Αφιερώνεται στον πατέρα μου, για να γνωρίζει- εκεί ψηλά- ότι δεν ξεχάσαμε τίποτε από όσα αγάπησε. Τα αγαπάμε κι εμείς,όπως μας έμαθε: Την Πατρίδα, τα Ιδανικά της Φυλής μας, την Παράδοση του τόπου μας και τα δημοτικά μας τραγούδια που τόσο τραγούδησε! Μας λείπεις πολύ, πατέρα μου και δάσκαλέ μου! Σαν σήμερα έφυγες αλλά ο ¨Κόσμος σου¨ ζει μέσα μας κι εσύ, αιώνια, στην ψυχή μας!

"ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"

 

 

 

( Αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, της Μαίρης Μάκρα. Το δημοσιεύω ως  διαμαρτυρία των παιδιών αυτής της χώρας για μία -για χρόνια-επαναλαμβανόμενη κατάσταση στον τόπο μας, που ονομάζεται ΔΙΧΑΣΜΟΣ !!! ...)

                                                --.--

. Αυτή είναι μια ιστορία ζωής, όπως πολλές άλλες. Πίσω από τα γεγονότα διαφαίνεται μία εποχή. Πολλοί θα την ονομάσουν δύσκολη, άλλοι θα την χαρακτηρίσουν ενδιαφέρουσα ή εποχή ζυμώσεων και άλλοι τόσοι θα την εκλάβουν σαν Μοίρα σκληρή.

    

Το θέμα, λοιπόν, είναι ποιά λέξη θα χρησιμοποιήσει κανείς σαν παράθυρο, για ν΄ατενίσει τον κόσμο και να ζυγίσει την ζωή του.
Η μικρή ηρωίδα της ιστορίας μας, δανείζεται στην αρχή τις λέξεις των άλλων, για να καταλάβει τί γίνεται γύρω της, μα μπερδεύεται πολύ...

...γιατί η άγουρη ζωή της ξεκίνησε με την λέξη ΑΓΩΝΑΣ!

και διαβάζουμε από το βιβλίο...

 

..."...ήταν αγώνας. Κι εκείνος αγωνίστηκε. Κι εκείνοι τον έδειραν, επειδή αγωνίστηκε. Κι από πάνω τον σακάτεψαν, αφού δεν βρήκαν εγκλήματα για να βγάλουν το άχτι τους. Βρήκαν, σ΄όλες τις μαρτυρίες, αγάπη για τον τόπο του και για τους ανθρώπους. Του έδωσαν, λοιπόν, μία κλωτσιά και τον πέταξαν έξω από το κρατητήριο. Και τον έγραψαν και στα μαύρα κατάστιχα, επειδή το είχαν στο πρόγραμμα να τον γράψουν και κάποια μέρα να βγάλουν το άχτι τους, αφού ήταν από τους ΑΛΛΟΥΣ !

Και όταν κάποιοι μοιράσουν τον τόπο ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ και στους ΑΛΛΟΥΣ, μη ζητάς εξηγήσεις και πολλά γιατί. Θα σε σφάξουν και μόνο επειδή ρώτησες να μάθεις την αλήθεια. Κι ύστερα, ποιά αλήθεια; Αυτή που ξέρουν όσοι δέρνουν ή αυτοί που ξέρουν όσοι υπογράφουν συμφωνίες και δίνουν εντολές; Την αλήθεια εκείνου που είναι από πάνω ή του άλλου που βρέθηκε από κάτω; Δεν ρώτησα ποτέ"

Μετά....

"...Ο χρόνος μάκραινε κι όλο μάκραινε../../.."

και το μικρό κορίτσι μεγαλώνει απότομα...

" Εχετε δει, πώς αλλάζουν οι εποχές; Πώς ο άνεμος στέλνει της καταιγίδας τα μηνύματα και σκιάζει τον ήλιο; Εσύ κάθεσαι εκεί, στην άκρη του περιβολιού και μετράς της πεταλούδας τα χρώματα.
Δεν προσέχεις τα σύννεφα, ούτε ακούς το κρώξιμο της κουρούνας. Μόνο που μέσα σου όλα σφίγγονται. Οσμίζεσαι τον αέρα και νοιώθεις, χωρίς τίποτε να βλέπεις ξεκάθαρα, ότι κάτι αλλιώτικο έρχεται.../../...μα τί με νοιάζουν αυτές οι λέξεις, που γέμισαν γη και ουρανό κι αυτός (ο πρόεδρος του χωριού) τις αναμασάει και φοβερίζει;

ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ,λέει, και ΣΤΡΑΤΟΣ και ΒΑΣΙΛΙΑΣ και ΑΝΤΑΡΤΕΣ! Πού ήσαν όλοι αυτοί; Δεν είχαμε δει κανέναν. Ζούσαμε ήσυχα κι αυτό θέλαμε.

