ΤΟ ΧΑΔΙ....

       


....... ένας ξεχασμένος παράδεισος.

 


Η επαφή, το άγγιγμα, το χάδι...Μια έκφραση συναισθηματική, μια επικοινωνία χωρίς λέξεις, χωρίς ματιές. Εμείς και οι άλλοι, εσείς και εκείνοι...Αλήθεια, πόσο συχνά "μιλάτε" με την επαφή; Πόση επαφή έχετε με την...επαφή Αν όχι μεγάλη, σας θυμίζουμε ότι το άγγιγμα ωφελεί σοβαρά την υγεία.
***-***

Αν θέλετε, αυτή την εβδομάδα, να κάνετε κάτι καλό για τον εαυτό σας, μετρήστε πόσες φορές τραβάτε το χέρι σας απότομα ή το γλιστράτε μακριά τη στιγμή που κάποιος άγνωστος ακουμπάει την παλάμη σας, το μπράτσο σας ή τον ώμο σας, ενώ προσπαθεί να πιαστεί από κάποια χειρολαβή του λεωφορείου. Προσέξτε και το συναίσθημά σας εκείνη τη στιγμή. Θα είναι σίγουρα δυσφορία, ένα περίεργο σφίξιμο ή κάποια αμφιβολία για τις...αγνές του προθέσεις. Κι αν δεν υπάρχουν όλα αυτά τα συναισθήματα, θα είναι σίγουρα μια αντανακλαστική κίνηση απόστασης κι ένα παγωμένο βλέμμα, που θα δηλώνει απερίφραστα..."μακριά από μένα!".
Παρατηρώντας τον εαυτό σας με τέτοιον τρόπο, δεν θα λύσετε κανένα από τα υπαρξιακά σας προβλήματα. Απλώς θα διαπιστώσετε πόσο ενισχυμένη είναι η συναισθηματική πανοπλία, που φοράμε όλοι όταν είμαστε μαζί με συνανθρώπους. Μπορεί να τη φοράμε κι όταν είμαστε μαζί με τους δικούς μας. Ποιός ξέρει; Αν έχει γίνει δεύτερο πετσί μας, είναι δύσκολο να τη διακρίνουμε μέσα στην καθημερινή συμπεριφορά μας. Θα τη φοράμε, λοιπόν, και στις καλύτερες στιγμές της οικογενειακής οικειότητας.. Και τότε θα τους έχουμε όλους να κινούνται γύρω μας σε αποστάσεις "ασφαλείας", χωρίς να το παίρνουμε είδηση. Μόνο που συχνά δεν θα μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί έχει τόση δυσαρέσκεια η δική μας ψυχή, γιατί οι δικοί μας άνθρωποι μας κατηγορούν για τα πολλά νεύρα μας, γιατί είναι πιασμένο ολόκληρο το κορμί μας, γιατί...γιατί...! Και τώρα, θα μου πείτε που τα προσέξαμε όλ΄αυτά, τί βγαίνει; Τίποτε το συγκλονιστικό. Απλώς μας έγινε γνωστό, ότι στην εποχή μας, που τα άτομα συνωστίζονται σε πολυσύχναστα κέντρα, σε στενά διαμερίσματα και σε μεγάλους δρόμους, χάνουμε όλο και περισσότερο την επαφή με...την επαφή.
Η σωματική απομάκρυνση συνοδεύεται και από συναισθηματική απομάκρυνση. Για τις συνέπειες των αποστάσεων διαμαρτύρεται ολόκληρος ο οργανισμός μας. Εμείς δεν έχουμε αναπτύξει τα κατάλληλα αυτιά για ν΄ακούμε τη φωνή του. Πηγαίνουμε όμως συχνά για ιατρικές εξετάσεις, κααθώς και στον φυσικοθεραπευτή, στον κομμωτή, στην αισθητικό. Αφηνόμαστε στα χέρια τους και αναστενάζουμε από ανακούφιση στο κάθε άγγιγμα, γιατί το κορμί μας ξέρει, πολύ περισσότερο από το μυαλό μας, ότι το άγγιγμα και η στενή σωματική επαφή, υπήρξε ένα βασικό κεφάλαιο της ύπαρξής μας, που το βιώσαμε κάποτε, αλλά το χάσαμε στο δρόμο της ενηλικίωσης.
*
Οι ρίζες της επαφής!

