδεμένο.Στον ιστό του κρατάει ακόμα υψωμένη τη σημαία του και καπετάνιος παραμένει ο ίδιος, αυτός που το έχει.

 

Ερώτ : Το γεγονός ότι οι ηλικιωμένοι αναφέρονται συχνά στο παρελθόν, είναι "ιδιοτροπία του γέρου", όπως λένε οι νεότεροι;

Απάντ: Η ΑΝΑΚΛΗΣΗ, η ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ αλλά και η ΛΗΘΗ είναι βασικές λειτουργίες για τη ζωή του ανθρώπου. Εκτός όμως απ΄αυτό, μεταβιβάζουμε και την πείρα μας, μ΄αυτή την αναφορά στο παρελθόν. Μέσα από την πείρα του καθενός μεταβιβάζεται και η παράδοση. Για δέστε πόσα πράγματα ζουν σήμερα που στην ουσία τους είναι αρχαία ελληνική μυθολογία. Κι όλ΄αυτά, για χρόνια πολλά, μεταβιβάστηκαν μόνο με τον προφορικό λόγο. Οσο για την "ιδιοτροπία του γέρου", αυτό λέγεται γιατί ανάμεσά μας υπάρχει η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, ιδιαίτερα έντονη σε μια καταναλωτική κοινωνία.

 

Ερώτ: Μέσα σ΄αυτή τη νέα περίοδο ζωής, είναι ικανό το ηλικιωμένο άτομο να καθορίσει καινούργια όρια ζωής;

Απάντ: Η ηλικία της συνταξιοδότησης ορίζει την αρχή της Τρίτης Ηλικίας και, συμβατικά, το δεχόμαστε. Ικανότητες όμως υπάρχουν στον άνθρωπο μέχρι την ημέρα του θανάτου του.
Το πώς και αν θα εκδηλωθούν εξαρτάται από τον τρόπο που τους αντιμετωπίζουμε, από το πώς ζουν και από τα κίνητρα που έχουμε.Μην ξεχνάμε ότι στην περίοδο του πολέμου οι ηλικιωμένοι, σε όλα τα κράτη, βοήθησαν πολύ.Υπήρχε το κίνητρο, "η Νίκη της Πατρίδας", που τους θέρμαινε πολύ, ένιωθαν χρήσιμοι και απαραίτητοι.
Στην οικογένεια, θα έλεγα, " Αν δεν υπάρχει ένας γέρος, θα πρέπει να αγοράσουμε έναν", όπως λέει μια παροιμία.Ο "γέρος" είναι η ιστορία του ανθρώπου.Σήμερα όμως υπάρχει ο εγκλωβισμός, που δημιουργεί η ζωή, όπως την έχουμε οργανώσει.
Ας αλλάξουμε λίγο τη ζωή μας! Ας δώσουμε χώρο στον παππού και στην γιαγιά. Είναι αξίες αυτές που έσωσαν την ανθρωπότητα.
Εξαρτάται, λοιπόν, από το πώς και πόσο τους δεχόμαστε, για να μπορέσουν κι αυτοί να ορίσουν τα καινούργια όρια της ζωής τους.

 

Ερώτ: Οι νέοι συχνά παραπονούνται και λένε ότι τους κουράζουν οι επαναλαμβανόμενες αφηγήσεις των γέρων. Τί προσφέρει αυτή η επανάληψη στον υπερήλικα;

Απάντ: Αντιστρέψτε,παρακαλώ, το ερώτημα: "Tί προσφέρει ο νέος στον υπερήλικα;".
Ο γέρος προσέφερε τα πάντα, τη ζωή του,τα μέσα που διέθετε, την ευθύνη του,τις δυνατότητες για ν΄ανεβεί το παιδί του και να προοδεύσει. Και τώρα, τί γίνεται; Ο νέος τον βαριέται. Και οι αξίες της καταναλωτικής κοινωνίας είναι σημαντικοί παράγοντες. Π.χ.η μόδα, η κίνηση, η μονωτική ζωή μέσα στις μεγάλες πόλεις,είναι παράγοντες που ρυθμίζουν τη ζωή του.Σκέφτηκε ποτέ ο νέος πώς νιώθει ο υπερήλικας; Τί τον κουράζει; Τί προσφέρουμε, λοιπόν, στον υπερήλικα ; Την προοπτική ενός οίκου ευγηρίας;
Και θα προσθέσω, σχετικά με τις αφηγήσεις των γέρων, κάτι που λέει ο DANTE:

" Το να θυμάσαι ευχάριστες στιγμές στην κόλαση μέσα, είναι πολλές φορές βασανιστήριο. Το να θυμασαι όμως ευχάριστες στιγμές μέσα στην μοναξιά, είναι πολύ σημαντικό".

