Από ομάδες Αυτογνωσίας - Νο1

 

 Μια φορα...

 

Ουάου!

κι ενα καιρο.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ηταν τοτε που κατεβηκα απο το βουνο

 

ΚΑΙ.......................

.........Γουρλώνω τα
 μάτια 

Σοκαρισμένος

 

για πρωτη φορα απλωθηκα στον καμπο. Δαση, κοιλαδες, χωρια...και τι δεν ανταμωσα στον δρομο μου. Κι ολο ρωτουσα, που παω...

Στην αρχη ημουν ευαισθητο και φοβομουν τοσο πολυ να μην πονεσω, που απεφευγα τις κακοτοπιες. Κι εκεινες, παιδι μου, εκει! Στο καθε μου βημα,μπροστα...

Ωσπου μια μερα βρεθηκα μπροστα σε κατι αγκαθωτα χαμοδενδρα που μου δυσκολευαν για καλα τον δρομο μου....

...κι οταν θελησα να ρωτησω που  βρισκομαι κανω ετσι και...ουααα!!!!... βγαζω κραυγη που αντιλαλησε ως το βουνο και γυρισε πισω στην πεδιαδα. Εκλεισα ματια, εκλεισα αυτια και κρατησα σφιχτα την καρδια μου, για ν' αντεξω εκεινο τον αρπαγα τον γκρεμο που με ρουφηξε και ξαφνικα βρεθηκα στον αερα. Ξεπνοο απο τον φοβο μου χτυπησα μονοκομματο πανω στα βραχια, που με υποδεχτηκαν απο κατω.....

.......Περασαν χρονια.με τον καιρο συνηθισα πια τις δυσκολιες του δρομου. Κι οταν το πηρα αποφαση οτι στα κλαρια θα ποναω, στις πετρες θα πληγωνομαι και στις στροφες θα χανω τις ισορροπιες μου, εγινε κατι παραξενο! Με αφησαν οι Φοβοι μου!....."

.....

Εκει σταματησε το ποταμι. Κανενας τους δεν μιλουσε και

κρατησε καμποσο η σιωπη, μεχρι που μιλησε το αγορι.

 

--Μου φαινεται πως σε σεβομαι πολυ! ειπε στο ποταμι.

--Θελεις να πεις οτι μ' αγαπας; ρωτησε εκεινο.

 

--Α, δεν ξερω αν σ'αγαπω, μα σιγουρα σε σεβομαι πολυ.

 

--Χμ, σιγα σιγα, ολα παιρνουν το δρομο τους. Θελω να πω...να,  αγαπη και σεβασμος πανε μαζι,  ειπε το ποταμι και κυλησε γουργουριζοντας διχως αλλα πολλα....!!!

 

  Καρδιά

 

Καρδιά=========== Ερωτευμένος

  Με το μικρο αυτο αποσπασμα απο το παραμυθι μου,

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΚΛΑΜΙΝΑ,

κανω την αρχη για τα ...ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΣ.

    Θα ειναι εργα των μαθητων μου ( σε Αυτογνωσια και Ρέικι ) οι οποιοι δεν πιστεψαν ποτε, οτι θα μπορουσαν να εκφρασουν με τετοιον τροπο τα συναισθηματα τους, τα πιστευω τους και συχνα τον πλουσιο εσωτερικο τους κοσμο.

    Τοτε...δεν το πιστευαν.

 Σημερα...το πιστευουν!

                                           Καρδιά

 

 

 

.......

 

"Τα παραμύθια μας!"- (Από ομάδα Αυτογνωσίας)

      

Ο   Φ Ο Β Ο Σ   Μ Ο Υ !!!


Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένας εξωγήινος με μικρό σώμα και τεράστιο κεφάλι, μεγάλα γουρλωμένα μάτια και τεράστια αυτιά. Μιά μέρα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενός τεράστιου σκίτσου κι αμέσως αρχίζει να τρέχει κατά μήκος της. Τρέχει, τρέχει μέχρι που φτάνει στην άκρη της και εκεί, έκπληκτος και έντρομος, διαπιστώνει, ότι δεν έχει πού αλλού να πάει! Η γραμμή τελειώνει!
Ψάχνει γύρω-γύρω από το σημείο που βρίσκεται, για να δεί άν συνεχίζεται προς τα κάπου ο δρόμος. Με χαρά βρίσκει τη συνέχεια του δρόμου και την παίρνει τρέχοντας.Τρέχει, τρέχει τρέχει αλλά φτάνει ξανά στο τέρμα. Με τα μεγάλα μάτια και αυτιά του παρατηρεί προσεχτικά για να βρεί μιά νέα συνέχεια του δρόμου. Ολο χαρά την βρίσκει και ξαναρχίζει το τρέξιμο. Ετσι, τρέχει, σταματά και ξανατρέχει για πολλή ώρα, μέρες, μήνες, χρόνια.
Στο τέλος, κι ενώ νόμιζε ότι έχει διανύσει μεγάλη απόσταση, διαπιστώνει- κοιτάζοντας ολόκληρη τη διαδρομή από ψηλά- ότι δεν έχει φύγει από το αρχικό σημείο εκκίνησης και ότι τόσον καιρό κινούταν απλά πάνω-κάτω, μπρός- πίσω.
Μετά από αυτή τη διαπίστωση, επιστρέφει πάνω στη διαδρομή, την διατρέχει ολόκληρη από την αρχή και τοποθετεί κόκκινα σημάδια σε διάφορα σημεία της. Στόχος του είναι πιά να ειδοποιήσει όποιον επιχειρήσει να διατρέξει την ίδια διαδρομή, με την ελπίδα ο επόμενος να καταφέρει να ξεφύγει από την μάταιη αυτή πορεία πριν φτάσει στο τέλος!!!
----------
-Το έγραψε η Χρυσάνθη Λύτρα----τότε...στην ομάδα μας!!!---

-----...-----

{ Μερικός αποσυμβολισμός, όπως έγινε στην ομάδα αυτογνωσίας:

                                                 Φιλί
" Ο "εξωγήινος" εαυτός μας! Η διαφορετικότητά μας, που μας κάνει συχνά να νιώθουμε, ότι "δεν ανήκουμε σ΄αυτό που συνήθως γίνεται" !!! Και τότε μας κατακλύζουν διάφορες φοβίες!
Κι αν αυτό, το "διαφορετικό" μας κομμάτι, κρύβει πίσω του κάποιο ταλέντο, χάρισμα, ικανότητα...κάτι με το οποίο, αν το καλλιεργήσουμε, μπορούμε να είμαστε και ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας και χρήσιμοι σε πολλούς άλλους συνανθρώπους μας!!!
Αν το ανακαλύψουμε και το αξιοποιήσουμε,
μπορεί να δούμε, με έκπληξη, ότι μας άφησαν και οι φόβοι μας!!!...}

 

     


Ο ΡΙΝΟΚΕΡΟΣ

( παραμύθι εμπνευσμένο από την λέξη,
"Εξοδος", στην ομάδα Αυτογνωσίας-σχολικό
έτος 2005-2006 /
της Μ. Π. )

               Καρδιά
Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν ένας
Ρινόκερος. Ζούσε τη ζωή του χωρίς να ξέρει
καλά-καλά τί ήθελε και άφηνε τα πράγματα
να τον πάνε όπου εκείνα ήθελαν.

Τώρα...πρέπει να πούμε, ότι πάντα υπήρχε
μέσα του κάτι, που τον έκανε να σκέφτεται
και να προβληματίζεται για πολλά. Ετσι
ήρθε η στιγμή που άρχισε να ψάχνει για να
βρεί τον τρόπο να αλλάξει αυτό που
ζούσε...να βγεί από εκεί...αλλά δε ήξερε τί ήταν αυτό που ήθελε.

Μια μέρα, λοιπόν, καθώς περπατούσε, είδε
μπροστά του μια πολύχρωμη πόρτα. Του
φάνηκε σαν ευκαιρία, μια και αυτό το "κάτι
μέσα του" του έλεγε πως εκεί, πίσω από την
πολύχρωμη πόρτα, θα εύρισκε τον τρόπο "να
βγεί" από εκεί...

Χωρίς πολλά-πολλά την άνοιξε, πέρασε στην
πίσω μεριά της πόρτας και...δεν υπάρχουν
λόγια για να περιγράψει ο Ρινόκερός μας το
"μετά"..."Η εμπειρία ήταν
μοναδική"...έλεγε μόνο σε όσους τον
ρωτούσαν.
Απόκτησε Γνώση για τον πραγματικό εαυτό
του, για άλλα πράγματα που ήθελε να μάθει
και για άλλα τόσα που δεν μπορούσε ούτε να
φανταστεί ότι υπάρχουν!