" Θα έχετε επαφή μαζί μου;" Βεβαίως αφού θα διαβάζετε τα γραπτά μου. Κι εγώ θα έχω "επαφή μαζί σας", αφού θα μιλάω μαζί σας από το τηλέφωνο. Κι αν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πάμε κινηματογράφο και δούμε κάποιο έργο που " μας άγγιξε¨ πολύ, πάλι για επαφή θα μιλάμε έστω κι αν χρησιμοποιούμε εκφράσεις σωματικής επαφής για να περιγράψουμε συναισθήματα. Να είναι τυχαίο; Θα μπορούσε να είναι, λέει η απλή εμπειρία. Ομως ο Ντέσμοντ Μόρρις, μεγάλος επιστήμονας της εποχής μας, ανέλυσε σε βάθος το φαινόμενο και έχει πολλά να μας πει επί του θέματος.

Πρώτα απ΄όλα, ότι στα παιδικά μας χρόνια η επαφή ήταν ο κύριος τρόπος επικοινωνίας με τους άλλους και μάλιστα με τη μητέρα. Πολύ πριν κι ενώ ακόμα κολυμπούσαμε μέσα στα υγρά της μήτρας, το νευρικό μας συστημα εξοικειωνόταν σιγά σιγά με το άγγιγμα, την πίεση και την κίνηση, τις βασικότερες μορφές σωματικής επαφής. Τρεις μήνες πριν γεννηθούμε, ακούσαμε τους παλμούς της καρδιάς της μητέρας και κάθε οξύ θόρυβο κοντά στην κοιλιά της. Συγχρόνως νιώθαμε το ζεστό άγγιγμα των ιστών της να πιέζει το κορμί μας καθώς, μέσα στη μήτρα της, μεγαλώναμε. ΠΙΕΣΗ, ΖΕΣΤΗ, ΑΚΟΥΣΜΑ, ΚΙΝΗΣΗ! Κι όλα μαζί μας έδιναν την αίσθηση της ασφάλειας, της άνεσης και της οικειότητας. Ενα βασίλειο...έκπτωτο από τη στιγμή που η μήτρα, με φοβερούς μηχανισμούς, προσπαθεί να "διώξει" από το μητρικό σώμα το έμβρυο. Είναι η ώρα της γέννησης. Στιγμή χαράς για τους γονείς που περιμένουν. Στιγμή οδύνης για το μωρό μια και το ζεστό, υγρό περιβάλλον που το φιλοξενούσε, γίνεται αποπνιχτικό. Από κει και πέρα το μωρό ξαναβρίσκει μέρος του παραδεισένιου του κόσμου μόνο στην αγκαλιά της μητέρας, αν εκείνη είναι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμη για να του τον προσφέρει. Αναζητάει την επαφή με το ζεστό κορμί της. Τη μυρωδιά της επιδερμίδας της. Θέλει να "κολλάει' πάνω της. Το αγκάλιασμα, ζεστό πληθωρικό, με στοργή και δίχως ανυπομονησία ή εκνευρισμό είναι το μοναδικό δώρο που μπορεί να κάνει η μητέρα στο παιδί, για να το συνοδεύει ως συναισθηματική προστασία σε όλη του τη ζωή. Μέσα σ΄αυτό χτίζεται η μελλοντική ισορροπία του παιδιού. Η σιγουριά ότι αξίζει να αγαπιέται. Η αίσθηση ασφάλειας που θα το κάνει να νιώθει -ως ενήλικας - άνετα σε κάθε περιβάλλον και να είναι ικανό άτομο για συναισθηματικό δεσμό.
" Η μητέρα που θα στερήσει το μωρό της από τη σωματική επαφή, θα υποφέρει αργότερα από διάφορα ψυχοσωματικά προβλήματα, όπως και το ίδιο το παιδί", υποστηρίζει ο Ντέσμοντ Μόρρις. Η αντίληψη πως το μωρό κακομαθαίνει στην αγκαλία, είναι λάθος. Το παιδί κακομαθαίνει αργότερα όταν είναι καιρός να κάνει τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και η υπερπροστατευτική μητέρα δεν του επιτρέπει όχι να έχει γνώμη, αλλά ούτε να κουνηθεί χωρίς την άδειά της.
Ο χαμένος παράδεισος του εμβρύου ξαναχτίζεται, όπως είπαμε, αλλά όχι μόνο με την αγκαλιά. Διάφορες μορφές επαφής παίζουν σημαντικό ρόλλο. Το απαλό χάδι, το φιλί, το προσεχτικό καθάρισμα της επιδερμίδας, το απαλό μασάζ σε όλο το σώμα. Κι ακόμα, το σιγανό τραγούδι, το μουρμουρητό, ο ψίθυρος, το λίκνισμα στην αγκαλιά, τα πρώτα χαμόγελα, μέχρι να έρθουν τα τρυφερά λόγια που αναλλάσσονται κι από μακριά. Τότε οι μορφές της σωματικής επαφής αρχίζουν να περιορίζονται καθώς το παιδί μεγαλώνει κι αναζητάει σταδιακά την αποδέσμευση από τη μητρική εξάρτηση.
Και τα χρόνια περνούν. Κάποτε φτάνει η στιγμή που τα χάδια δεν είναι καθημερινά. Το μήνυμα του βρέφους, "κράτα με σφιχτά για να μεγαλώσω σωστά", γίνεται μήνυμα του εφήβου που λέει ξεκάθαρα, "άφησέ με μόνο για να μεγαλώσω σωστά". Πλησιάζει πια η στιγμή που το "παιδί" θα αναζητήσει τον ερωτικό του σύντροφο. και τότε η ιστορία του "κράτα με σφιχτά" επαναλαμβάνεται μια και το σώμα θυμάται καλά ποιά είναι η ευτυχία του. Ολόκληρη η ύπαρξη στέλνει μηνύματα στενής επαφής με το άλλο φύλο. Το βλέμμα, η φωνή, το ντύσιμο μαζί με ολόκληρο το σώμα
που πάλλεται για να εκφράσει αυτό που νιώθει.