----.----

Μια νεαρή ψυχολόγος, που έλαβε μέρος σε ερευνητικό πρόγραμμα με ηλικιωμένους, πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με άτομο προχωρημένης ηλικίας. Στο τέλος της έρευνας είπε με ενθουσιασμό:

" Δεν έχω ξανασυναντήσει τέτοιον άνθρωπο. Με έκανε να αισθανθώ τόσο όμορφα...νιώθω σαν να μου χάρισε ένα κομμάτι από τη ζωή του..."

 Και δεν είναι τάχα ένα χάρισμα το να σπάσεις το φράγμα του χρόνου και να μοιράζεσαι την ξεχωριστή αίσθηση μιας άλλης γενιάς; Να ζεις μέσα στο δικό σου παρόν το μακρινό παρελθόν! Και μέσα από τις εμπειρίες του συνανθρώπου σου, να νιώθεις ότι είσαι εσύ η συνέχεια της πανάρχαιης διαδικασίας της ζωής!

                     Καρδιά

ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ και ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ!!!

 

  

           Απαραίτητη ή όχι


η Σωματική Αγωγή στην Τρίτη Ηλικία;


Αν δεχτούμε την άποψη των ειδικών, ότι " η μείωση
της δραστηριότητας οδηγεί σε κατάπτωση" και
γνωρίζουμε, ότι η κάθε δραστηριότητα έχει σχέση πάντα με την κίνηση, γιατί να μην δεχτούμε ότι.............Η

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ είναι απαραίτητη στην Τρίτη Ηλικία ;
Επειδή ο ηλικιωμένος είναι μεγάλος;

Κι ο μεγάλος
άνθρωπος δεν έχει πια σώμα και πνεύμα, που οφείλει
να προστατεύει απ΄τη φθορά και την κατάπτωση;

 Στα επιστημονικά τεύχη

διαβάζουμε :   "Επειδή το σώμα
βρίσκεται σε συνάρτηση και αλληλεπίδραση με το
πνεύμα και την ψυχή, οι σωματικές ασκήσεις, η
κίνηση, η γυμναστική, ασκούν και το πνεύμα και
συντελούν στην ψυχοσωματική του
ανάπτυξη.././..οπλίζουν τον ασκούμενο με
θάρρος...καλλιεργούν την κοινωνικότητα..".

Κοιτάξτε όμως τί γίνεται, όταν ένας ηλικιωμένος
λαμβάνει μέρος σε αγώνα δρόμου. Οι παρευρισκόμενοι
συνήθως γελούν, απορούν ή κάνουν διάφορες
παρατηρήσεις και σχόλια. Εχουμε, λοιπόν, από τη μία πλευρά την
αναγκαιότητα της ΑΣΚΗΣΗΣ κι από την άλλη την
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ. Και μέσα σ΄αυτή την
αντίφαση, γεμάτη από μολυσμένα κριτήρια, ποιός
θ΄αποφασίσει για μας, τα ανθρώπινα όντα, με σώμα και
ψυχή σε όλες τις περιόδους της ζωής μας, πότε έχουμε
το δικαίωμα να προστατεύσουμε την ψυχοσωματική μας κατάσταση και υγεία;

 " Η λέξη "ΜΕΓΑΛΟΣ", γράφει ο Ρ. Κάστενμπαουμ, είναι
πανίσχυρη στην εποχή μας. Παίρνουμε αποφάσεις ή τις
παίρνουν άλλοι για δικό μας λογαριασμό, με μοναδικό
κριτήριο ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ".

Ανεξάρτητα όμως από την δική μας τοποθέτηση απέναντι
στο θέμα, ας ρωτήσουμε τους ειδικούς.
---
Ο κύριος Σπυρόπουλος, διευθυντής- -τότε--του τμήματος
"Φυσικοθεραπεία και Αποκατάσταση" του θεραπευτικού Κέντρου "ΥΓΕΙΑ", απάντησε στις ερωτήσεις μας.)

