" Διαλογισμού Σκέψεις!!!"

        



" Διαλογισμός, σημαίνει χαλάρωση.."
" Διαλογισμός, είναι ένας τρόπος για να
αναζητήσουμε μέσα μας όσα αναζητάμε έξω από
τον εαυτό μας..."
"Διαλογισμός, είναι μια φυσική διαδικασία,
που μας οδηγεί στο να αισθανόμαστε πλήρη
εσωτερική αρμονία..."
"Διαλογισμός, είναι μία μέθοδος που μπορεί
να μας απαλλάξει από το άγχος και να κάνει τη
ζωή μας καλλίτερη..."...

- Αυτά και άλλα πολλά τα διάβαζα σε βιβλία.
Τα πίστευα ή δεν τα πίστευα...δεν μπορώ να το
πω με βεβαιότητα. Σε όλους τους θεωρητικούς
ορισμούς ξεχώριζα κάποια αλήθεια. Π.χ. όταν
χαλαρώνει το σώμα, ηρεμεί και το μυαλό. Κι
όταν ηρεμεί το μυαλό, βρίσκω πιο εύκολα
λύσεις για τα προβλήματά μου.
Ομως, η αμφιβολία έμπαινε στη μέση και με
μπέρδευε.
" Πώς γίνεται να χαλαρώσεις, όταν μαίνεται
γύρω σου η θύελλα της ζωής;Κι αυτό το "περί
γαλήνης", που φέρνει ο διαλογισμός...πώς θα τα
καταφέρει μία μέθοδος να με απαλλάξει από την
αγωνία...π.χ. των εξετάσεων, όταν τρέμω και
στην σκέψη ακόμα της αυριανής ημέρας, που θα
διαγωνίζομαι...σε κάτι!"...
Αυτά σκεφτόμουν και παρέα με τις αμφιβολίες
μου, που μου άνοιγαν- χωρίς να το παίρνω
είδηση- έναν δρόμο αναζήτησης, έφτασα και στο  Ρέϊκι.

Δέχτηκα τις θεραπείες του. Γνώρισα, στην  πράξη την ευεργετική επίδραση της

θεραπευτικής ενέργειας στο νευρικό μου
σύστημα. Είδα καθαρά πώς παραμέριζε η ένταση
και η ανησυχία του νου και άφηνε χώρο στο να
έχω μία ουσιαστική επαφή με τον άγνωστο-
εσωτερικό εαυτό μου. Η εσωτερική γαλήνη, που
βίωνα κατά την διάρκεια της θεραπείας, άρχισε
να παίρνει θέση και στη ζωή μου. Κατάφερα να
χαλαρώνω πιο εύκολα μέσα στην απαιτητική
καθημερινότητα. Η εσωτερική γαλήνη έγινε, με
το χρόνο, εξωτερική ηρεμία και ψυχραιμία.Και,
χρόνο με το χρόνο, άρχισα να γνωρίζω, όλο και
περισσότερο, εκείνον τον άγνωστο εαυτό μου!

" Επομένως- κατέληξα με τις σκέψεις μου- το
Ρέϊκι μου προσφέρει και την δυνατότητα του
Διαλογισμού και την δυνατότητα της
Αυτογνωσίας!"
Τα κείμενα που περιλαμβάνονται σε τούτη την
Ιστοσελίδα, είναι...προϊόντα ή Σκέψεις
Διαλογισμού! Γράφτηκαν κατά τη διάρκεια μιας
ουσιαστικής επαφής με τον "μέσα" εαυτό μου
και, ομολογώ, με ξάφνιαζαν με την αλήθεια,
την δική μου αλήθεια, που πήγαζε από μέσα μου
και ούτε την φανταζόμουν!

Αν τα διαβάζετε και κάτι ανακινούν μέσα
σας...τότε, πραγματικά χαίρομαι που τα
μοιράζομαι με άτομα της Εσωτερικής
Αναζήτησης!

Κ Α Λ Ε Σ Μ Α!!!!!