ΑΝ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙ!...

Γιατί, εν τω μεταξύ, έχουν επέμβει οι αναστολές των γονέων, τα ταμπού των γενεών, οι απαγορεύσεις της κοινωνικής ευπρέπειας και όλων των ειδών τα συστήματα αγωγής, ευθυγράμισης και νουθεσίας για να βγεί "το παιδί που θέλουμε". Το νεαρό άτομο έμαθε πια τί επιτρέπεται και τί απαγορεύεται, ανάλογα με το φύλο του, την ηθική αντίληψη της οικογένειας, την κοινωνική του τάξη και τις συναισθηματικές πανοπλίες των γονέων του, που καθημερινά "σαλπίζουν" το μήνυμα με διάφορους τρόπους: " Μην αφήνεσαι στο συναίσθημα, γιατί κάηκες, σ΄αυτή την κοινωνία που ζούμε".
Το συναίσθημα, όταν λειτουργεί, θεωρείται αδυναμία για τα μέτρα της εποχής. Είναι κατά τη σύγχρονη αντίληψη η αιτία του κακού, για κάθε πόνο που δοκιμάζουμε. Ξεριζώνουμε, λοιπόν, ό,τι μπορούμε και δεν μπορούμε από τις "άχρηστες" ευαισθησίες μας και ...πάνοπλοι ξεκινάμε για την αρένα της ζωής. Μέσα σε πόλεις του υπερπληθυσμού. Επιβιώνοντας στον συνωστισμό της ασφάλτου. Ανάμεσα σε πολυκατοικίες απρόσωπες που τραυματίζουν την ανθρωπιά μας και την πηγαία ικανότητα που διέθετε άλλοτε ο άνθρωπος της φύσης.

*
Ολα εκτός απ΄τον έρωτα...