---

Ερώτ: Ασκηση σημαίνει κίνηση. Τί ρόλο όμως παίζει η
ΚΙΝΗΣΗ σε μια ηλικία που έχει συνδεθεί στη συνείδησή
μας με την ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΣΗ;

Απάντ: Η κίνηση είναι το σημαντικότερο πράγμα στη
ζωή μας. Κίνηση= Ζωή! Δυστυχώς οι άνθρωποι
επαναπαύονται στην αδράνεια, που επέρχεται με τα
χρόνια. Οι λόγοι είναι πολλοί: Τα βάσανα, το άγχος, η
έλλειψη χρόνου, τους αναγκάζουν να παραιτούνται από
δραστηριότητες, που έχουν σχέση με την κίνηση. Αυτό
συμβαίνει, δυστυχώς, και σε νεότερους. Μόνο που στη
μεγάλη ηλικία, όταν ήδη υπάρχουν προβλήματα υγείας,
η έλλειψη κίνησης τα επιβαρύνει. Υπάρχουν δυσκολίες
στη ζωή, μα πρέπει να γίνει συνείδηση, από μικρή ακόμη ηλοκία, ότι ο άνθρωπος πρέπει απαραιτήτως να ΓΥΜΝΑΖΕΤΑΙ!

να κινείται, ανάλογα πάντα με τις δυνατότητές του
και την ηλικία του. Πάντως, η έλλειψη κίνησης σε μεγάλη ηλικία είναι ΜΕΓΑΛΟ ΣΦΑΛΜΑ!

 

Ερώτ: Οι υπερήλικες παραπονούνται συχνά για πόνους στα πόδια, στη μέση κ.λ.π. Είναι σωστό, όταν 

πονούν, να παραμένουν ξαπλωμένοι;

Απάντ: Τα άτομα που γυμνάζονται από τη μικρή τους
ηλικία έχουν πάντα καλά γηρατειά. Δυστυχώς οι Ελληνες
είναι επιρρεπείς σε δισκοπάθειες, οσφυαλγίες, γιατί
τρώνε πολύ, δεν γυμνάζονται και ο επιπλέον βάρος
τους (ιδίως η κοιλιά) επιβαρύνει τη σπονδυλική στήλη.

Πρέπει να τονίσουμε ότι οι αρθροπάθειες, με πόνους στα γόνατα, στα ισχία, στους ώμους, στον αυχένα,

είναι καταστάσεις στις οποίες ρέπουν, συνήθως, άτομα
που δεν έχουν γυμναστεί.
Λέμε, λοιπόν,για το διάστημα που υπάρχει οξεία φάση
πόνων, καλό είναι ο ηλικιωμένος να αναπαύεται. Σε
συνεννόηση με το γιατρό του, θα κάνει τη θεραπευτική
αγωγή και ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ, αμέσως μετά, η ΚΙΝΗΣΗ. Μ΄αυτή
θα ενεργοποιήσουμε το μυικό σύστημα, βάσει του
οποίου κινείται το οστικό και έτσι θα μειωθούν οι
πόνοι και δεν θα επιβαρύνονται λειτουργικά οι
αρθρώσεις.

 

Ερώτ: Μέσα από την επαφή σας με την Τρίτη Ηλικία,
ποιά θέση έχετε διαπιστώσει ότι έχουν οι ηλικιωμένοι
απέναντι στη σωματική αγωγή;

Απάντ: Συνήθως ο Ελληνας προτιμάει την καρέκλα,
τον καναπέ ή το κρεβάτι του από την κίνηση και είναι
πολύ κακό. Οταν υπάρχουν προβλήματα κινητικότητας,
τότε μόνο η θέση του ηλικιωμένου γίνεται θετική
απέναντι στη σωματική αγωγή. Σε αντίθετη περίπτωση
αντιδρά αρνητικά. Μιλάμε πάντα σε γενικές γραμμές,
χωρις να συμπεριλαμβάνονται, στο γενικό κανόνα, τα
άτομα που είχαν από τα νιάτα τους καλή σχέση με την
άσκηση.

 

Ερώτ: Οι πόνοι στα πόδια, μέση, κ.λ.π., έρχονται
οπωσδήποτε μαζί με τα γηρατειά;

Απάντ: Απάντησα νομίζω, ότι οι πόνοι που έρχονται
με τα γηρατειά έχουν άμεση σχέση με την έλλειψη
σωματικής άσκησης. Προσθέτω και την κακή διατροφή
όπως και το καυσαέριο. Δεν μιλάμε φυσικά για τις
κληρονομικές προδιαθέσεις. Αλλά και σ΄αυτές τις
περιπτώσεις, το άτομο που γυμνάζεται, όλους τους
αναπόφευκτους πόνους θα τους περνάει σε μικρότερη
ένταση.

 

Ερώτ: Το άγχος αντιμετωπίζεται με τη γυμναστική;

Απάντ: Τέλεια αντιμετωπίζεται! Το αποτέλεσμα της
γυμναστικής δεν είναι μόνο σωματικό΄αλλά και
ψυχοσωματικό. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι το δίδαξαν,το
απέδειξαν και σ΄εμάς μένει να το πιστέψουμε.