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΧΗΤΗ ΤΟΥ "ΦΩΤΟΣ"..!!!

( Από την Reiki Master, Α. Μ. )

 

Πώς θές ν΄αλλάξεις τον κόσμο; Δεν βλέπεις ; Ο ορίζοντας μπροστά σου είναι θολός! Σκιές κινούνται πίσω από τα δέντρα, μ΄έναν τρόπο ύπουλο. Από το χώμα σηκώνεται η άχνα, οι υδρατμοί προς τον ουρανό! Το ανθρώπινο είδος σαπίζει όπως τα φύλλα τα πεσμένα στο δάσος. Δυσοσμία! Βάρος! Δύσκολα βαδίζεις! Η αναπνοή ρηχή...βήματα βαριά...!!!

Κάπου μακριά ακούγεται η κλαγή των όπλων. Το Σκοτάδι πολεμάει με λύσσα. Θέλει να επιβληθεί. Θέλει σάρκα και αίμα. Θέλει να φέρει τη ζωή στα δικά του μέτρα. Και σένα σε θέλει θεατή στο δικό του έργο, το μακάβριο!

Εσύ, Μαχητή του Φωτός, προσπαθείς να δείς καθαρά. Να ξεχωρίσεις την ελπίδα μέσα στο θολό τοπίο. Να ανοίξεις ένα μονοπάτι μέσα στη λάσπη, στο πνιγηρό σκοτάδι! Παλεύεις, αγωνίζεσαι σκληρά και ξέρεις ότι δεν έχει τίποτα τελειώσει! Πίσω από τη λύσσα βλέπεις την απελπισία τους. Ξέρουν ότι ο σκοτεινός τους χρόνος τελειώνει. Το νιώθουν όπως το νιώθεις κι εσύ.Εχεις μεγάλη δύναμη, μα κι αυτοί έχουν δύναμη και πείσμα και σκοπό.

Μα,να, εσύ χαμογελάς την ώρα που αυτοί τρίζουν τα δόντια από την μεγάλη προσπάθεια και τον τρόμο. Περπάτα όσο πιό γρήγορα μπορείς. Δεν έχεις παρελθόν! Επεσε λήθη! Η πιό μεγάλη μάχη είναι μπροστά σου. Εφθασε η ώρα που η εποχή θα αλλάξει, θα μπεί ο κόσμος σε νέα τροχιά!

Πολεμιστή του Φωτός, πρέπει να τρέξεις. Μπροστά στον θολό ορίζοντα βαδίζουν οι σκλάβοι. Βαριές αλυσσίδες- τους ματώνουν τα πόδια. Τα βογγητά τους σκίζουν τον πνιγηρό αέρα στο δάσος. Σε περιμένουν! Ζητούν να τους ελευθερώσεις! Να δώσεις πνοή στον κόσμο που αργά και βασανιστικά πεθαίνει αναπνέοντας τον δύσοσμο αέρα.

Είσαι ο Στρατηγός, αυτός που από τους Αρχαίους χρόνους είχε δώσει μάχες για να μη γονατίσει ο άνθρωπος. Μπές μπροστά με όπλο σου, το Φως, και ηγήσου της Νέας Εποχής που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα με το πρώτο φώς του ήλιου!!!

Πολεμιστή, σήκω! Δεν ακούς τη σάλπιγγα; Ηρθε η ώρα να πολεμίσεις, όπως παλιά, αυτούς που ζουν στη λάσπη. Θυμήσου! Τράβα τώρα το πέπλο της λήθης. Θυμήσου! Από τους Αρχαίους χρόνους έδωσες μάχες πολλές εναντίον τους. Σήκω! Ηρθε η ώρα να νικηθούν. Θα τους νικήσεις εσύ,
που διάλεξες να είσαι εχθρός τους!
Εσύ θα γκρεμίσεις τον πύργο τους!
Εσύ που έδωσες όρκο κάποτε να πολεμήσεις για να περπατάει ο άνθρωπος με το κεφάλι ψηλά!
Εσύ που ορκίστηκες ότι στη γη θα περπατάει ο Ανθρωπος!