- Ειχα πει να δηλώνετε σ΄εμένα τον κάθε ξένο, που θα κοιμηθεί σπίτι σας! ούρλιαζε ο Τσώνης και χτυπούσε το μπαστούνι του στη γη.Ο δάσκαλος δεν μ΄άκουσε ψες το βράδυ. Στο σπίτι του κοιμήθηκε ο ταχυδρόμος.

- Δεν είναι ξένος ο ταχυδρόμος, άκουσα τη φωνή του πατέρα.Σε όλο το χωριό είναι γνωστός.Τον φιλοξένησα, όπως κάνετε όλοι σας. Πού είναι το κακό;

- Κάτσε καλά, δάσκαλε, γιατί θα φας το κεφάλι σου! ύψωσε ο Τσώνης τη φωνή και το μπαστούνι του.

Αρχισα να τρέμω../../..αλλάζει η γη, όταν κλαίνε οι άνθρωποι ; Δεν το ήξερα. Ούτε ότι όλα γίνονται γκρίζα...


( συνεχίζεται )

 

...Λυπημένος

--
(Ο φόβος πια εγκαθίσταται στην ζωή του μικρού κοριτσιού και θα την κυβερνάει για ολόκληρα χρόνια...)
--

 

" Δεν γελούσαμε πια. Δεν ήξερα ούτε αν με αγαπούσαν ακόμα. Δεν ρώτησα και την Αργύρω μου να μου το πει. Μπορεί κι εκείνη να το είχε ξεχάσει. Δεν μιλούσαμε. Ψιθυρίζαμε. Μόνο ο Κωσταντής κραύγαζε κάθε φορά που έλεγε κάτι ο πατέρας και δεν του άρεσε.

 

- Το μάθατε; Ο βασιλιάς Γεώργιος πέθανε, ανακοίνωσε μια μέρα γεμάτος ανησυχία στο καφενείο.

 

- Τί κάνεις έτσι Κωσταντή; Ο βασιλιάς Γεώργιος πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς Παύλος. Δεν θ΄αλλάξει τίποτε. Μην ανησυχείς, λοιπόν, τον καθησύχασε ο πατέρας.

 

Ο Κωσταντής έφυγε αμίλητος.Την άλλη μέρα κάποιος ήρθε από την Χαλκίδα και έφερε εφημερίδα.

 

" Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΠΕΘΑΝΕ. ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΑΥΛΟΣ"

 

Οι τίτλοι φάνταζαν με μεγάλα γράμματα. Βόμβα έσκασε μπροστά στη μύτη τους και τάραξε την παρέα του Τσώνη. Ο δάσκαλος είχε πει τις ίδιες φράσεις. Πού τις ήξερε; Φως φανερό! Εχει πομπό! Εχει επαφή με τους αντάρτες κάτω από τη μύτη μας! Είναι επικίνδυνος!

 

Ετσι πήρε η εποχή τα γκρίζα της χρώματα και χαράχτηκε μέσα μου με ακαταλαβίστικες φράσεις, για το μπόι μου:

 

"ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ, ΕΝΕΔΡΕΣ, ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ"

 

Δεν καταλάβαινα πια τίποτε. Ο κόσμος ανακατεύτηκε γύρω μου../../..δεν ήξερα...να πάω ή να μην πάω να παιξω με τη φιλενάδα μου, την Δροσούλα; Κι άν πήγαινα; Θα εύρισκα τους δικούς μου στο σπίτι όταν θα γύριζα ή θα τους είχε σκοτώσει ο Τσώνης; Κι αν όχι ο Τσώνης, μπορεί να τους σκότωνε κρυφά ο Ροπακιάς. Πριν από λίγο καιρό, τον Ροπακιά, δεν τον πολυλογάριαζαν στο χωριό. Τώρα όμως τον είχε κάνει πρωτοπαλλήκαρο ο Τσώνης..../../..