---

Η Λίλιαν Μάρτιν ήταν η γιαγιά που υπήρξε σε όλους
γνωστή-στην Αμερική- με το όνομα Grandma
Moses.Aποχώρησε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ
για να γίνει "Προϊστάμενος Σύμβουλος" στα θέματα των
ηλικιωμένων. Στα 65 της έμαθε γραφομηχανή, στα 77 να
οδηγεί αυτοκίνητο, στα 88 έπλευσε τον Αμαζόνιο με
βάρκα, στα 99 ανέλαβε τη διεύθυνση ενός μεγάλου
αγροκτήματος με τέσσερις εξηντάχρονες βοηθούς. Στα
75 της είχε ήδη αρχίσει να ζωγραφίζει και στα 100
δημιούργησε το περίφημο έργο της "Παραμονή
Χριστουγέννων".

Κι αν χαρακτηρίσουμε την περίπτωση αυτή ΕΞΑΙΡΕΣΗ,
ας δεχτούμε, τουλάχιστον, έναν επιστημονικό ορισμό:

" Η μεγάλη ηλικία είναι μία περίοδος ζωής
διαφορετική από τη νεότητα...αλλά με τη δική της
ισορροπία, που παρέχει στα άτομα ένα ευρύ φάσμα
δυνατοτήτων".

Και η άσκηση είναι μία μόνο από τις πολλές
δυνατότητες, αφού συμφωνήσουμε ακόμα μια φορά με τον
Ρ. Κάστενμπαουμ, που μας λέει:

" Ο ηλικιωμένος που τρέχει, δεν αγωνίζεται για το ΕΠΑΘΛΟ! Ο ίδιος ο αγώνας δρόμου αποτελεί ΝΙΚΗ!!!

---

(συνεχίζεται)

 

 

ΓΕΡΟΣ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ "ΑΡΡΩΣΤΟΣ"...;

 



Αν ψάξουμε μέσα μας, γύρω μας, στη ζωή μας,
θ΄ανακαλύψουμε, ότι συχνά συνδέουμε τα ΓΗΡΑΤΕΙΑ με την
ΑΡΡΩΣΤΙΑ. Οπως τονίζει δε η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, στην
εξαιρετική μελέτη της " Τα Γηρατειά"..."...το θέμα της
υγείας οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι το αντιμετωπίζουν με ένα
μίγμα ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ και ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ. Εξορκίζουν την ιδέα της
αρρώστιας επικαλούμενοι τα γηρατεια και τα γηρατειά (τα
εξορκίζουν) με την αρρώστια..."

Μέσα σ΄αυτή τη σύγχυση, που σμίγει τα όρια της
προκατάληψης και της άγνοιας, φτάνουμε στο σημείο να
λέμε, "είναι άρρωστος", για κάποιον νεότερο, που δεν
νιώθει καλά, ενώ για τον υπερήλικα, που επίσης δεν
νιώθει καλά, λέμε απλώς.. "γέρασε".
Η άλλη πλευρά είναι, ότι πολλοί ηλικιωμένοι πράγματι
υπερβάλλουν στο κάθε σύμπτωμα. Αν κουτσαίνουν λίγο,
νιώθουν ανάπηροι. Αν έχουν μειωμένη ακοή, νιώθουν
κουφοί. Κι επειδή- λένε οι γιατροί- οι λειτουργίες που
δεν ασκούνται, εκφυλίζονται, το άτομο που αντιδρά έτσι
γίνεται με τον καιρό πραγματικά ανάπηρο.
" Αυτή η αντίδραση είναι φυσιολογική, μας λέει η Σ.ντε
Μπωβουάρ, γιατί πολλοί ηλικιωμένοι νιώθουν
δικαιολογημένη πικρία και είναι απαιτητικοί γιατί έχουν
χάσει την ελπίδα. Και εκδικούνται υπερβάλλοντας...Για
όσους όμως δεν διαλέγουν να βουλιάξουν, τα γηρατειά
σημαίνουν ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ".

Μα αγώνα κάνει κανείς όταν ξέρει γιατί αγωνίζεται. Ας
δούμε, λοιπόν, ποιά σχέση έχουν τα γηρατειά με την
αρρώστια.