Μη λυγίσεις! Κλαίνε, εκλιπαρούν, θέλουν να τους λυπηθείς, να δείξεις έλεος!
Πόση δειλία κρύβεται πίσω απ΄τις τρομακτικές μορφές του! Αξιοθρήνητες, θλιβερές υπάρξεις που τρέφονται με βρωμιά στο αποπνικτικό σκοτάδι!

Μη δείξεις έλεος! Είναι η ώρα της απόφασης! Τους κοιτάς με μάτια παγωμένα. Ατσάλινη και κοφτερή να είναι η Θέλησή σου. Η παρουσία τους προσβάλλει τη ζωή.

Ο κόσμος των ανθρώπων θα λυτρωθεί!
Κοίτα! Ο Ουρανός έγινε φωτιά!!!!


                         ΧΑΡΑΖΕΙ!!!!  

    

                                                         

               

      

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;

Δεν ξέρω αν λέγεται έτσι αυτή η κατάσταση. Το μόνο που μπορώ, είναι να περιγράψω τις στιγμές της, που παραγεμίζουν με τις αποχρώσεις ζωής και γίνονται χρόνος...χρόνος γεμάτος από φως!
Απλώνεται μέσα μου, ανοίγει τα παράθυρα της ψυχής μου κι από κει αντικρύζω ολόκληρη την πλάση μαζί με το μέλλον, που μοιάζει με το παρελθόν, αλλά δεν του μοιάζει και καθόλου.
Δεν είναι το ίδιο το "να κάθεσαι μόνη σου και να σε πνίγει η θλίψη σου" με το "να κάθεσαι μόνη σου και να ανθίζουν λουλούδια στην καρδιά σου". Ανθη ευωδιαστά, φτιαγμένα από όμορφα συναισθήματα, που "ζυμώνονται"  κι αναπλάθονται με όσα συμβαίνουν τριγύρω!

Ευλογία Θεού; Εύνοια της ζωής; Καρπός της ακούραστης καρδιάς μου; Πώς να το πω και πώς να το ονομάσω αυτό το ασυγκράτητο κύμα, που πάλλεται ρυθμικά μέσα μου κι εγώ απλώς υπακούω στο κάλεσμά του;
Χρόνια, μήνες, ώρες, στιγμές...ολόιδιες κι εκδιαμέτρου αντίθετες. Γιατί τα "κυάλια μου" άλλαξαν φακούς. Δεν ψάχνω μ΄αυτά στους έρημους δρόμους για να συναπαντήσω την ευτυχία. Υπάρχει απλωμένη σε όλη μου την ύπαρξη. Αντλώ από τις ανεξάντλητες πτυχές της και ανανεώνω μ΄αυτές την ίδια τη ζωή. Ετσι οι ώρες παραγεμίζουν από την ουσία τους και φαντάζουν αιώνες. Οι στιγμές μεστώνουν από το νέκταρ τους και η ευτυχία παίρνει μορφή! Τη μορφή μιας κριμάτσας, που ξεσκεπάζει την ψυχή! Το χρώμα μιας ημέρας, την ώρα που χαράζει! Το πρωινό αγιάζι, που γίνεται καθαρτήρια ριπή στον νου μου! Και τη μορφή αυτής ακόμα της δυσαρέσκειας, που γίνεται ευκαιρία για νέους δρόμους.

Ολα είναι αλλιώς! Ολα μου "ψιθυρίζουν" αλλιώς! Κι εγώ είμαι αλλιώτικη, γιατί τίποτε δεν υπάρχει πια, που να ρίχνει σκιές στην ψυχή μου. Είναι και παραμένει μέσα σ΄εκείνο το φως, που πήρε το όνομα της Απελευθέρωσης!
Αστραφτερό, ανοίγει το δρόμο μου και πάνω σ΄αυτόν πορεύομαι. Ξεφορτωμένη πια από τα βάρη της άγνοιας και γεμάτη από την ίδια τη ζωή, που με καλεί κοντά της με όλα της τα χρώματα και τις πολλές αποχρώσεις της κάθε στιγμής!!!