Μόνο ο έρωτας δεν καταστέλλεται μέσα στις πολιτείες της ασφάλτου. Αυτός υπάρχει για να διαιωνίζει το είδος, αλλά και για να καλύπτει τα συναισθηματικά κενά που καλλιεργεί ο σύγχρονος τρόπος τυποποιημένης επικοινωνίας. Ενας μεγάλος αριθμός ανδρών και γυναικών, κατά τον Μόρρις, καταφεύγουν στις σεξουαλικές σχέσεις μόνο και μόνο για να βρεθούν στην αγκαλιά κάποιου ανθρώπου. Πολλές γυναίκες παραδέχονται ότι κάνουν σεξ μόνο και μόνο για ν΄απολαύσουν ένα σφιχτό αγκάλιασμα, μαζί με τα φιλιά και τα χάδια, που στα μάτια τους έχουν μεγαλύτερη αξία από την ερωτική πράξη. Μέσα από αυτή την "αμαρτωλή" πορεία, το άγγιγμα, το αγκάλιασμα και το χάδι έχουν πάρει στα μάτια μας σεξουαλική χροια. Αυθόρμητα, λοιπόν, τραβάμε το χέρι μας κάθε φορά που κάποιος πάει να μας αγγίξει.
Τί κάνουμε όμως την ώρα της αναπόφευκτης ερωτικής επαφής; Δηλαδή, τί νιώθουμε την ώρα εκείνη, εμείς, τα παιδιά των συναισθηματικών αποστάσεων;
" Οι άντρες μετράνε τους οργασμούς τους", απαντάει ο Ντέσμοντ Μόρρις. " Οσο περισσότερους οργασμούς έχουν μέσα στην εβδομάδα τόσο πιο "άντρες" αισθάνονται". Οσο για τις γυναίκες, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους προσπαθούν να ευχαριστήσουν τον άντρα που έχουν στα χέρια τους. Να πολλαπλασιάσουν τους αναστεναγμούς της ηδονής του. Να τον κάνουν μέσα από τη δική τους "ικανοποίηση", να νιώσει μοναδικός. Κι εκείνες, καταϊδρωμένες , να εισπράξουν την επιβεβαίωση ότι τα κατάφεραν να φανούν στα μάτια τους θηλυκές και ακαταμάχητες. Τί νιώθουν όμως πραγματικά την ώρα εκείνη και οι δύο μας είναι άγνωστο. Και θα μας είναι άγνωστο για πολύ καιρό, μια και οι άνθρωποι ασχολούνται ακόμα με την εικόνα που βγάζουν προς τα έξω, σύμφωνα με την οποία θα τους κρίνουν οι άλλοι, μα όχι με την ουσία της ύπαρξής τους, που βρίσκεται στα βάθη της ψυχής. Με αποτέλεσμα, η ερωτική επικοινωνία- στο μεγαλύτερο ποσοστό- να στηρίζεται σήμερα στο προσωπείο που έχουμε επιλέξει για να φανούμε "ερωτικοί", "μοναδικοί" και "ακαταμάχητοι". Το προσωπείο όμως χτίζεται με μελετημένα λόγια, τυποποιημένες κινήσεις και εκφράσεις αντιγραφής, όπως ένας ρόλος στο θέατρο. Απο τις πολλές επαναλήψεις γίνεται ένα μαζί μας. Ο ρόλος όμως στην ερωτική διαδικασία δεν εκφράζει συναίσθημα αλλά μια καλή τεχνική.
Καταλήξαμε, λοιπόν, στην εποχή μας να έχουμε "σεξουαλικούς αθλητές", που χαίρονται με τις επιδόσεις τους, αλλά όχι πραγματικούς εραστές που χαίρονται τα συναισθήματά τους. οι πραγματικοί εραστές δεν έχουν ανάγκη από τεχνικές, ερωτικές συνταγές και...επιδόσεις. Αφήνονται σ΄αυτό που νιώθουν, τους οδηγεί, τους παρασύρει, τους απορροφά, τους εναρμονίζει. Και οι δύο γίνονται "ένας" μέσα σε μια ζεστή, άνετη, ασφαλή, αόρατη αγκαλιά.
*
Επιστροφή στην επαφή, λοιπόν! Και θα μου πείτε...ξεχασμένους παράδεισους κυνηγάμε; Ποτέ δεν είναι αργά για μια καινούργια αρχή. Η γνωριμία με την αλήθεια είναι ένα από τα πρώτα βήματα και η επαφή με τα συναισθήματά μας είναι το σκαλοπάτι που ακολουθεί. Στα πλαίσια, λοιπόν, του θέματος "σωματική επαφή" ,ας δοκιμάσουμε μία άσκηση. Προηγουμένως, όμως, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν περιορίζουμε την επαφή στον σεξουαλικό τομέα. Η ανάγκη της σωματικής επικοινωνίας είναι ανθρώπινη. Εκφράζει συναισθήματα καθαρά και αγνά, όταν η ψυχή και η σκέψη είναι απαλλαγμένες από ενοχές, προκαταλήψεις και αμφιβολίες. Εμείς ορίζουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τις κινήσεις μας.
Η άσκηση που ακολουθεί θα σας πείσει.
Ακουμπήστε την παλάμη σας πάνω στο σώμα ενός αγαπημένου ανθρώπου. Μπορεί να είναι σύντροφος ζωής, το παιδί σας, κάποιος φίλος σας ή αδελφός σας ή και κάποιος από τους γονείς σας. Δίχως να σας απασχολεί το πώς νιώθει εκείνος, συγκεντρωθείτε στο κέντρο της παλάμης σας και προσπαθήστε να νιώσετε εσείς πρώτα την επαφή μαζί του. Βάλτε μέσα στην αίσθηση της αφής την αγάπη, τη στοργή, την καλώσύνη ή τη συμπάθεια που αισθάνεστε για τον καθένα τους κι αφήστε αυτό το συναίσθημα να κατακλύσει την ψυχή σας. Ο σκοπός είναι να εκφράσετε άφωνα αυτό που νιώθετε. Αν τότε κοιτάξετε το πρόσωπο που αγγίξατε τόση ώρα, θα δοκιμάσετε κάτι πρωτόγνωρο για σας και για εκείνον. Του έχετε μεταδώσει ό,τι ακριβώς νιώθατε τόση ώρα. Αν είναι το παιδί σας, θα νιώσει τη στοργή σας και η ψυχή του θα γεμίσει με χαρά. Αν πρόκειται για φιλικό πρόσωπο ή συγγενικό, θα εισπράξει τη συμπάθειά σας και θα σας χαμογελάσει ανάλογα. Αν όμως πρόκειται για τον ή την σύντροφό σας, να είσθε σίγουροι ότι αγγίξατε την άκρη του συναισθηματικού νήματος που οδηγεί πολύ μακριά.
Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για την επιστροφή στην ουσιαστική επαφή. Κι αν μέσα από το κάθε άγγιγμα ανακαλύψετε σιγά σιγά την παιδική σας ευαισθησία για τη χαρά της επαφής και επικοινωνίας, γιορτάστε το. Κερδίσατε τον εαυτό σας, έστω κι αν έπρεπε να τον ανακαλύψετε, ψάχνοντας στα συναισθήματά σας, βήμα βήμα απ΄την αρχή.
       Φιλί
( Της Μαίρης Μάκρα / Περιοδικό "ΕΙΝΑΙ". )