" Δάσκαλε, κινδυνεύεις. Πρέπει να φύγετε../../.."

       

- Μα τί είπες; Γιατί κινδυνεύεις;; ρωτούσε η μητέρα.

 

- Δεν λέω πια τίποτε, δεν μιλάω, απαντούσε ο πατέρας. Μα γυρεύουν αφορμή. Ο,τι και να πω το καταλαβαίνουν αυτοί όπως το θέλουν. Από πομπό έμαθα την φράση, " Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς; "  Την γράφουν τα βιβλία. Την γράφει η Ιστορία. Επαναλαμβάνεται κάθε φορά, χρόνια, αιώνες, μόλις πεθάνει κάποιος βασιλιάς. Γι ΄αυτούς όμως είμαι προδότης. Εχω πομπό. Πάνε στην Χωροφυλακή και λένε: ο δάσκαλος έχει επαφή με τους αντάρτες. Πάει τελείωσε. Είμαι ξεγραμμένος. Μισούν αυτό που νομίζουν ότι είμαι...."

                  Ραγισμένη καρδιά

 ( συνεχίζεται)

                      

                     

 

 

" Και ο κόσμος έγινε ένα αίνιγμα..."

                  

   


( έτσι όπως ήταν τα πράγματα, ο κόσμος έγινε ένα παράλογο κι ένα αίνιγμα για την μικρή μας ηρωίδα!)

--

" Αυτά, όπως είπα, τα έμαθα χρόνια αργότερα, όταν πια ήξερα τί σημαίνει ΔΕΞΙΟΣ και τί ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, τί ΣΥΜΜΟΡΙΤΗΣ και τί ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ. Τότε ακόμα ήσαν όλα πολύ μπερδεμένα. Στην αρχή άκουγα μόνο ΔΕΞΙΟΣ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ. Για κοίτα, σκεφτόμουν, μας χώρισαν φαίνεται σε δύο ομάδες, όπως οι τσοπάνηδες τα κατσίκια και τα πρόβατα. Μετά άκουγα ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ και ΑΝΤΑΡΤΕΣ και ΣΤΡΑΤΟΣ... Τον στρατό τον ήξερα. Ολες οι ιστορίες με πολέμους είχαν στρατιώτες.Πάει καλά. Οι ΑΝΤΑΡΤΕΣ όμως και τώρα οι ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ, τί ήταν και τούτο πάλι; Απ΄ό,τι άκουγα γύρω μου, πρέπει να ζούσαν στα βουνά. Και ποιός τους είχε; Με ποιούς ήταν; Σίγουρα ήσαν εχθροί μεταξύ τους. Ομως, ποιοί ήσαν μ΄εμάς και ποιοί με τους άλλους; Και ποιοί ήμασταν εμείς; Επρεπε να μάθω. Οπως φαίνεται όλοι ήξεραν και κανένας δεν μου εξηγούσε.

Κι ο κόσμος όλο και πιό πολύ μοιραζόταν γύρω μου. Κι όταν έμαθα για άλλες δύο ομάδες, τους ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ και τον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ, ε, τότε πια ήμουν σίγουρη, ότι πολύ μπερδευτήκαμε και μ΄έπνιξε η αγωνία. Ολους τους αγριοκοίταζα. Κι αν ήταν από τους ΑΛΛΟΥΣ;

Μια μέρα έπεσα από το ταρατσάκι της Μαριγούλας και στραμπούληξα το χέρι μου. Αυτό το άχρηστο το Λουλουδάκι θα μ΄έσπρωξε στα κρυφά, σκέφτηκα. Σίγουρα ήταν από τους ΑΛΛΟΥΣ. Μπορεί να ήταν με τους ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η λέξη.Το μεσημέρι το Λουλουδάκι μου έφερε καρύδια και αμύγδαλα. Κοίταζα κρυφά τα κόκκινα μάγουλά του και όλο και πιό απίστευτο μου φαινόταν να είναι με τους κατσαπλιάδες.Μάλλον με τους ΑΝΤΑΡΤΕΣ θα ήταν ή με τον ΣΤΡΑΤΟ. Ησύχασα. Καθόλου δεν μου άρεσε να μην αγαπάω το Λουλουδάκι μου. Ηταν φιλενάδα μου. Δεν γίνεται να μας χωρίσουν κι εμάς!..."