 

Η ΑΦΟΣΙΩΣΗ !!!

         

 

Η καρδιά μου είναι γεμάτη από τόσους χυμούς, που πιέζουν προς τα έξω. Σπρώχνουν το στέρνο μου με μια έκρηξη χαράς και νιώθω το αίμα μου να " βοά ! " .
Σε ποιόν θέλει να πει κάτι; Γιατί... όποιος "βοά" γκρεμίζει τα εμπόδια και η φωνή του φθάνει ως τον Θεό!

- Μωυσή, Μωυσή, τί βοάς προς Με; ρώτησε ο Κύριος τον Μωυσή, όταν εκείνος βρισκόταν καταμεσής στη μάχη με τους αιγύπτιους διώκτες του.

- Κύριε, δεν έβγαλα φωνή! Είμαι πολύ απασχολημένος μ΄αυτό που κάνω και δεν έχω χρόνο να σου μιλήσω! απάντησε ο Μωυσής.

Τότε ο Θεός χαμογέλασε. Ηταν αυτό που περίμενε για ν΄απλώσει το χέρι Του και να ευλογήσει τον Μωυσή.

- Αυτό το κανάλι της επικοινωνίας το άνοιξες και το σταθεροποίησες με την ΑΦΟΣΙΩΣΗ σου. Γι΄αυτό και δεν πρόκειται να σου το κλείσει κανείς! ψιθύρισε ο Θεός και η φωνή Του ανάδεψε τα κρίνα στους κήπους της Εδέμ.

Ο Μωυσής δεν αποκρίθηκε. Συνέχισε τη δουλειά του.


Τώρα...πώς έγινε αυτό κι έφθασε ο ψίθυρος του Θεού στα δικά μου αυτιά, είναι ένα μυστήριο! Αφουγκράζομαι για ν΄ακούσω καλύτερα και να βγάλω ένα συμπέρασμα...Τίποτα !!! Το μόνο που "βοά" μέσα μου είναι η ίδια μου η καρδιά, που γκρεμίζει την ηχορύπανση της Αθήνας και φθάνει ως τον Θεό...

- Κύριέ μου, πώς γίνεται να μιλάει η καρδιά μου κι εγώ ν΄ακούω την δική Σου φωνή; Μήπως ονειρεύομαι;

Καμμία απάντηση...

Χαμογέλασα και σηκώθηκα. Ηταν η ώρα που έπρεπε να πράξω αυτό που με πρόσταζε η καρδιά μου, γιατί ο Θεός μου περίμενε το έργο μου. Τότε θα είχα και την απάντησή Του !!!

                           

 

 

Ο ΤΟΠΟΣ Ο ΙΕΡΟΣ

 

   

" Αυτή θα είναι η ζωή μου;", αναρωτήθηκα. 

Κι επειδή απάντηση δεν έπαιρνα, από όσα γίνονταν γύρω μου, μπήκα στο παρεκκλήσι του τόπου, που είχα επισκεφθεί.
" Να βγάζετε τα υποδήματά σας!" συμβούλευε η επιγραφή της εισόδου και υπάκουσα αμέσως με χαρά παιδιού. Μου έλεγαν τί να κάνω και θα το έκανα, γιατί η ψυχή μου ήξερε, ότι αυτό είναι το σωστό: Να σέβομαι τον ιερό τόπο. Αυτόν που μου υπαγορεύει " να κλίνω το γόνυ" και να υπακούω στον "Νόμο του Θεού".
Εγώ, που εναντιωνόμουν στις προσταγές και στις υποδείξεις, υπάκουσα με χαρά.
Εγώ, που "τιναζόμουν" στις εντολές και στις παρεμβάσεις, έβγαλα τα παπούτσια μου, γονάτισα μπροστά στον ιερό χώρο, έσκυψα το κεφάλι και είπα:

" Ευχαριστώ! Ευχαριστώ που με βοήθησες να εναντιώνομαι σε όσα δεν χώραγαν στην ψυχή μου.Ευχαριστώ που με βοήθησες να εναντιώνομαι στην άχρηστη "συμβουλή' κάθε αρχομανούς εξουσίας, που ζούσε μέσα από τις αδυναμίες μου. Ευχαριστώ που με βοήθησες να τινάζω από πάνω μου τα σκουπίδια της φαρισαϊκής "καθώς πρέπει" συμπεριφοράς, καθώς ζητούσε να με περιχαρακώσει με τα καλούπια της ματαιοδοξίας. Ευχαριστώ που μου έδειχνες το δρόμο μέσα από τις αντιρρήσεις μου !... "...

Και τώρα, στέκομαι εδώ, στον ιερό τόπο. Γονατίζω, κλείνω τα μάτια μου και ολόκληρο το κορμί μου γεύεται τη γλυκειά ουσία μιας αμετακίνητης " Εσωτερικής Πολιτείας", με νόμους, εντολές και διατάγματα, που υπερασπίζονται την απόλυτη αρμονία ανάμεσα στον Ουρανό και στη Γη. Νόμους ισορροπίας, ώστε το κάθε κομματάκι της ζωής μας να γίνεται Ναός Ισορροπίας, Γαλήνης και Εξέλιξης, για τον καθένα ξεχωριστά και για όλους μαζί.
Αυτόν τον "ιερό τόπο" της ψυχής μου δεν τον αρνήθηκα ποτέ, γι αυτό και τον αναγνωρίζω μέσα στη απλή προσταγή:
" Να βγάζετε τα υποδήματά σας. Ο τόπος είναι Ιερός! "

Αναψα ένα κερί και έφυγα. Μέσα στην καρδιά μου ηχούσε ο Νόμος, που τον ζωντάνευε ένα άσβεστο φως!

Υπόσχομαι !!!

 

 Ειμαι πάλι στο γνωστό καφενείο. Κάθομαι στην ίδια  φωτεινή γωνιά , που καθόμουν εδώ και χρόνια. Η ίδια γεύση του καφέ, η ίδια ατμόσφαιρα, ήρεμη, καθώς είναι ακόμα πρωί, η ίδια κίνηση στο δρόμο, που τον βλέπω από το μεγάλο παράθυρο, δίπλα μου.

  Τίποτε δεν έχει αλλάξει κι όμως...όλα έχουν αλλάξει, λες και τα σάρωσε καταιγίδα. Πάνε τα σκουπίδια της θλίψης, που γέμιζαν την ψυχή μου. Πάνε τα αποκαίδια της κούρασης, που βάραιναν τα κύτταρά μου. Πάει η απόγνωση, που μ΄έκανε να περπατάω βαριά. Πάει όλη η περασμένη μου ζωή. Την αναποδογύρισα, την όργωσα, τη ζύμωσα με όλες τις δυνάμεις μου, πού είχα και δεν είχα. Κι όταν έφτασα πια εκεί, που δεν είχε πια χώμα για να σκάψω, συνέχισα κλαίγοντας.

  Τότε ήταν που ένιωσα, ότι  δεν ήμουν μονάχη στον αγώνα μου. Κάτι άλλο, αθέατο, ήταν κοντά μου και με θέρμαινε με την πνοή του. Εκεί μέσα στην ανάσα του ανανέωνα τις δυνάμεις μου, για να συνεχίσω.

" Δεν είσαι άνθρωπος, δεν είσαι ξωτικό, δεν είσαι ο τρελός εαυτός μου...Τότε, τί είσαι; " το ρώτησα μια μέρα.

 Κι ευθύς ένιωσα τη ζεστή και γνωστή πια πνοή να γίνεται πυκνή μάζα, να με "τραβάει" κοντά της, ν΄ακουμπάω πάνω της και να γεμίζω από απίστευτη δύναμη, ζωτική δύναμη και νέα πνοή. Μετά...κοιμήθηκα.