   --.--

( Ο κύριος Δοντάς, γιατρός, παθολόγος-καρδιολόγος και
γενικός γραμματέας της Ελληνικής- Γεροντολογικής
Εταιρείας, απάντησε στις ερωτήσεις μας. Ηταν Δεκέμβριος
του 1988)
---...---

Ερώτ. - Συνήθως συνδέομε τα γηρατειά με την αρρώστια.
Είναι σωστή αυτή η τάση ; Δηλαδή,    γέρος σημαίνει ...άρρωστος;

Απάντ. - Δυστυχώς υπάρχει αυτή η προκατάληψη στον πολύ
κόσμο, αλλά και σε μεγάλο μέρος του ιατρικού
κοινού.`Αυτό είναι μεγάλο λάθος.Τις αρρώστιες, σε
μεγάλο ποσοστό, τις δημιουργεί ο τρόπος της ζωής, σε
κάθε ηλικία. Βέβαια, επειδή με την πάροδο της ηλικίας,
κύρια αλλαγή στον οργανισμό είναι ο περιορισμός του
πρωτοπλάσματος γενικά, ( δηλαδή, έχουμε λιγότερους μυς,
λιγότερα κύτταρα) αυτή η ελαττωμένη δυναμικότητα δίνει
την ευκαιρία σε εξωτερικές επιδράσεις-λοιμώξεις κ.λ.π.-
να εκδηλώσουν ασθένεια.
Το ίδιο πράγμα, όμως, θα μπορούσε να το πει κανείς και
για τα παιδιά.Τα παιδιά έχουν επίσης λιγότερο
πρωτόπλασμα από έναν μεγάλο. Κι εκεί υπάρχουν νοσήματα,
τ΄αντιμετωπίζουμε όμως με πολύ θετικό πνεύμα. Επομένως,
υπάρχει αυξημένη προδιάθεση για ορισμένα νοσήματα, στην
μεγάλη ηλικία, δεν είναι όμως αυτό το χαρακτηριστικό
της μεγάλης ηλικίας.

 

Ερ. - Αλληλοεπηρεάζονται μεταξύ τους οι ζωτικές
λειτουργίες του οργανισμού;

Απάντ. - Βεβαίως αλληλοεπηρεάζονται και θα έβαζα πρώτη
την εγκεφαλική λειτουργία και αμέσως μετά τη λειτουργία
της αναπνοής. Ενα καλό μυαλό μπορεί να επηρεάσει τον
άνθρωπο να αναπνέει καλύτερα. Η κακή λειτουργία των
νεφρών, μπορεί να προκαλέσει υπέρταση. Δεν είναι κάτι
ξεχωριστό η κάθε λειτουργία μόνη της, σε μια θάλασσα,
που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

 

Ερ.  -Θα μπορούσε ο άνθρωπος να κάνει κάτι, ώστε να
προστατεύσει τις ζωτικές του λειτουργίες από τη βλάβη
του χρόνου ;

Απάντ. -Ο χρόνος, ο οποίος μας είναι δοσμένος από τη
γέννησή μας, είναι καθορισμένος σε σχετικά στενά όρια.
Τα όρια ,όμως, αυτά είναι πολύ μακρύτερα απ΄ό,τι έχουμε
συνηθίσει να πιστεύουμε. Δηλ. ο χρόνος για τον άνθρωπο
πρέπει να είναι γύρω στα εκατό χρόνια. Κι όπως ξέρουμε,
ούτε το ένα από τα εκατό άτομα δεν ζει τόσα χρόνια.
Αρα, σημαίνει, ότι αυτό που κάνουμε είναι που περιορίζει
το μέγιστο χρόνο της ζωής μας και όχι η βιολογική μας
υποδομή. Και τί κάνουμε; Πρώτα-πρώτα, δεν χρησιμοποιούμε
σωστά τα όργανά μας. Αφήνουμε να μας επηρεάζουν
εξωτερικοί παράγοντες τοξικοί ή δημιουργούμε εμείς
τοξικούς παράγοντες ή άλλης φύσεως, οι οποίοι μας
επιταχύνουν το γήρας. Π.χ. το κάπνισμα, το υπερβολικό
φαγητό, η καθιστική ζωή. Κι επειδή αυτά τα κάνουμε για
δεκαετίες, όλα μαζί, έχουν ως συνέπεια τη δημιουργία
νοσημάτων, τα οποία κόβουν το μέγιστο της ζωής των
ανθρώπων.Με μια κουβέντα, θα έλεγα,

ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΤΕ
ΑΚΙΝΗΤΟΙ!

Πρέπει να χρησιμοποιούμε όλα μας τα όργανα
στο μέγιστο δυνατό. Μυς, εγκέφαλο, νεφρά, αναπνοή.