 

( Συνεχίζεται )

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ εγκαταστάθηκε ανάμεσά μας...

 

 

---
(Και η ζωή χαράζει τον δρόμο. Θέλεις δεν θέλεις, πρέπει να τον διαβείς..)

---

" Τρία και δύο πόσα μας κάνουν; Δεν μ΄αρέσει να λογαριάζω αριθμούς. Δεν είναι αριθμοί .Η μητέρα μετράει τις μέρες. Ο πατέρας έχει τρεις μέρες που λείπει. Σε δύο μέρες έρχεται. Πέντε μέρες στην Αθήνα. Ισως να μείνει για λίγο και στην Χαλκίδα. Κάνει ενέργειες για να ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ στην ΥΠΗΡΕΣΙΑ. Οταν θα μάθω όλη την γραμματική σίγουρα δεν θα με μπερδεύει εκείνο το  "ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ". Προς το παρόν έμαθα ότι ΥΠΗΡΕΣΙΑ ειναι το σχολείο. Θα γίνει πάλι δάσκαλος ο πατέρας. Θα έχει πάλι δικό του σχολείο. Και αυτό είναι το σημάδι που περιμένουμε για να γίνουμε κανονικοί άνθρωποι.../../..

.........../../.....Αβέβαιος

- Σας αρέσουν τα κόκκινα κεραμίδια και η σπαρμένη γη;

- Μου αρέσουν πολύ!

- Σας αρέσουν οι εκατόφυλλες τριανταφυλλιές και οι ψηλές λεύκες;

- Μου αρέσουν πολύ, πάρα πολύ!

- Τότε, γιατί δεν μένετε μαζί μας; Εδώ στον τόπο σας, στο βιό σας;

- Δεν γίνεται! Η Υπηρεσία το κανόνισε κι ο πατέρας θα πάει αλλού. Κι ύστερα, πού να σταθείς; Στο χωριό έπεσε ακρίδα και οι άνθρωποι αγριοκοιτάζονται. Για ψύλλου πήδημα αρπάζονται και καυγαδίζουν.

- Για τις ακρίδες μαλώνετε εσείς τα παιδιά, μου εξηγεί ο πατέρας. Οι μεγάλοι, που αρπάχτηκαν στου Θανάση το μαγαζί, είχαν λόγο:    την ΠΟΛΙΤΙΚΗ! 

Και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ εγκαταστάθηκε για καλά στον τόπο μας, ανέβηκε στον σβέρκο μας και μας κυβερνάει. Δεν χωράει άλλη εξήγηση. Δεν ακούς άλλη κουβέντα. Στου Θανάση το μαγαζί έγινε φασαρία. Αιτία: η ΠΟΛΙΤΙΚΗ! Ωρα, απόγιομα και οι ομάδες δύο: ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ και ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Σε λίγο θα παίρνουμε τα σκαμνάκια μας, θα τα βάζουμε στη σειρά και θα κοιτάζουμε που θα δέρνονται. Μπορεί ο Θανάσης να κόβει και εισιτήρια, όπως όταν έρχεται ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ.

Τις αυγουστιάτικες βραδυές τρίζουν τα καρπούζια στα μποστάνια. Μεγαλώνουν μέσα στη νύχτα. Γλυκαίνει ο χυμός. Ο ποταμός Ξηριάς κατέβασε νερό πολύ. Πρέπει να χτίσουν φράγμα. Να προστατευτεί ο κάμπος. Φασαρία πολύ. Συζητήσεις. Οχι για τον Ξηριά. Αυτός κάπως θα βολευτεί. Εχουμε άλλο θέμα. ΠΟΛΙΤΙΚΗ! Μεγάλωσε, ομόρφηνε, έβγαλε και ουρά. Κυβερνάει και διατάζει. Αποφασίζει και πορεύεται. Μέχρι και τα συνοικέσια κανονίζει και τις φιλίες και τις κολιγιές. Αφού και το Ευαγγέλιο το άλλαξε. Φαντάσου, δεν υπάρχουν πια ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ και ο ΦΤΩΧΟΣ. Υπάρχει ο ΔΕΞΙΟΣ και ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ!