" Η γνώση του αγγίζει το ύψος της
Πυραμίδας", έλεγαν πολλοί. Ο ίδιος δεν το
έβλεπε αυτό το ύψος, αλλά έβλεπε με τα
ίδια του τα μάτια ότι είχε πια
μεταμορφωθεί και δεν ήταν πια ο χοντρός
και βαρύς Ρινόκερος. Είχε γίνει μια
πανέμορφη, ανέμελη και ελεύθερη πεταλούδα!

                                       

 

 

  (Απόσπασμα άρθρου...)

".../..Ο Γιούνγκ επίσης θα µας έλεγε πως µέσα από τα παραµύθια το παιδί γνωρίζει αναλυτικότερα και πάλι σε ένα περιβάλλον ασφάλειας τα «αρχέτυπα» σχήµατα που κουβαλάει εν αγνοία του στην ψυχή του, όπως την κακιά  μάγισσα που ισοδυναµεί µε την απειλητική µητέρα, τον δράκο, που µπορεί να εκφράζει έναν ευνουχιστηκό πατέρα, τον γέρο σοφό, που µπορεί να είναι το πρότυπο ενός καλού παππού, τα τρία γουρουνάκια, που είναι τα αδέλφια και οι συνάνθρωποί µας.../../."

====ΦιλίΚι επειδή, σε όλους μας, υπάρχει το "παιδί" μέσα μας, ας το αφήσουμε να εκφραστεί μέσα από ένα παραμύθι. που θα γράψουμε εμείς. Τότε...ίσως να ξαφνιαστούμε από τις αλήθειες...τις άγνωστες σ΄εμάς αλήθειες μας...που θα δούμε να ξεπροβάλλουν μέσα από τις φανταστικές εικόνες του! 

" Δημιουργώντας"/-- Αυτογνωσία ...έτος -2005 !!!

 

                                          

" Η Δημιουργική Σπίθα"

 ( Παραμύθι της Μαρίας Παπαθεοδώρου }

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια σπίθα που ξεπήδησε μέσα από την πυρκαγά και άρχισε να περνάει πάνω από τα δέντρα και να τα χαϊδεύει χωρίς να τα καίει. Οι άλλες σπίθες που βρίσκονταν σε ομάδες γύρω-γύρω, είδαν τη μικρή σπίθα και άρχισαν να φωνάζουν:

          Γουρλώνω τα μάτια
-΄Ει εσύ, τί κάνεις; Γιατί δεν καις όπως πρέπει να κάνεις; Αφού βλέπεις, όλοι αυτό κάνουμε.


Η μικρή σπίθα σταμάτησε το ταξίδι της και απάντησε:


- Σήμερα κατάλαβα πως δεν πρέπει να καταστρέφω αλλά να δημιουργώ κι έτσι φεύγω.

                            Σοκαρισμένος


Οι άλλες σπίθες σχολίασαν:
- Α, το καημένο, τα΄χει χαμένα ! και συνέχισαν να καίνε το δάσος με μανία.

                            Αβέβαιος


Προχωρώντας λοιπόν η μικρή σπίθα βρήκε ένα σπιτάκι. Εκεί καθόταν ένας γεροντάκος. Τον πλησίασε

         και είδε ότι έκλαιγε.


- Τί έχεις, παππούλη; τον ρώτησε.
- Κάθομαι εδώ ολομόναχος και δεν έχω να κάνω τίποτα, της απάντησε.
- Θέλεις να δημιουργήσουμε μαζί κάτι; τον ξαναρώτησε.
- Τί να δημιουργήσουμε; Εσύ είσαι φτιαγμένη για να καταστρέφεις.


Η σπίθα τότε του είπε:


- Πάρε ένα αντικείμενο που να σου αρέσει και θα δεις.


Ο παππούς πήρε ένα ξύλο και η σπίθα χάραξε πάνω του το πρόσωπο του παππού. Ο γέρος έμεινε άναυδος.

             Ουάου!
- Μα εσύ στ΄αλήθεια μπορείς να δημιουργείς!!!... θαύμασε.


Και από τότε ούτε ο παππούς ήταν μόνος του, ούτε η σπίθα. Ηταν ο ένας για τον άλλο και μαζί για όλο το σύμπαν!!!

                    Ερωτευμένος

( A΄Ετος Αυτογνωσίας- 17 Ιανουαρίου 2005)

           Φιλί

(Κι εγώ, που είχα την μεγάλη χαρά να σας διδάσκω, αναρωτιέμαι: Τί απόγινε η "Σπίθα" μας; Δημιουργεί ακόμα για όλο το σύμπαν;....)
----

Από την ομάδα Αυτογνωσίας---2005....δημιουργώντας!!!