 

Ερώτ. -Οι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας συναντούν συχνά
πεπτικά προβλήματα. Οφείλονται αυτά στο γεγονός του
"γεράσματος" ή σε κακές συνήθειες διατροφής;

Απάντ. - Θάλεγα, και στα δύο.Επειδή οι ηλικιωμένοι έχουν
συνήθως χαλασμένα δόντια ή έχουν προβλήματα με τη
μάσηση ή την κατάποση, προτιμούν τα φαγητά που
απορροφώνται εύκολα και δεν αφήνουν
υπόλειμμα. Περιορίζουν τα χόρτα, περιορίζουν τα όσπρια,
που είναι ίσως το κυριότερο φαγητό του ανθρώπου,
περιορίζουν τα φρούτα. Ετσι, δεν ενοχλούνται από αέρια,
αλλά κάνουν δυσκοιλιότητα. Κι ακόμα, επειδή δεν
περπατάνε και περιορίζουν πάρα πολύ την κινητικότητα,
επιβραδύνεται και η κινητικότης του γαστρεντερικού. Με
αποτέλεσμα, δυσκοιλιότητα, η οποία με τη σειρά της
φέρνει ανορεξία και η ανορεξία φέρνει διαταραχές στη
διατροφή.Τονίζω πάντα ότι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ, σε κάθε
ηλικία, τόσο πολύ, όσο στα είκοσι και στα τριάντα. Το
όνειρο όμως του Ελληνα είναι να πιάσει μία καρέκλα και
να κάθεται. Με αποτέλεσμα να επηρεάζεται αρνητικά τόσο η
μυική μάζα όσο και το πεπτικό σύστημα.

 

Ερώτ. - Τί ρόλο παίζει ο ψυχολογικός παράγων στην καλή
ή στη κακή κατάσταση της υγείας ενός ηλικιωμένου;

Απάντ. - Τεράστιο ρόλο. Η εμφάνιση καταθλιπτικών
καταστάσεων , σε μεγάλη ηλικία, είναι πολύ συχνή. Και
τί σημαίνει "παθαίνω κατάθλιψη"; Κλείνομαι μέσα,
αρνούμαι κάθε δραστηριότητα, με αποτέλεσμα να
περιορίζεται η κινητικότητα, η δυνατότητα επαφής με
άλλους ανθρώπους και για φυσιολογική ζωή. Ταυτόχρονα η
μη χρήση του εγκεφάλου -αφού δε λύνομε τα καθημερινά
προβλήματα με δική μας ευθύνη- κάνει ατροφία των
διαφόρων νοητικών ικανοτήτων. Μια κακή ψυχολογική
κατάσταση μπορεί να καταλήξει σε κατάθλιψη και σε
νοητική ανεπάρκεια. Δύο χαρακτηριστικά και μεγάλα
προβλήματα της μεγάλης ηλικίας.

---...---

ΚΙ έρχεται η στιγμή που τίθεται το ερώτημα... ΕΜΠΡΟΣ
ή ΠΙΣΩ ;;;

Τότε είναι η ώρα ν΄αποφασίσουμε μόνοι μας.
Εμείς κι όχι τα βιολογικά γεγονότα γιατί...όπως γράφει
ο Ρόμπερτ Κάστενμπάουμ..." ...η πορεία του μυαλού και
της προσωπικότητας δεν μπορεί απλώς ν΄αναχθεί σε στενά
βιολογικά γεγονότα. Πολλοί συνεχίζουν ν΄αναπτύσσονται
ως ανθρώπινα όντα σ΄όλη τη διάρκεια της ζωής
τους../../..ανεξάρτητα με το άν το σώμα μας περνάει τη
φθινοπωρινή του εποχή, εμείς μπορούμε να συνεχίζουμε να
ανθίζουμε και ακόμα ν΄ανακαλύπτουμε καινούρια ύψη και
βάθη εμπειρίας..."

Οσο για εκείνη την πολυτραγουδισμένη ομορφιά, που
μάθαμε να την συνδέουμε μόνο με την εξωτερική επιφάνεια
του δέρματος, θ΄αφήσουμε πάλι τον Ρ. Καστενμπάουμ να
μας πει: " Αν η ομορφιά εξαρτιόταν αποκλειστικά από το
δέρμα,τότε θα ήμασταν για κλάματα..."

                 ---..----

( συνεχίζεται με την ερώτηση: " Είναι δυνατόν να γίνει η γυμναστική τρόπος ζωής στην τρίτη ηλικία;  "...)