Εγώ δεν πρόφτασα ν΄αποφασίσω με ποιούς θα είμαι, διότι κουφάθηκα .Δηλαδή, άρχισα σιγά-σιγά κάτι να παθαίνω, κάτι που είχε σχέση μάλλον με τ΄αυτιά μου. Κουβέντιαζαν οι άνθρωποι, εξηγούσαν τα πώς και τα γιατί και κανόνιζαν για την πολιτική και το μέλλον. Μόλις άκουγα την λέξη ΠΟΛΙΤΙΚΗ, έσβηναν οι φωνές γύρω μου. Δεν άκουγα τίποτε. Εμοιαζε με σιωπή.Υστερα άρχιζαν πάλι ν΄ακούγονται φωνές. Αχ, έλεγα, τώρα θ΄ακούσω τί θα κάνουμε και πώς θα κανονίσουμε την ζωή μας. Θα σκάβουμε ή θα θερίζουμε στο νέο μας βασίλειο; Λέξη δεν καταλάβαινα. Είχαν πηδήσει θέμα.
- Εσύ δεν ακούς! Ακούς εκεί, πηδήσαμε θέμα! Θέμα είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ή ολόκληρη η ζωή μας;

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι! Κανένας δεν μ΄ακούει πια. Μπορεί νά ΄γινα ψάρι και κανένας να μη με καταλαβαίνει, έτσι όπως ανοιγοκλείνω το στόμα μου! Τέλος πάντων, το πήρα απόφαση ότι κουφάθηκα, μπορεί και να χάζεψα και σίγουρα θα μ΄έσβηναν από τη ζωή τους. Ευτυχώς ομως ήρθε η αρρώστια μου και μ΄έβαλε πάλι ανάμεσά τους...."


----

Και μετά; Μετά........

....θα γράψουν την συνέχεια τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα. Ευχομαι να έχουν κι άλλες λέξεις, πολύ πιο όμορφες, για να περιγράψουν την εποχή τους και την προσωπική ιστορία τους!!!

                        Καρδιά

 

       

               

ΑΦΙΕΡΩΜΑ!

Στους μαθητές και μαθήτριες που, μέσα από διάφορες εξετάσεις, προετοιμάζουν το μέλλον τους, αφιερώνω αυτό το Γράμμα! Το έστειλε μία μητέρα, κάποτε, στο παιδί της!

***

Παιδί μου,
στο ταξίδι της ζωής σου, που τώρα ξεκινά, σου δίνω για εφόδια την ευχή μου.
Μην κλάψεις την ώρα του αποχαιρετισμού. Ανοιξε την πόρτα του σπιτιού μας, πάρε τον δρόμο που διάλεξες και σκέψου μόνο, ότι πας "στη δουλειά σου". Αν αυτή η δουλειά σε κρατήσει μακριά μου για μήνες κι αυτοί προστεθούν, σιγά-σιγά, και γίνουν χρόνια, εκμηδένισε την απόσταση, που θα μπει ανάμεσά μας και γίνε "σοφός". Και οι σοφοί, αγάπη μου, μαθαίνουν να κάνουν μήνυμα τη φωνή της καρδιάς τους και να το στέλνουν μακριά, όποτε χρειαστεί.

Θα περιμένω, λοιπόν! Κι αν γύρω μου ζωντανέψει η σιωπή και πάρει τη φωνή σου, θα ξέρω ότι εσύ με καλείς. Και θα σου στείλω βοήθεια. Την ίδια τη Δύναμη του Θεού, που θα σπεύσει κοντά σου . Κι αν σε ρωτήσουν οι φίλοι σου , "τί είσαι εσύ, που για χάρη σου κινητοποιείται το σύμπαν;", να τους πεις : " H ενσάρκωση της Αγάπης, που φιλοξενείται στη γη!".

Πάντα θα σ΄αγαπώ!

Η μάνα σου!

 

                    

 

           


Αντίο, Δάσκαλέ μου!

 

Κενό...ένα απρόσμενο και άγριο κενό! Ασύλληπτο για την τόση βεβαιότητα, την δική μου βεβαιότητα, ότι θα είσαι πάντα εκεί!
Εκεί, για μένα!