 

                             

                Ο ΦΟΒΟΣ


(Παραμύθι της Βασιλικής Μαρούδα/ Από την ομάδα αυτογνωσίας-έτος, 2005)

                                       Ερωτευμένος
                                         
Μια φορά και ένα καιρό, σε μια θορυβώδη πολιτεία, ζούσε ένα κοριτσάκι με τους γονείς του σε ένα μεγάλο και ψηλό κτήριο με πολλά πατώματα.
Κάθε φορά που η νύχτα σκέπαζε την πόλη, άναβαν τα φωτάκια της και στόλιζαν όλη την γύρω περιοχή.
Τότε το κοριτσάκι στεκόταν στη γωνιά του κρεβατιού του και κοιτούσε έξω από το μεγάλο παράθυρο, σιωπηλά.Η θέα από τα ψηλά την γοήτευε γιατί έμοιαζε σαν ένα φωτεινό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο.
Ομως κάθε φορά, έτρεμε από το φόβο της, που θα την έπαιρνε ο ύπνος. Ριγούσε ολόκληρο το κορμάκι της στη σκέψη ότι, μόλις έκλεινε τα μάτια της θα την επισκεπτόταν πάλι εκείνη η Σκιά. Μια φοβερή σκιά, που στεκόταν έξω από το μεγάλο παράθυρο του δωματίου της και την κοιτούσε επίμονα!

Αυτός ήταν ο μεγάλος της εφιάλτης κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.


Μέχρι να κλείσει, λοιπόν, τα βλέφαρά της έφτιαχνε με τη φαντασία της μια άλλη σκιά, μεγάλη σκιά, του Ιησού χριστού και της μητέρας Του Παναγίας, που στέκονταν μέσα στο μυαλό της και προβάλλονταν όμορφα στον απέναντι τοίχο. Ετσι αισθανόταν ασφάλεια, ξεχνούσε την άλλη σκιά, τη φοβερή, και την έπαιρνε γλυκά ο ύπνος, μέσα στην αγκαλιά του Χριστούλη της.


Ενα βράδυ, λοιπόν, που η Σκιά στάθηκε ξανά έξω από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς, το κοριτσάκι είχε αποκοιμηθεί. Τότε η Σκιά ένιωσε μεγάλη μοναξιά. Τί κρίμα! Χαιρόταν τόσο πολύ κάθε φορά που έβλεπε το κοριτσάκι. Και τώρα !!! Εκείνο την αγνοούσε! Τί κρίμα!
Λυπημένη η Σκιά χτύπησε απανωτά το τζάμι...Μάταια όμως.Το κοριτσάκι ούτε που γύρισε προς την πλευρά της.
Κι εκείνη κατέβασε το κεφάλι της και έφυγε μαζί με τη λύπη της. Για πρώτη φορά σκέφτηκε πως η όψη της θα πρέπει να ήταν άσχημη και τόσο αποκρουστική, που τρόμαζε τα παιδάκια.Ναι, όλα τα παιδάκια, όταν την αντίκρυζαν, έκλειναν τα μάτια τους κι έκανα πολλές προσευχές μέχρι να φύγει. Πόσο άσχημη να ήταν!
Πολύ λυπημένη επέστρεψε στο Γαλαζοχώρι της αποφασισμένη να ψάξει και να βρεί, γιατί η παρουσία της τρόμαζε τα παιδάκια, ενώ εκείνη τα αγαπούσε τόσο πολύ!!!


Ετσι μπήκε μέσα στο δάσος της Γαλαζοχώρας, βρήκε μία λίμνη και γονάτισε στην όχθη της.Το φεγγάρι άπλωνε το φως του πάνω στα νερά και η Σκιά έσκυψε να δει τη μορφή της.Και τί αντίκρυσε;  Μια ψιλόλιγνη φιγούρα, σαν ουράνιο σύννεφο,που τρεμόπαιζε γαλήνια ανάμεσα στα νερά της λίμνης.
Και τότε ρώτησε με απορία: "Μα , γιατί; "...
Στάθηκε εκεί για λίγη ώρα σκεπτική μέχρι που είδε, μέσα στα νερά της λίμνη, το σώμα της να σβήνει, να χάνεται, να εξατμίζεται...και ο αέρας που φυσούσε απαλά σκόρπισε το υπόλοιπο σχήμα της Σκιάς σε γαλαζόσκονη, που απλώθηκε απαλά σε όλο το δάσος...
----         Φιλί
( Γράφτηκε το έτος 2005, στο μάθημα της Αυτογνωσίας. Ηταν τότε που,με διάφορες τεχνικές αυτογνωσίας, ενεργοποιούσαμε το δημιουργικό μας κανάλι. Και ρωτάω: Τί έγινε από τότε, Βασιλικούλα μου; Τί απόγινε η "Σκιά σου;"... )