  Οταν ξύπνησα, λες και είχαν περάσει αιώνες.

 " Πού βρίσκομαι; " , ρώτησα τους ανθρώπους γύρω μου.

 " Εδώ που ήσουν και χθές! Στο σπίτι σου! Κοντά στους δικούς σου! " , μου απάντησαν με απορία και στα μάτια τους διέκρινα την ανησυχία..." Είσαι καλά ;" με ρώτησαν.

 Ναι, είμαι καλά, όσο ποτέ δεν υπήρξα σ΄αυτή τη ζωή. Τόσο καλά, που θέλω να πάω κοντά, πολύ κοντά στους ανθρώπους και να τους αγκαλιάσω με τη χαρά μου. Να τους μοιράσω τα δώρα μου, αυτά που μου χάρισε ο Θεός, τις ώρες που με έπαιρνε στη συμπαγή αγκαλιά Του και με τροφοδοτούσε με την ουράνια ουσία Του. Με τροφοδοτούσε με την ενέργεια που μου έλειπε για ν΄αντέξω και να φθάσω ως το κατώφλι της νέας μου ζωής και να πω 

   " Ευχαριστώ! "

 Ευχαριστώ... σε όλο το σύμπαν! Υπόσχομαι να μην κρατήσω μόνο για μένα την αφθονία του.

 Το ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ!!!!

 

" Ο Δρόμος μου !!!"

 

       " Ο Δρόμος σου είναι αυτός! Του Φωτός και της Δόξας του Θεού επί της Γης! ",

μου μήνυσε η πρώτη ανάσα που πήρα σ' αυτή τη Γη...κάποτε...και πήγα να σκάσω.

- " Πού βρίσκομαι; " κραύγασε η ψυχή μου κατατρομαγμένη από το βάρος που την καταπλάκωσε.

- " Σ...σ..σ...σ...! Μη φοβάσαι! Θα είμαστε πάντα μαζί σου. Κοίταξέ μας! Ολα τα μωρά μας βλέπουν" , μου ψιθύρισαν κάποιες φωνούλες στο αυτί μου.

 Κοίταξα γύρω μου και ...τα είδα! Ηταν τα αγγελάκια. Φτερούγιζαν τριγύρω μου και ακτινοβολούσαν ολόλαμπρο Φως!

 - "Αυτό το Φως θα είναι ο φάρος σου. Αυτό θα ψάχνεις να βρεις σε όλη σου τη ζωή. Τίποτε άλλο δεν θα χορταίνει την ψυχή σου και μόνο μ' αυτό θα σωθείς. Κλείσε τώρα τα μάτια σου και κοιμήσου, μωρό μας...μωρό μου...μωρό του Θεού! Τί φαντάστηκες; Οτι θα σ' αφήναμε μόνο σ' αυτή τη μαυρίλα ; Εδώ θα είμαστε. Κι όσο εσύ θα πονάς, εμείς θα σε ταίζουμε με το Μάννα  του Ουρανού. Δε θα μας βλέπεις γιατί πρέπει να μάθεις πολλά σ' αυτό το σχολείο της Ζωής. Ομως θα έλθει η ώρα...Μη φοβάσαι και...άντεξε...άντεξε πολύ...άντεξε...! "

" Αντέχω...αντέχω...προσπαθώ...πώς ν' αντέξω ;;; Δεν αντέχω...βοήθειααα!!! "

Φώναζε η ψυχή μου. Κι εγώ πονούσα...πονούσα πολύ...τόσο πολύ, που τα ξέχασα όλα. Το Φως, τα αγγελάκια μου, την αγάπη τους...όλα τα παραμέρισα και στράφηκα προς τους ανθρώπους.

- " Πώς πρέπει να είμαι για να μ' αγαπάτε εσεις; ",.. τους ρώτησα. 

...Ερημια...ερημιά...καμμία απάντηση...!