Εκεί, για πολλούς!

Εκεί, για τον καθένα μας, που αντίκρυζε την
Ελπίδα μέσα από το δικό σου βλέμμα.

Μα εσύ δεν είσαι πια εκεί...στον 4ο όροφο της γκρίζας πολυκατοικίας, που σηματοδοτούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της Υποστήριξης, της Καθοδήγησης, της Ενθάρρυνσης, της απόλυτης Αποδοχής, ακόμα και στο σφάλμα.

-" Το σφάλμα γίνεται εμπειρία", έλεγες και μας έδειχνες την πύλη του μέλλοντος, με τις νέες μας δυνάμεις και τις νέες προοπτικές.

Και τώρα...πού είσαι για να μου εξηγήσεις: Tί σόϊ εμπειρία θα γίνει το δικό μου σφάλμα, που άφησα τόσα χρόνια να περάσουν χωρίς να σε ξαναδώ και να σε ρωτήσω..." εσύ, δάσκαλέ μου, τί κάνεις; Γιατί υπάρχει ακόμα εκείνη η σκιά της μοναξιάς στα μάτια σου;"

Αυτό, τώρα,ποιός θα μου το μετατρέψει σε δύναμη για νέα ξεκινήματα, όπως το έκανες εσύ;
Εσύ...δεν είσαι πια εδώ! Βρήκα μόνο ένα άδειο διαμέρισμα και μια κενή σελίδα στο Facebook....

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε Δάσκαλε, φίλε και Καθοδηγητή! Θα μου λείπεις...θα μου λείπεις πολύ!!!

 

25η Μαρτίου!


Σήμερα, 25 Μαρτίου του 2016, δεν έγινε η παρέλαση στην περιοχή Ζωγράφου, γιατί...ψιχάλιζε!!!
Ετσι αποφάσισαν οι "Αρχές" του τόπου και έδωσαν την εντολή. Μέσα σε δευτερόλεπτα η εξέδρα των επισήμων είχε αδειάσει, μια και...ψιχάλιζε! Οι συγκεντρωμένοι δημότες χρειάστηκαν μερικά λεπτά της ώρας για να καταλάβουν τί έγινε! Κι ενώ η σύγχυση "περιφερόταν" ανάμεσα στο πλήθος και το αποδιοργάνωνε...από το βάθος της λεωφόρου ακούστηκε μία διαπεραστική κραυγή από ενωμένες, συγκροτημένες, νεανικές φωνές, που φώναζαν το σύνθημα,


" Ε-λλάς! Ε-λλάς! Ε-λλάς!"....

και οι μαθητές του Δήμου Ζωγράφου ( Γυμνασίου και Λυκείου) με αποφασιστικότητα, σφρίγος και τόλμη κατέβηκαν την λεωφόρο και παρήλασαν, τιμώντας την Πατρίδα τους, τους ήρωες της φυλής τους και τον εαυτό τους! Παρήλασαν μπροστά από τα έδρανα των επισήμων που..."έχασκαν" άδεια!

" Μπράβο, παιδιά!" φώναζαν οι ξαφνιασμένοι πολίτες που έβλεπαν να "ανθίζει" μπροστά τους η ελεύθερη ψυχή του έλληνα.

Το ψιχάλισμα είχε σταματήσει!
Ο κόσμος αραίωνε!
Και η συζήτηση δύο παιδιών ακουγόταν καθαρά, δίπλα μου:

"Κι άν ακόμα έβρεχε, τί θα παθαίναμε;", είπε ο ένας.

" Ρε φίλε, όταν πολεμούσαν οι έλληνες στρατιώτες, σε κάθε εποχή, για την ελευθερία, και έβρεχε και χιόνιζε! ". απάντησε ο άλλος.

Γύρισα προς το μέρος τους, άφωνη. Τα κοίταξα και δεν έχω λόγια για να περιγράψω το κύμα συγκίνησης και ελπίδας που με πλημμύρισε. Ηταν ο εγγονός μου μαζί με τον φίλο του. Μαθητές του Γυμνασίου, 15 ετών!

 

          

 

Στο Δάσκαλό μου...με αγάπη και σεβασμό !

