"Μπορώ να είμαι "εγώ";..."

 

  (  Μετά την κοινοποίηση της ενότητας " Σεξ ή ¨Ερωτας" έλαβα μερικά μηνύματα και "ηλεκτρονικές επιστολές" από πολύ νεαρά άτομα. Επέλεξα δύο αντιπροσωπευτικά δείγματα και με την άδεια των νεαρών αποστολέων τα δημοσιεύω.Ειναι φωνές που πρέπει να ακούγονται γιατί, εκτός από αυτο που επικρατεί, υπάρχουν  κι άλλα που δεν λέγονται και μαζί τους νεαρά άτομα ( και όχι μόνο) που αποπροσανατολίζονται και σιωπηλά υποφέρουν )

                                                            =====

                Γειά σας.                 

   Είμαι 20 χρονών, φοιτητής σε κάποια Σχολή. Βρίσκω ενδιαφέρουσα την Ιστοσελίδα σας και σε πολλά θέματα, που με απασχολούν, παίρνω απαντήσεις.

  Το πρόσφατο κείμενο ( από την Πρακτική Φιλοσοφία του Παπανούτσου) με τίτλό " Σεξ ή Ερωτας" μου άνοιξε ένα "παράθυρο" στο μυαλό μου για να δω καλύτερα ορισμένα πράγματα.

Σε προηγούμενα χρόνια έχω νιώσει πολύ άσχημα γιατί δεν κατάφερνα να λειτουργήσω, με τις γυναίκες, όπως ο μεγαλύτερος αδερφός μου ( που μου τον έφερναν σαν παράδειγμα).

Να είμαι, δηλαδή, αυτός ο μάγκας που "καρφώνει" τη γυναίκα, που δεν "μασάει" μπροστά στα θηλυκά, που "πηδάει" και αδιαφορεί για τα συναισθήματα, που είναι "και ο πρώτος" γιατί "βγάζει γκόμενες". Και πάνω απ΄όλα γιατί...τον καμαρώνει ο πατέρας μας που "είναι άξιος γιός του" και αποδεικνύουν και οι δύο ότι το σόι μας βγάζει "αντρακλες" και όχι "αντράκια με άχρηστες ευαισθησίες" (Αυτός, όπως καταλαβαίνετε, ήμουν εγώ! ).

  Πέρασα δύσκολα. Κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου. Εκανα πράγματα που δεν τα πίστευα και ούτε με ευχαριστούσαν, μόνο και μόνο για να έχω μία θέση ανάμεσά τους. Ποιά θέση να έχω ομως μέσα σε ένα σύνολο που μετράει την αξία μου με το "πόσες γκόμενες έχω βγάλει;".

  Εγώ όμως δεν θέλω να "πηδάω"! Θέλω να κάνω έρωτα . Δεν θέλω "να καρφώνω" τη γυναίκα. Θέλω να την υπολογίζω, να την εκτιμώ,  να με υπολογίζει κι εκείνη και να μοιράζομαι μαζί της όμορφα συναισθήματα. Θέλω, με λίγα λόγια, αυτά που γράφει ο δάσκαλος Παπανούτσος στην τόσο σπουδαία ανάλυση αυτού του θέματος. Μπορώ να είμαι Εγώ ;               

                   Ευχαριστώ πολύ για το δώρο ζωής που μου κάνατε!

                              ( Υπογραφή...ένα όνομα )

                              Σοκαρισμένος

 

                          β) Γράμμα

 

                          Αγαπητή κυρία,

      ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνει η Ιστοσελίδα σας να μιλήσω για ένα θέμα που με απασχολεί και με πνίγει.