                              

                     

 

                            

 Αυτο το παραμυθι μας το εστειλε μια μικρη φιλη της ιστοσελιδας μας. Το εγραψε οταν ηταν 10 χρονων.  Την ευχαριστουμε πολυ και θα το διαβασουμε με μεγαλη χαρα ! )

 

                                                                                                                                                                                              

                                                                             

                                                 Καρδιά                                                                                                                                                                                                                                    

                                                         

                       Μια φορα κι ενα καιρο

 

ηταν μία νεράιδα, που γεννηθηκε απο ενα νουφαρο                                  και την ελεγαν 

Λαουναριάμ !

 

 

Ηταν καστανη, με καταμαυρα ματια και σταρενιο δερμα.

 

 

 

 

 

 

 διάνυσμα
 μπλε νεράιδα τέχνη

Φορουσε συνηθως ενα πρασινογαλανο,πλουμιστο, φορεμα και ηταν πολυ ομορφη, αλλα...ενιωθε ασχημη...! Κι ακομα ενιωθε, οτι δεν την αγαπουσε κανεις !

 

 Μια μερα καθησε πανω σε ενα χρυσαφενιο λουλουδι και σκεφτηκε πολυ...!!! Μπερδεμένος Σοκαρισμένος

 

 

 ΜπερδεμένοςΑπαρηγόρητοςΦιλί

                                                   Flower Fairy in the environment
 of butterflies Royalty Free Stock Vector Art Illustration                                    

 

 

  "  Μα...δεν γινεται να μη με αγαπαει

    ή να μη με συμπαθει κανεις !!! " 

 

                                                                    διάνυσμα μπλε
 νεράιδα τέχνη                                             

 

Και αποφασισε να γραψει, σε 10.000 γραμματα, ενα μηνυμα, που ελεγε:

 

         " Ειμαι η Λαουναριάμ, η μικρη νεραϊδουλα, και ψαχνω για καποιους φιλους.

   Αμα σας φαινεται ενδιαφερουσα αυτη η προταση, ελατε να με συναντησετε στο παρκο με τα χρυσα και τα ασημενια δεντρα, αυριο και ωρα 13.00 ! "

 

                         καλοκαίρι διάνυσμα banner τοπίοΚαρδιά

                                                    

   Εστειλε τα 10.000 γραμματα με τον αέρα και....

 την αλλη μερα πηγε ολο χαρα στο παρκο. 

 Μα...κανενας δεν ηταν εκει !!!     Μπερδεμένος

 Περιμενε...περιμενε...περιμενε...!!!!!!!!!!!!  Αβέβαιος

  Στο τελος, πολυ λυπημενη, αποφασισε να φυγει.

  Την ωρα, ομως , που εκανε το πρωτο βημα...ενα                               μεγααααλο.....

 

 

                Καρδιά Πολύ χαρούμενος                         Ερωτευμένος                                                        

                                                                                                              Καρδιά            Φιλί                    

                                                                         

                

 

                                                     

                                      

 

 μεγαααλο πληθος απο νεράιδες παρουσιαστηκε...νεράιδες καθε ηλικιας...... που χορευαν και την παρεσυραν μαζι τους στο χορο.

 

    Χορευαν,χορευαν,χορευαν...ξανα και ξανα, ολοι μαζι και ολη τη νυχτα !!!! Χαμόγελο Πολύ χαρούμενος Ερωτευμένος................

 

         

     Καρδιά     Την αλλη μερα η μικρη νεραϊδουλα, η Λαουναριάμ, εγραψε στο ημερολογιο της :

 

                     " Αγαπητο μου ημερολογιο,

         σημερα καταλαβα,οτι ειμαι πολυ αγαπητη σε    ολους.....και ειμαι πολυ χαρουμενη !!! "

 

                                            Καρδιά                                                                                                                                                                                                                                                 

                                 

                        Φιλί                          Ερωτευμένος               Ερωτευμένος                  

                                                                    Καρδιά

                                          Ερωτευμένος          

               

               -----

                                                          

 

 

                      Απο κει και περα...εζησαν εκεινοι καλα

                        κι εμεις καλυτερα !!!!

  

----

( Ευχαριστω  "Λαουναριάμ", νεραϊδουλα, που ομορφηνες την ιστοσελιδα μου.!!! Καρδιά   )