 

        Πλησιάζει η 19η Μαίου...ημέρα που ο πατέρας μου και δάσκαλός μου ( στο Δημοτικό Σχολείο) αποχαιρέτησε αυτή τη ζωή...πριν από χρόνια ...

 Από τότε ο χρόνος άλλαξε το μέγεθός του για εμάς, τα παιδιά του, τα εγγόνια του, τα δισέγγονά του. Εγινε μια ατέλειωτη, βαριά πραγματικότητα, γεμάτη από την απουσία του στη ζωή μας...τη διαρκή παρουσία του στην ψυχή μας...την ασίγαστη φωνή του στη συνείδησή μας, που μας προτρέπει - όπως πάντα- προς το Καλό, το Καλλίτερο, το Κάλλιστο, με στόχο το Αριστο, γιατί το βασίλειο των Αρετών ήταν ο δικός του ο κόσμος.

 Είμαι παιδί του και θα είχα το δικαίωμα να μιλήσω για το πένθος μου...για το πένθος μας . Εμαθα όμως πικρά, ότι το πραγματικό πένθος δεν περιγράφεται και δεν δηλώνεται με τίποτε, που μπορεί να πάρει γνωστό σχήμα και να το αναγνωρίσουν ή να το "ζυγίσουν" οι άνθρωποι. Είναι μια άυλη και βαριά ουσία, που κατακλύζει την ύπαρξη με ειδικό βάρος και ιδιαίτερες ποιότητες για τον καθένα. Είναι μία " Κύκνειος Κραυγή" της προσωπικής μας ιστορίας, πάνω σ΄αυτή τη Γη, που ανατρέπει τα πάντα, κλείνει κεφάλαια ζωής και αναδιοργανώνεται για τη συνέχεια, αδιαφορώντας για το άν σε ματώνει.

  Το πένθος, λοιπόν, για το θάνατο του πατέρα μου, παραμένει ένα εσωτερικό κεφάλαιο της προσωπικής μου ιστορίας. Αυτό όμως που οφείλω να καταθέσω είναι η υπερηφάνεια μου για το Δάσκαλό μου. Του το χρωστάω, γιατί μου δίδαξε το Πολύτιμο, που δεν το αφανίζει ο θάνατος : Τον πλούτο της ψυχής!

  Υπήρξα μαθήτριά του στο Δημοτικό Σχολείο και με τα χρόνια διεπίστωσα ότι..

το να μαθητεύσει ένα παιδί κοντά σ' έναν άριστο Δάσκαλο είναι μεγάλη τύχη! " . Αυτός ο δάσκαλος δεν μαθαίνει μόνο γράμματα στα παιδιά. Σμιλεύει χαρακτήρες ! "...ακούστηκε από μαθητές του που, ωριμάζοντας, ήταν σε θέση να αξιολογήσουν σωστά ως και την αυστηρότητά του, όταν είχε να κάνει με το να τηρηθεί μία γραμμή για τον ανώτερο σκοπό: Τη βελτίωση του ανθρώπου!

 Αυστηρός είναι πάντα ο ακέραιος χαρακτήρας, που δεν επιτρέπει το σφάλμα μπροστά στο ιερό καθήκον. Και το ιερό καθήκον του δασκάλου μου, το να υπηρετεί πιστά και να μεταδίδει τη Γνώση, ήταν συνυφασμένο με την Αγάπη για τον κάθε Μαθητή και τον κάθε συνάνθρωπο.

  Ανατρέχω στο πλούσιο με εκπαιδευτική, δημιουργική και ηρωική δράση παρελθόν του, μα δεν σταματάω στα γεγονότα της ζωής του μια και τα  "καταπίνει" ο χρόνος.

Κρατάω τη θεραπευτική ουσία της ανθρωπιάς, που ενστάλαξε στην κάθε ψυχή, καθώς έσκυβε αγόγγυστα πάνω από τις ανάγκες της, παραμερίζοντας το προσωπικό και- συχνά- το οικογενειακό του συμφέρον.

Κρατάω τον Σεβασμό του προς όλα τα δημιουργήματα του Θεού, που τον έκανε να μετακινεί προσεχτικά τα αντικείμενα, για να μην ενοχληθεί το περιβάλλον από άσκοπους θορύβους!