 

    Χαλαρός

 

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ!!!

Με ξυπνητήρι ή όχι, με πρόγραμμα ή στην τύχη, βιαζόμαστε να προλάβουμε το χρόνο που τρέχει μαζί με τις υποχρεώσεις μας. Και το άγχος, θηλιά στο λαιμό...και καμπανάκι προειδοποίησης: Θ΄αντέξουμε; Να προλάβουμε, τί;

***

Μια μέρα, ο Τζό Χάϊμς, γνωστός αρθρογράφος και συγγραφέας της Αμερικής, τηλεφώνησε στο φίλο του Μπρόνι Κάπερ, σκηνοθέτη και λάτρη των πολεμικών τεχνών. Ηθελε να του προτείνει να φάνε μαζί.
" Λυπάμαι- του απάντησε εκείνος- αλλά σήμερα είναι η "ημέρα μου"  που δεν κάνω τίποτε"
" Μα δεν θα κάνεις τίποτε το ιδιαίτερο με το να έρθεις για φαγητό", διαμαρτυρήθηκε ο Τζο Χάϊμς.
Ο Μπρόνι Κάπερ γέλασε. " Αν κανονίσω ένα ραντεβού μαζί σου, αγαπητέ μου, έστω και για γεύμα, θα κάνω κάτι. Και σήμερα δεν κάνω τίποτε".
Ζηλευτή απόφαση, αποφασιστικότητα και "πολεμική" αταραξία, θα λέγαμε. Να την επικαλούμαστε κάθε φορά που τα πόδια μας ξεκινάνε, ενώ εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτε; Πες, πες, στον ίδιο μας τον εαυτό, μπορεί να τον φτάσουμε ν΄αναρωτηθεί, "αλήθεια, στη ζωή μου σήμερα, πόσο χρόνο αφήνω για άδειες στιγμές;"
" Αδειες στιγμές; Για πολυτέλειες θα μιλάμε τώρα;", θα φωνάξουμε όλοι μαζί από τον "στίβο" της βιοπάλης.
Κι όμως ο Μπρόνι Κάπερ επέμενε στην άποψή του: " Το να μην κάνεις τίποτε δεν έχει καμία σχέση με το να μένεις αδρανής και παθητικός. Είναι επίσης μία δραστηριότητα και μία άσκηση. Οπως η παύση στη μουσική. Αν ο διευθυντής της ορχήστρας δεν κρατήσει την παύση σε όλο της το μέγεθος, θα σκοτώσει το κομάτι".