  Ειμαι μαθήτρια Λυκείου, 17 χρονών. Από τηνεποχή ακόμα που ήμουν στο Γυμνάσιο, έχω περάσει δύσκολες ώρες. Με ενδιέφεραν πολύ τα μαθήματά μου και ιδιαίτερα τα Μαθηματικά και η Φυσική. Δεν ήμουν όμως η καλύτερη παρέα για τα περισσότερα κορίτσια της τάξης μου γιατί δεν είχα κοινά θέματα μαζί τους. Με έλεγαν "ξενέρωτη" , "κρυόπλαστη" και "φυτό" γιατί δεν μου άρεσαν αυτά που τους άρεσαν και ήταν τα μοναδικά θέματά τους. Δηλαδή, δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει να "φασώνομαι" με τα αγόρια, ούτε γιατί πρέπει "να το κάνω" ή γιατί πρέπει "να τα έχω" με κάποιον για να μετράω στην εκτίμησή τους.

  Σιγά-σιγά άρχισα να  πιστεύω κι εγώ ότι  ,"κάτι δεν πάει καλά μ΄εμένα" και ότι μπορεί να είμαι "ανώμαλη", όπως άκουσα να με λένε. Σκεφτόμουν να πάω σε ψυχίατρο ή "να το κάνω" με κάποιον συμμαθητή μου, που μου το πρότεινε, για να είμαι κι εγώ "φυσιολογική" και να με θέλουν στην παρέα τους. Ευτυχώς δεν το έκανα και έγινα απόμακρη, κάτι που δεν μου άρεσε, αλλά...

   Διαβάζοντας το θέμα στην Ιστοσελίδα σας ένιωσα πολύ μεγάλη ανακούφιση. Ναι, θέλω τον Ερωτα και την ομορφιά του και θα περιμένω να τον ζήσω στην ώρα του. Οποιος δεν με θέλει στην παρέα του "φασωνόμαστε" δεν τον θέλω ούτε εγώ στη ζωή μου. Προχωράω στο δικό μου μονοπάτι, που έχει αυτοσεβασμό ( όπως λέει και ο Παπανούτσος).

                           Ευχαριστώ πολύ !

                                         (υπογραφή...ένα όνομα...) 

                                       

Η Αλληλογραφία μας ...!!!

Αγαπητοι μου φιλοι,γεια σας!

Εχω να σας κανω μια προταση: Μεσα απο αυτη τη σελιδα να αλληλογραφουμε. οχι με μηνυματα, σχολια, like, στιγμιοτυπα ζωης, και αλλα στα οποια συμμετεχουμε και- προσωπικα - μου αρεσουν πολυ! Να αλληλογραφησουμε εκθετοντας   τις ευαισθησιες μας. Εκεινα που " καλυπτουμε" πισω απο χαρουμενες εκφρασεις και εκδηλωσεις,  γιατι...δεν ξερω γιατι! Ισως για να μην παραδεχτουμε οτι, ναι, ειμαστε και ευαισθητοι, και τρωτοι και ποναμε και κλαιμε και πολλα τα κλεινουμε μεσα μας!

Μοιραζομαστε ευκολα την οργη μας, για οσα δεν μας αρεσουν. Μηπως...λεω, μηπως...επειδη ειναι πιο ευκολο να "μεταθετει κανεις την αιτια του πονου" σε κατι  'η σε καποιον που βρισκεται εξω απο τον εαυτο του;  Δεν εχω απαντηση σ' αυτη την ερωτηση.

Θυμαμαι μονο καποια στιγμη...

Τοτε που βρεθηκα μπροστα σ' ενα ξεχασμενο χαρτινο κουτι με παλια γραμματα...

Ανοιξα ενα και διαβασα:

 

"Αγαπητε μου Τασο........

 

.................

ο κουνιαδος σου, Θανασης!..."Λυπημένος

 

Τοτε, με μεγαλη συγκινηση και πονο, ανακαλυψα οτι ποτε δεν ειχαμε γνωρισει το πραγματικο προσωπο του Θειου-Θαναση, το τοσο ευαισθητο, τρυφερο και γεματο αξιες! Παρουσιαζοταν ,σε ολους μας  ως ο σκληρος και δυσκολος!