 Θα κρατήσω και την ευλάβειά του μπροστά στο ασύλληπτο του Θεού, που  έκανε το άσπρο του κεφάλι να σκύβει, όταν άναβε το καντήλι μπροστά στα εικονίσματα.

Κι ακόμα, τον κραδασμό της αρμονίας με τον οποίο γέμιζε την εκκλησία η φωνή του, όταν έψαλε τροπάρια και μεταβαλλόταν σε λεβεντιά, όταν τραγουδούσε τα αγαπημένα του δημοτικά τραγούδια.

 Την εκλεπτυσμένη ευαισθησία του, που τον βοήθησε να διακρίνει - κάποτε- το φόβο μέσα στα μάτια ενός λαγού κι από τότε σταμάτησε το κυνήγι.

 Ανεξίτηλα ίχνη πατριωτισμού άφηνε στην ψυχή των μαθητών του η τρεμάμενη φωνή του και η συγκρατημένη του συγκίνηση, όταν δίδασκε το μάθημα της Ιστορίας. Μιλούσε για τους ήρωες της φυλής, τους αγαπημένους του...Νικηταρά, Ανδρούτσο, Διάκο...και τόσους άλλους, που αγωνίστηκαν  και έπεσαν για τα ιδανικά της φυλής: Πατρίδα και Θρησκεία. Ηταν τα ίδια ιδανικά που κρατούσαν άσβεστη τη φλόγα και της δικής του ψυχής, ενώ τη μετουσίωναν σε ανιδιοτελη και πολύπλευρη προσφορά, πάντα για ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ!

 Στις πολλές ικανότητές του δεν θα αναφερθώ γιατί προέχει το πώς τις χρησιμοποιεί κανείς. Κι εκείνος ο Δάσκαλος τις χρησιμοποίησε για να γίνει το κάθε σχολείο, στο οποίο υπηρέτησε, μια ζεστή Εστία ασφάλειας και πατρικής φροντίδας για όλα τα παιδιά του. Χώρος επιμόρφωσης για τους ενηλίκους. Φωτεινό παράδειγμα δημιουργικότητας, συνεργασίας, αξιοπρέπειας και αισθητικής για όλους. Οσο για τον ίδιο, ήταν πάντα " Το Σχολείο του " στο οποίο κατέθετε την ψυχή του.

 Το βαθύ του ενδιαφέρον για την ανθρώπινη εξέλιξη ζυμώθηκε με τις αρετές του και δημιούργησε το Δάσκαλο, που τίμησε τον Ανθρωπο..Kαι τον άνθρωπο που έγινε Δάσκαλος για να μεταδώσει στους ανθρώπους αξίες και ποιότητες ψυχής! Ποιότητες που αναπαράγονται και μεταλαμπαδεύονται από άτομο σε άτομο, από γενιά σε γενιά και το Καλό κερδίζει μέσα στο ταξίδι των αιώνων. 

 Ηταν άραγε αυτό το υψηλό ιδανικό του Δασκάλου μου;  Με τις πράξεις του απέδειξε ότι αυτό ήταν !

 Νικηφόρα τερμάτισε την πορεία του σ΄αυτή τη ζωή  σε ηλικία 96 ετών. Ηρωικά πλήρωσε το τίμημα μιας φωτεινής ( και φωτισμένης) πορείας:  Να τον παρερμηνεύσουν και να τον αδικήσουν πολλοί, ενώ εκείνος...να τους αγαπάει όλους και να συγχωρεί!

 - Τί έμαθες περνώντας απ' αυτή τη ζωή, πατέρα ; τον ρώτησα κάποτε.

 

 - Οτι η Αρετη λιθοβολείται ακόμα σ' αυτή τη Γη! μου απάντησε.

 

 - Από την ανοησία ; τον ξαναρώτησα.

 - Από την άγνοια...θα έλεγα ! είπε με επιείκεια και ...σιώπησε.......

 - Αιωνία σου η μνήμη, Δάσκαλέ μου, αγαπημένε! Με ευγνωμοσύνη θα επικαλούμαστε τις ακριβές σου ποιότητες για να φωτίζεται ο δρόμος μας. Η σκέψη μας θα ταξιδεύει κοντά σου για να σε βεβαιώνει ότι....

               Οι μαθητές σου σε αγάπησαν πολύ !

 

 

                                    

Εκδρομή στην Μονή Κλειστών .