- " Πώς θέλετε να είμαι για να υπαρχω κοντά σας; ", τους ξαναρώτησα, μα ο θόρυβος από τους δρόμους σκέπασε τη φωνή μου.

-" Πώς με θέε λεε τεεε;;; ", φώναξα δυνατά, μα τόσο δυνατά, που έσπασε η καρδιά μου!

 Τα κομμάτια της πετάχτηκαν στους δρόμους κι έγιναν θρύψαλα. Το αίμα της, ποτάμι κόκκινο, έβαψε τα σοκκάκια. Και οι άνθρωποι φώναξαν το σκουπιδιάρικο του Δήμου για να καθαρίσει την περιοχή. Δεν είναι δυνατόν...μία αξιοπρεπής κοινωνία ν' ανεχθεί τόσα θρύψαλα ανακατεμένα με αίμα! Διαταράσσεται η Τάξη και η Ευπρέπεια!

  Τότε ήταν που ακούστηκαν οι τρομπέτες του Ουρανού. Εγώ αφουγκράστηκα! Η ψυχή μου θυμήθηκε! Τα μάτια μου βούρκωσαν!

" Επιτέλους! Επιτέλους! "... ψιθύρισα ...κι έγειρα κατάκοπη στα μαξιλάρια του καναπέ μου μα...δεν υπήρχε εκεί καναπές! Ηταν μια τεράστια αγκαλιά από Φως, που με τύληγε!  Ακούμπησα πάνω της και έκλαιγα...έκλαιγα...έκλαιγα...

- " Σ...σ...σ..σσσ !!! Μη φοβάσαι πια τίποτα! " ψιθύριζε η γνώριμη φωνή στ΄αυτιά μου.

Γύρισα και είδα τα αγγελάκια μου. Φτερούγιζαν γύρω μου και στα μάτια τους υπήρχε το Φως...εκείνο το Φως!!!

- " Αυτό ήταν ο Φάρος σου! Αυτό ήταν η Δύναμή σου! Κι αυτό είναι το Βάλσαμο, που θα γιατρέψει κάθε πληγή σου! Σήκω τώρα γιατί ήλθε η ώρα. Ειναι πολλά αυτά που σε περιμένουν πάνω σ΄αυτή τη Γη!" μου είπαν κι εγώ σηκώθηκα πρόθυμα.

-" Επιτέλους ξεκινάει η Ζωή μου! ", είπα δυνατά.

-" Η Ζωή μας, θέλεις να πεις!", είπε το αγγελάκι που φτερούγιζε σταθερά γύρω μου...

 Ηταν Ανοιξη! Η Γη ζωντάνευε! Κι εγώ ετοίμασα τη βαλίτσα μου για το πρώτο ταξίδι μου στην άλλη άκρη της Γης. Με περίμεναν οι συνεργάτες μου!

                                                       Καρδιά

 

 

                                           

 

 

 

             

 

   " Ο Αγιασμός του Κυρίου...."

ήταν το δώρο μου για την ημέρα των γενεθλίων μου. Ειναι μια φράση που διάβασα σε κάποιο βιβλίο και "ήχησε" μέσα μου σαν τρομπέτα αγγελική. Γεμάτη με βελούδινους, θεραπευτικούς κραδασμούς, αγγιξε την ψυχή μου...που μπόρεσε.... "ν' ακούσει"....

           " Είμαστε εδώ για σένα !

         " Είμαστε εδώ για σένα, μόνο για σένα, αυτή τη στιγμή! "

Αυτά μου "έλεγαν" οι "βελούδινοι" αγγελικοί κραδασμοί, που τους έστελνε ο Θεός και διαπερνούσαν την ύπαρξή μου σαν ασημένια βροχή !

   Κι εγώ αναποδογύρισα το χρόνο, για να συλλέξω το Μάνα της μοναδικής προστασίας Του. Καί  "είδα"........

  - Ολες τις τρικυμιώδεις αντανακλάσεις της ύπαρξής μου...

  - Ολα τα σκοτεινά φαράγγια της επίγειας πορείας μου !!!