 

                             -.-

"...μπαίνουν στο περιθώριο.!!! "

 

 

Η θέση των ηλικιωμένων μέσα στις εποχές και στις κοινωνικές αλλαγές*

                              Καρδιά

Κάποτε, όταν ο Βούδας ήταν ακόμα πρίγκιπας Σιντάτρα, βγήκε κρυφά από το παλάτι του για να γνωρίσει τη ζωή έξω απ΄αυτό. Στο δρόμο του συναπαντήθηκε μ΄ένα ζαρωμένο, ασπρομάλλη άνθρωπο, με κορμί τρεμάμενο και γερμένο πάνω στο μπαστούνι του. Ο πρίγκιπας έμεινε κατάπληκτος. Δεν είχε ξαναδεί γέρο. Κι ο αμαξάς του εξήγησε τί σημαίνουν γηρατειά.
" Κρίμα στον κόσμο, αναφώνησε ο πρίγκιπας, που οι αμαθείς και αδύναμοι, μεθυσμένοι από τη ματαιοδοξία της νιότης, δεν βλέπουν τα γηρατειά. Ας επιστρέψουμε γρήγορα στο παλάτι...", είπε και χάραξε έναν άλλο δρόμο στη ζωή του...

Ο Βούδας ήταν γεννημένος για να σώσει την ανθρωπότητα και διάλεξε να επωμισθεί την ευθύνη της ανθρώπινης μοίρας. Εμείς, οι απλοί θνητοί, τί ξέρουμε γι΄αυτή την περίοδο της ζωής, που στέκεται μπροστά και μας περιμένει;
Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στο πέρασμα των αιώνων κι ας αναζητήσουμε τους ηλικιωμένους και τη θέση τους μέσα στις εποχές και στις κοινωνικές αλλαγές.

-Στον Ομηρο, τα γηρατειά έχουν άμεση σχέση με τη σοφία, όχι όμως με τη δύναμη και την ακμή. Για όσο διάστημα το κοινωνικό σύστημα ήταν φεουδαρχικό, οι γέροντες είχαν εκτίμηση μα όχι εξουσία. Περνάμε στις ολιγαρχίες. Στόχος τους, η διατήρηση του κατεστημένου. Η Σπάρτη τιμά τα γηρατειά. Οι νόμοι του Σόλωνος - μέσα από το αριστοκρατικό καθεστώς- δίνουν εξουσία στους ηλικιωμένους. Ο Κλεισθένης καθιερώνει τη δημοκρατία. Η συντηρητική γενιά χάνει τα προνόμιά της αλλά αντιστέκεται. Στα έργα του Θουκυδίδη και του Ισοκράτη βρίσκουμε στοιχεία για τη σύγκρουση των γενεών. Οι ηλικιωμένοι κρατούν κάποια εξουσία, όμως στην ιδιωτική τους ζωή  τους συμπεριφέρονται πια με ελάχιστο σεβασμό. Ο πόνος τους είναι πολύ δυνατός. Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου λέει ο κορυφαίος:

 

" Μα εμείς σάρκα παλιά κι ανωφέλευτη/που μας άφησαν πίσω σαν έφευγαν τότε οι άλλοι στον πόλεμο/εδώ μένομε σέρνοντας/ στα ραβδιά μας επάνω/ σαν παιδιάτικη δύναμη".


Κι ο Αριστοφάνης στους Αχαρνείς, βάζει στο στόμα τους τα παρακάτω λόγια:

 


" Την πόλη εμείς οι παλαιοί κατηγορούμε/ γιατί όπως μας αξίζει για τις ναυμαχίες/ που κάναμε για σας/ δε μας γεροκομάτε/μα ν΄αδικοπαθαίνουμε μας παρατάτε".

                       Σοκαρισμένος

Οι εποχές αλλάζουν, μαζί τους οι κοινωνικές μορφές, οι κοινωνικές ανάγκες και μαζί μ΄αυτές η θέση των ηλικιωμένων. Σε περιόδους επαναστάσεων, επεκτάσεων και αλλαγών, δεν παιζουν πολιτικό ρόλο.
Οταν θεσμοποιήθηκε η ιδιοκτησία, οι μεγαλοϊδιοκτήτες γέροντες έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη δημόσια και ιδιωτική ζωή. Οι νέες γενιές όμως υπάκουαν απρόθυμα.

Φτάνουμε στην Αγγλία του 19ου αιώνα. Βιομηχανική επανάσταση. Οταν οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν πια να εργαστούν, η διοικούσα τάξη τους εγκαταλείπει χωρίς πόρους.Είναι άχρηστοι πια κι αποτελούν φορτίο.