Χαμόγελο

Ας κουβεντιασουμε, λοιπον, μεσα απο αυτη την σελιδα! Ας μοιραστουμε οσα  "αποθηκευουμε"  μεσα μας για να ...καταφερουμε κατι...αληθεια, τι;

             Φιλί

Ας αλληλογραφησουμε, με ανοιχτη καρδια, και σας υποσχομαι οτι, ως" παραληπτης"  , θα σας "ακουω" με σεβασμο, και ως  "αποστολεας" θα σας ανοιγω την ψυχη μου.

Οποιος θελει μπορει να χρησιμοποιει "καλλιτεχνικο ψευδωνυμο", μια και ο σκοπος μας ειναι να νιωσουμε καλα.

.....

 

Χαμόγελο

 

Σας χαιρετω...προς το παρον...!

M. Μακρα

 

 

 

                                 ΚαρδιάΧαλαρός

 

Και κατι ακομα!!!!!

Αν θελετε να δημοσιευεται και το Γραμμα σας, μαζι με την απαντηση μας, ζητηστε το, με υποσημειωση, στην επιστολη σας και θα γινεται!!!Φιλί

 

 

 >>>>>>...........>>>>>>>

 

ΕπικροτώΚαρδιάΑποδοκιμάζω

--------Χαλαρός-------

 

--Σημερα εχω εγω την αναγκη να σας στειλω γραμμα! 

Δειτε, λοιπον,τι βρηκα σε ενα απο τα παλια μου τετραδια! Εκεινα τα 

τετραδια στα οποια "εκρυβα" τα βαθυτερα συναισθηματα μου, οταν εκπαιδευομουν στην Τεχνη του Ρέικι!

........Σοκαρισμένος.......

------------------

"...Νοσταλγια απυθμενη! Πυκνη ομιχλη απο συναισθηματα, που γεμισαν τον τοπο γυρω μου και με πηραν μαζι τους...! Εκει μακριααα...στο βαθος του χρονου....!

Σε μια αλλη αυλη! Σε ενα σπιτι με αναμμενο το τζακι! Σε δυο κυπαρισσια! Σε μια αγκαλια...σε πολλες αγκαλιες...σε γελια...τραγουδια...φωνες χαρουμενες...! Και σε μια γιαγια, που εβγαινε στο χαγιατι ....

Καρδιά" Γιατι φωναζετε στο παιδι; 

Αυτο το παιδι,που ειναι δικο μου,μην τολμησει να το πειραξει κανεις! Θα κατεβω κατω και θα σας τσακισω στο ξυλο, αμα σηκωσετε χερι πανω του!..."

Ραγισμένη καρδιάΜα...σηκωσαν χερι,γιαγια, γιατι εσυ εμεινες στο χαγιατι κι εγω εφυγα!

Εφυγα,σου λεω, τ' ακους;

Κανενας δε με ρωτησε αν θελω να φυγω και να ξερριζωθω,απο σενα, απο την αυλη μας, απο τα κατσικακια μας, απο την πετρινη βρυση μας! Ξερεις οτι την εψαχνα,αυτη τη βρυση, στα περατα της Γης; Ετρεχα ,λαχανιασμενη, στο καθε ακουσμα τρεχουμενου νερου,γιατι δεν αντεχα χωρις τη δροσια του!

Και τωρα...

ειναι αργα!

Εσυ εφυγες για παντα. Κι εγω ταξιδεψα στα περατα της Γης.Και δεν υπαρχει πια η αυλη μας! Και η κορη σου και μανα μου,γιαγια, ειναι γριουλα! Γριουλα, σου λεω!!! Και δεν μπορω να κανω τιποτε, παρα μονο να περιμενω την ωρα, που θα της πω το στερνο αντιο!

Γιαγιαααα!!!

Ποναωωωω!!!