  - Γεύτηκα, νωπά ακόμα, τα δάκρυα της απόγνωσής μου...

  σ' εκείνα τα χρόνια.......

 σε κείνες τις μέρες........

 σε τούτες τις στιγμές.......

 Κι ευθύς αναγνώρισα τους βελούδινους, αγγελικούς κραδασμούς, που τάϊζαν με το Μάνα του Θεού την ύπαρξή μου, τότε που εγώ ΕΣΒΗΝΑ !!!

         " Ο Αγιασμός του Κυρίου! "

                         Μια νεα ημέρα !!!!

                        Μια νέα αρχή !!!!

 

                                          

                                                                                  

 

 

 

  Με τη βοήθεια...!!!!

 

Μπερδεμένος                                  Ουάου!

 

  Υπαρχουν κάτι στιγμές που αναθεματίζεις την τύχη σου κι αναρρωτιεσαι ...γιατι ;    Γιατί σ΄εσένα όλη η ταλαιπωρία, ο κάματος, η μοναξια, η έλλειψη υποστήριξης από άλλους , η "ανάβαση" σε μια ατελειωτη ανηφόρα.! Γιατί να είσαι εσύ, ντε και καλά, ο "ήρωας" που θα πρέπει να σκάψεις με τα νύχια σου, εκεί που δεν υπαρχει χώμα,  για να σταθείς και να υπάρξεις, ως παιδί κι εσύ του Θεού ! Και τότε..." βοάς" προς τον Κύριο ...¨!!!

 

-" Λίγη βοήθεια και για μένα, Θεέ μου ! Γιατί με αφήνεις μόνο να ελπίζω και ολομόναχος να προσπαθώ ;  Γιατί δεν έστησες γύρω μου στυλοβάτες, που θα  με "τρομπαρουν" με δύναμη, θα μου προσφέρουν εφόδια, θα προσπαθούν εκείνοι για να προχωράω εγώ ; Ναι, τη θέλω κι εγώ τη διευκόλυνση, Κύριε ! ! Γιατί μου το κάνεις αυτό και πρέπει να "αναποδογυρίσω" τον εαυτό μου για να καταφέρω να πω, κάποια μέρα το  " νενικήκαμεν! "

 

Ο Ουράνιος Πατέρας εσίγησε !!! Φαίνεται ότι με βαρέθηκε κι Αυτός ! Για να μην πνιγώ στη σιωπή άνοιξα το ραδιόφωνο και με την  "ΤΖΟΚΟΝΤΑ" του Χατζιδάκη., που πλημμύρισε το μοναχικό μου δωμάτιο..μεταφέρθηκα μακριά, μακριά και πολύ πίσω στο χρόνο ...Τότε που η ψυχή μου γέμιζε από τη δύναμη της μουσικής αρμονίας...Τότε που, για ώρες, η μελωδία από  "ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ της ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ" συνοδευε τις προσπάθειές μου και , όταν ολοκλήρωνα το κάθε μου έργο, απορούσα κι εγώ από τους αναπάντεχους "καρπούς" ! Τότε...ναι, ήταν τότε, που οι μελωδίες συνόδευαν τα βήματά μου  και γέμιζαν τα κύταταρά μου με κάτι περίεργα "ρευστά". Εγώ τα ονόμαζα "νέκταρ"! Ενας φίλος τα ονόμασε "σθένος" . Και το παραπάνω βίντεο μου υπενθύμισε σήμερα ότι  ήταν... " Αυτό , το αθέατο, που υπάρχει δίπλα μας, ως βοήθεια, αλλά εμείς δεν το βλέπουμε. Μας τροφοδοτεί με απερίγραπτες δυνάμεις, αλλά εμείς  δεν το διακρίνουμε ". 

  Γιατί ; Αναρωτιεμαι ακόμα και υπογράφω,

        Ο ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΑΣ

         

                          τυφλοπόντικας Στοκ εικόνα με δικαίωμα ελεύθερης
 χρήσης