Πολύ ενδιαφέρουσα άποψη. Και μια και ανήκει σε λάτρη των πολεμικών τεχνών, μας θυμίζει ότι ο Μπρούς Λι, μύθος στις πολεμικές τέχνες, αλλά και πολύ καλός δάσκαλος, εφάρμοζε στην τέχνη του το μυστικό της "μη δράσης". "Η παύση και η σιωπή είναι αναπόσπαστο μέρος της δραστηριότητάς μου", έλεγε και εφαρμόζοντάς την δεν παγιδεύτηκε ποτέ από τη ρουτίνα. Αναδιοργανωμένος και ανανεωμένος από τις παύσεις του, ήξερε να επιβάλλει το παιχνίδι του στον αντίπαλο.

Δεν σας φαίνονται γνωστά όλ΄αυτά; Θα πρέπει, βέβαια, να ψάξουμε μέσα στις αναμνήσεις μας και στα παιδικά μας βιβλία. Κάπου όμως θα βρούμε καταχωρημένη μια από τις Δέκα Εντολές του Θεού: " Εξι μέρες να εργάζεσαι, τη δε εβδόμη να τιμάς τα έργα του Κυρίου". Για παύση μιλάμε κι εδώ. Κι όταν τιμάς κάτι, όλη η ύπαρξη βρίσκεται σε εγρήγορση. Το πηγαινέλα της ρουτίνας απλώς αλλάζει. Κι αν  " τα έργα του Κυρίου" είναι πολλά και δεν προλαβαίνουμε να τα τιμήσουμε, μπορούμε να θυμηθούμε τον εαυτό μας. Εργο του Θεού είναι κι αυτός και μάλιστα παραμελημένο και κακομεταχειρισμένο από τα ίδια μας τα χέρια.

Πόσοι από εμάς κρατούν μια μέρα πραγματικής ανάπαυσης και ανανέωσης για τον εαυτό τους; Μια μέρα αποσπασμένη από τις υποχρεώσεις των άλλων ημερών και της ίδιας της οικογένειας; Μια μέρα που να μη βρισκόμαστε στη διάθεση και στο κάλεσμα κανενός; " Αυτό είναι δύσκολο για τις σχέσεις εξάρτησης. Είναι όμως εύκολο για τις σχέσεις αυτονομίας και ωριμότητας", λένε εκείνοι που γνωρίζουν τους νόμους της ψυχής. Κι αφού το πρώτο βήμα για τη σωστή αγάπη προς τους άλλους είναι ν΄αγαπήσουμε σωστά πρώτα τον εαυτό μας, κακό θα ήταν να του χαρίσουμε μια μέρα καταδική του, που να την κάνει ό,τι θέλει;
Υπάρχει βέβαια ο φόβος, την ημέρα αυτή να μην ξέρουμε τί να κάνουμε. Εχουμε τόσο ζυμωθεί με την αρπακτική μορφή της ταχύτητας, που το να μας χαρίσουν ανάπαυλα θα ήταν σαν τροχοπέδη στα πόδια μας. Γι΄αυτήν την περίπτωση ο Γκέϊλορντ Χάουζερ, διάσημος διατροφολόγος και υγιεινιστής, έχει ετοιμάσει μερικές γενικές προτάσεις, με την ερώτηση:

" Τί λες, φίλε μου, ξεκινάμε;"