 

Δεν θελω να χωριζουν οι ανθρωποι! Και το μονο που καταφερνω ειναι να τους αγαπαω, καθε μερα, πιο πολυ! Ισως ετσι να ζουν μεσα μου!

 

ΚαρδιάΚαρδιάΓιαγια μου...σε χαιρετω και

σε παιρνω μαζι μου! Στην καρδια μου, στη ζωη μου, στην ψυχη μου...μεχρι να σ' ανταμωσω ξανα...!

 

Εκει ψηλα, να με περιμενεις! Οσα χρονια κι αν περασουν, να με περιμενεις!

 

Γιατι θελω να σου πω, οτι ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ, κανενας να μη σηκωνει χερι πανω μου,,,,

γιατι δεν τον αφηνει πια τωρα, ο Παππους μου, ο ΘΕΟΣ!!!..."

......

Αυτα ηθελα να τα μοιραστω μαζι σας και σας ευχαριστω που το δεχτηκατε!

                         Με αγαπη

                         Μαιρη......

 

======================================================================================

Ουάου! 

                                 

 

 

Γιατί μου στέρησε τη γιαγιά μου;;;

               

 

         Αγαπητή κυρία, γεια σας!

 Διαβάζω την Ιστοσελίδα σας και μου αρέσουν πολύ αυτά που γράφετε. Είμαι έφηβη και έχω πολλές απορίες. Μιλώντας με τους συμμαθητές μου, δεν παίρνω πολλές απαντήσεις. Μιλώντας με τους μεγάλους, δεν βγάζω άκρη σε πολλά. Ενα απο αυτά είναι και αυτό που θα σας πω αμέσως.

 Μεγάλωσα σε μία μονοκατοικία - το πατρικό του πατέρα- με τους γονείς μου, τον μικρότερο αδελφό μου και με τη   γιαγιά, χήρα από χρόνια. Η παιδικές μου αναμνήσεις είναι γεμάτες από την αγάπη της, την ευγενική της παρουσία, την προθυμία της να είναι χρήσιμη σε όλη την οικογένεια και με τα νεύρα της μαμάς που, συχνά-πυκνά, τα ξέσπαγε πάνω σε όλους μας. Δεν καταλάβαινα γιατί και πάντα στεναχωριόμουν πολύ. Μεγαλώνοντας άρχισα να διακρίνω πολλά και να θυμάμαι πολλά και να βγάζω και τα δικά μου συμπεράσματα, μια και άκουγα και όσα έλεγαν οι κοντινοί συγγενείς σε διάφορες συζητήσεις.

 Η εικόνα, λοιπόν, που έχω σήμερα είναι η εξής: Η γιαγιά μου ήταν πάντα μία πολύ δημιουργική και άξια γυναίκα. Το σπίτι και ολόκληρη η αυλή, με τα πολλά λουλούδια, μοσχομύριζε από τα γλυκά, τα νόστιμα φαγητά, τις πίτες, τα μουστοκύδωνα, τα σουτζούκια από μούστο ... Αυτά όλα και πολλά άλλα της τα "έκοψε" η μαμά. "Εγώ κάνω κουμάντο. Να τραβηχτεί στην άκρη! ", έλεγε και τόνιζε με κάθε τρόπο. Μέχρι που έκοψε και σ΄εμένα και στον αδερφό μου τις όμορφες βόλτες με τη γιαγιά. " Εγώ κανονίζω και μόνο εμένα θ΄ακούτε! ", ούρλιαζε κάθε φορά που θέλαμε να πάμε μία βόλτα στα χωράφια μας με τη γιαγιά γιατί πάντα περνούσαμε όμορφα.Η μαμά φοβόταν ακόμα και τα ζουζούνια.