Και φτάνουμε στον 20ο αιώνα. Η κοινωνία έχει αστικοποιηθεί. Ο οικογενειακός πυρήνας δεν υπάρχει. Πολιτικοί και κοινωνικοί λόγοι οδηγούν στη θεσμοποίηση της υποχρεωτικής συνταξιοδότησης με βάση την ηλικία. Εξηνταπεντάχρονοι μπαίνουν στο περιθώριο, ενώ ο μέσος όρος ζωής των ανθρώπων έχει αυξηθεί εντυπωσιακά.
Τί σημαίνει, λοιπόν, γέρος και πότε αρχίζουν τα γηρατειά ;

---

( Στα ρεπορτάζ,που ακολουθούν,απαντούν ειδικοί επιστήμονες και θα κάνουμε την αρχή με τον κύριο Φιδετζή, ψυχίατρο, ο οποίος για χρόνια έχει ασχοληθεί ειδικά με τα θέματα των ηλικιωμένων.
Δημοσιεύτηκε στις 4/12/1988 στην εφημερίδα

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ. )

*Πηγές:τα βιβλία " Τα Γηρατειά", της Σιμόν ντε Μπωβουάρ και " Η Τρίτη Ηλικία ",του Ρόμπερτ Κάστενμπάουμ.

                          

                  

 

" Αισθάνομαι τόσο χρονών !"...ισχύει;

 

             

                                                  Σοκαρισμένος

 


Ερώτηση: Συχνά οι ηλικιωμένοι, όταν αναφέρονται στην ηλικία τους, λένε, "αισθάνομαι τόσο χρονών". Αυτό το "αισθάνομαι" στηρίζεται επιστημονικά ή είναι μόνο θέμα εσωτερικής διάθεσης;

 

Απάντηση: H έννοια "γηρατειά" έχει δύο παραμέτρους, την ιατρική και την κοινωνική . Γιατί σημασία δεν έχει μόνο το πόσο μεγάλος είναι κανείς ή πόσο νιώθει, αλλά και πώς τον βλέπουν οι γύρω του και πώς τον αντιμετωπίζει η κοινωνία.
Στις παλιές κοινωνίες, οι ηλικιωμένοι ,επειδή κατείχαν τα μέσα παραγωγής και μπορούσαν να μεταδώσουν την πείρα, που ήταν απαραίτητη για την οικονομική και την κοινωνική εξέλιξη, είχαν μια περίοπτη θέση.../../..Στη σημερινή κοινωνία τα πράγματα είναι διαφορετικά  . Η βιομηχανοποίηση, η αστικοποίηση κ.λ.π. συντελούν στο να είναι η θέση του ηλικιωμένου, σαν κοινωνικού και οικονομικού παράγοντα, αδύναμη.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που βρίσκονται σε μία πολύ καλή ψυχολογική κατάσταση και κατά συνέπεια και οργανική, ώστε να αισθάνονται πολύ νεότεροι απ΄ό,τι θα αντιστοιχούσε στην ημερολογιακή τους ηλικία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι -σε μεγάλο ποσοστό- υγιείς, δημιουργικοί και ακμαίοι. Αρα, ισχύει το "αισθάνομαι" τόσο χρονών, κατά μεγάλο ποσοστό.

 

Ερώτηση: Επικρατεί η αντίληψη, ότι με τα χρόνια που περνούν ο άνθρωπος έχει απώλειες, σαν σώμα και σαν πνεύμα. Είναι σωστή αυτή η αντίληψη;

 

Απάντηση: Κατά ένα ποσοστό, ναι. Αυτό όμως πρέπει πάλι να εξατομικευθεί, γιατί χάνει κανείς απ΄αυτά που έχει .Οσα περισσότερα έχει, τόσα περισσότερα του μένουν. Και το μέσον, για να διατηρήσει κανείς πολλά, είναι η άσκηση και η ενασχόληση, τόσο η επαγγελματική όσο και η πνευματική και η κοινωνική.

 

Ερώτηση: Θα μπορούσε η "λειτουργική " ηλικία και όχι η "ημερολογιακή" ν΄αποτελέσει, μια μέρα, βάση για συνταξιοδότηση;

 

Απάντηση: Αυτό δεν είναι μόνο ιατρικό πρόβλημα αλλά και κοινωνικό. Εχει σχέση με τις θέσεις εργασίας αλλά και με την αξιοποίηση ενός δυναμικού, το οποίο το σταματάμε, ενώ θα μπορούσε ακόμα να είναι παραγωγικό../../..δυστυχώς, δεν έχει βρεθεί λύση ακόμα.

                   

( Στο επόμενο: " Γέρος σημαίνει άρρωστος;..."  )

---               -