* Πρώτο βήμα: Να εδραιώσεις την  "ημέρα σου". Μη μου πεις ότι δεν μπορείς να το κάνεις. Οσο πιο απασχολημένος είσαι, τόσο περισσότερο τη χρειάζεσαι. Οσο πιο σταθερά εδραιώσεις τη συνήθεια αυτή και ελευθερωθείς από το καταλυτικό "τί ώρα είναι" τόσο πιο εύκολα και αποδοτικά θα δουλεύεις τον άλλο καιρό. Ανακοίνωσε, λοιπόν, την απόφασή σου σε συγγενείς και φίλους. Μην κάνεις πίσω από τα γέλια τους. Σε λίγο καιρό θα δουν τα αποταλέσματα και τα...ξαναλέτε.
* Δεύτερο βήμα: Πώς θα περάσεις την "ημέρα σου". Εξαρτάται από τα κέφια σου και ο χρόνος είναι στα χέρια σου και στην ψυχή σου. Κάνε ό,τι αγαπάς, αλλά μόνο για σένα και με παρέα ΕΣΕΝΑ! Μια ιδέα είναι να κάνεις το αντίθετο απ΄αυτό που συνηθίζεις τον άλλο καιρό. μερικοί επαγγελματίες, που αναγκαστικά μιλούν πολύ, βυθίζονται σε σταυρόλεξα και δεν βγάζουν λέξη. Αλλοι που εργάζονται μόνοι τους και σε σιωπή παίρνουν τους δρόμους, ανακατεύονται με το πλήθος και δεν χάνουν ευκαιρία να στήσουν τυχαίες συζητήσεις με οποιονδήποτε, σε παγκάκια, περίπτερα, καφενεία. Μια καθηγήτρια Πανεπιστημίου μου είπε ότι την "ημέρα της" κάθεται ολομόναχη στο δωμάτιό της, ακούει την αγαπημένη της μουσική και αφήνεται στις σκέψεις της. Αλήθεια, πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που χάζεψες σε ένα βιβλιοπωλείο, σε μια γκαλερί ή σε κάποιο μουσείο;
* Τρίτο βήμα: Μενού ανανέωσης. Μια και η "ημέρα μας" είναι μια ευκαιρία γενικότερης ανανέωσης, ο Γκ. Χάουζερ προτείνει να δώσουμε στο πεπτικό μας σύστημα επίσης μία "νωθρή" τονωτική ημέρα. Λέει λοιπόν:

= Για πρωινό πάρε το αγαπημένο σου φρούτο ή χυμό φρούτων. Μετά κέρασε τον εαυτό σου τον αγαπημένο σου καφέ.
= Πριν από το μεσημέρι, ένας "καπουτσίνο" με φρέσκα καρότα ( μισό ποτήρι χυμός καρότου και μισό ποτήρι γάλα) κρατάει την ενέργεια του οργανισμού σε υψηλά επίπεδα.
= Για το μεσημέρι, μπορείς να απολαύσεις μια μεγάλη σαλάτα από φρέσκα λαχανικά, με μπόλικο λεμόνι, λίγο λάδι, μια φέτα μαύρο ψωμί και μια μερίδα τυρί φέτα. Ενα φλυτζάνι τσάί με λεμόνι και μέλι συμπληρώνουν το γεύμα.
= Για απογευματινό, μπορείς να επιλέξεις, ένα γιαούρτι με μέλι ή ένα ποτήρι φρέσκο χυμό φρούτων. Προσθέτεις, αν θέλεις, το καφεδάκι σου.
= Για βραδινό, ξεκινάς με χυμό από λαχανικά ή μια σαλάτα με ελαιόλαδο και λεμόνι. Συνεχίζεις με μία ομελέτα ή με συκώτι ψητό και βρασμένα μανιτάρια. Προσθέτεις μία μερίδα βρασμένα λαχανικά, μία πατάτα ψητή ή βρασμένη με λίγο γιαούρτι. Για επιδόρπιο, φρουτοσαλάτα με λίγο μέλι.

Και τώρα...καληνύχτα. Η "ημέρα μας" τελείωσε. καληνυχτίστε τον πολύτιμο εαυτό σας με ένα ρόφημα που θα σας χαρίσει ήρεμο ύπνο: Ενα ποτήρι ζεστό, άπαχο γάλα με ένα κουταλάκι μέλι και 2-4 χάπια μαγιά μπύρας.

Οσο για την "ημέρα σας", στο χέρι σας είναι να ...σας περιμένει την άλλη εβδομάδα, σαν στυλοβάτης και ορόσημο μιας νέας άποψης και πορείας!

 Φιλί

( Από το αρχείο μου και γράφει η...Μ.Μ)

                       Καρδιά