Τελικά η γιαγια "σταύρωσε τα χέρια", όπως λένε και οι συγγενείς και δεν τολμούσε να κάνει τίποτε. Στον πατέρα - και γιο της- δεν έλεγε τίποτε για να μην τον βάζει σε δύσκολη θέση. Η μαμά είχε τα οφέλη, μια και απολάμβανε τα πλεονεκτήματα από την περιουσία της γιαγιάς και εμείς τα παιδιά είμασταν σε μία συγχιση ...είχαμε ανάγκη την πιο στενή σχέση με την αγαπημένη μας γιαγιά, αλλά...η μαμά μας κατακεραύνωνε με το βλέμμα και με τα νεύρα.

 Σήμερα...η γιαγιά δεν υπάρχει στη ζωή. Εφυγε από έμφραγμα. Η μαμά δήθεν έκλαιγε και μένα μου ερχόταν να την ξεμπροστιάσω μπροστά σε όλους, την ημέρα της κηδείας.Στο σπίτι επικρατεί -πια η μουντή, ρουτινιάρικη ατμόσφαιρα, που αρέσει στη μαμά. Κι εγώ δεν βλέπω την ώρα να φύγω από το πατρικό με την βαριεστημένη ατμόσφαιρα. 

 Και ρωτάω...δεν μπορούσε να υπάρξει συνεργασία ανάμεσα στις δύο γυναίκες, μια και ήταν ανάγκη να συγκατοικούν; Η γιαγιά ήταν ικανή και πολύ πρόθυμη και η μαμά θα είχε μεγάλη βοήθεια και το σπιτικό μας θα είχε μια πιο δημιουργική και χαρούμενη ατμόσφαιρα, από το να βλέπουμε τηλεόραση με τις ώρες. Ηταν άδικος αυτός ο πόλεμος της μαμάς και δεν της το συγχωρώ γιατί μου στέρησε τη γιαγιά μου, τη στενή σχέση μαζί της που την ήθελα πολύ.   

Αν έχετε κάποια απάντηση...θα την περιμένω.

  Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω.

 

                          Κάποια ανώνυμη φίλη.

 

 ---------

 Τί να απαντήσω στο γράμμα αυτό; Με πονάει πολύ γιατί πίσω από το παράπονο και τον ψυχικό πόνο της ανώνυμης φίλης μας κρύβεται ένα μεγάλο θέμα : Αυτό  που εκφράζεται με τα λόγια της ΣΙΜΟΝ ΝΤΕ ΜΠΩΒΟΥΑΡ : " Ειναι οι γέροι ανθρώπινα πλάσματα ; ".

Θα επανέλθω, μια και το θέμα είναι σημαντικό. Οχι με μία υποκειμενική απάντηση. Ισως με κάτι άλλο...θα δούμε. Προς το παρόν θα πω μόνο, ότι μάλλον-πολλοί από εμάς- δεν έχουμε καταλάβει πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της γιαγιάς και του παππού, για την ανάπτυξη του παιδιού. Ωσπου να το καταλάβουμε, ας μη "δηλητηριάζουμε" αυτή τη σχέση.

                                     Καρδιά

 

 

 

Δεν θελω να υπαρχω σ' αυτη τη ζωη!!! ".../Υπογραφη: "Η μικρη μαθητρια"...

    

-- Αγαπητη μου, " Μικρη Μαθητρια",

για να σου απαντησω, θα πρεπει να  παρουσιασω μικρα αποσπασματα απο το γραμμα σου:

 

                                      Φιλί

 

 

 

 

Γραφεις: " Δεν θελω να υπαρχω σε αυτη τη ζωη.../...../...δεν περναω καλα  με τις συμμαθητριες μου και τις φιλες μου.../......./...δεν γινεται το μοναδικο θεμα συζητησης να ειναι το σεξ! Μια τοσο προσωπικη στιγμη, να μην ειναι πια προσωπικη! Με ολες τις λεπτομερειες να ξετυλιγονται μπροστα σου και να σε κανουν θεατη της πιο τρυφερης -για μενα- στιγμης!

 Και μετα ,η επικοινωνια! Πoια επικοινωνια; Facebook και με ενα κινητο στο χερι για να μιλησουν ,εκεινη τη στιγμη, με καποιο αγορι...../.../...φυσικα και εχω γινει η "ξενερωτη " της παρεας!

 --  Ανησυχω.../.../...για τη μητερα μου,που περναει δυσκολα.../.../...για την αδελφη μου,που την ειχα για δυναμικη, να την βλεπω να χανει την ομορφια της.../.../...να ειναι ολο νευρα.../.../ να λιωνει...Και ολα αυτα, γιατι ενας ανδρας δεν της δινει αυτα που της εταξε! Και αυτη να περιμενει και να μην κανει τιποτε! Αυτη η " δυναμικη" να ειναι τοσο αδυναμη! 

 

 

Λυπημένος...Δυσκολο πραγμα να εισαι εφηβος και να βλεπεις την πραγματικοτητα της ζωης! Δεν θελω! Οοχι ! Δεν μπορω να το αντιμετωπισω! Δεν μου ανηκει ο εαυτος μου!!

!!!!

!!!!!!!!Καρδιά

 

  . Ξεκιναω την απαντηση μου με ενα  " Ευγε! "

Ευγε σ' εσενα που ,στα 16σου χρονια ,εχεις την ικανοτητα και την Αρετη να " μπαινεις" στη θεση του αλλου και να αγωνιας για την τυχη του. Να μην εισαι εγωιστικα επικεντρωμενη μονο στον εαυτο σου και να εχεις χωρο στην καρδια σου για τους αλλους, που ζουν διπλα σου!

 Σ' αυτη την ζωη (που δεν θελεις να υπαρχεις) .....Υπαρχεις

                       Καρδιά

για να ζεις συμφωνα με τις δικες σου αξιες, τα δικα σου χαρισματα και τις δικες σου ικανοτητες.

Μονο ετσι θα ζεις ως ΑΤΟΜΟ! Αν ζεις αντιγραφοντας την ζωη των αλλων ( για να ανηκεις σε μια ομαδα-παρεα ) η οποια δεν  λειτουργει συμφωνα με τις δικες σου αξιες, τοτε υποβαθμιζεις τον εαυτο σου, ακινητοποιεις το δυναμικο σου  και γινεσαι απροσωπο μελλος σε ενα ΚΟΠΑΔΙ!

  -- Που ειναι η δικη σου ιδιαιτεροτητα ,που θα κανει την ζωη σου ενδιαφερουσα ; Που θα σε γεμιζει με χαρα; Που θα σε κανει να λες--μεσα απο τα δικα σου επιτευγματα--...ναι, αξιζει που ζω!

              Επικροτώ  Ουάου!

 -  Διακρινω την αναγκη σου να "σωσεις " τον ανθρωπο που πασχει! Ενας τροπος υπαρχει γι ' αυτο: Να σωσεις πρωτα τον εαυτο σου! Να τον γνωρισεις σε βαθος, να χτισεις την ζωη σου στα μετρα σου και να γινεις φωτεινο παραδειγμα για την καθε   αδυναμη  κοπελλα, που παριστανει την  "δυνατη " ..! Ναι,σαν την αδελφη σου! 

Ραγισμένη καρδιά

 Εξαρτηση ειναι το να χανει μια γυναικα την ζωντανια της  ( και οχι μονο ) για εναν ανδρα. Να μην  το  παρουσιαζομε ως την Μεγαλη Αγαπη! 

   Η ικανοτητα να "αγαπας  δυνατα " προϋποθετει και Ορια και Αυτοσεβασμο και Μεγαλη Καρδια , που σημαινει,  οτι αυτη η καρδια χωραει ολοκληρη την ζωη !

  Τοτε, η πραγματικα δυνατη γυναικα, δημιουργει ! Μετουσιωνει και τον πονο της σε δημιουργικη δυναμη ! Δεν λιωνει !

Σοκαρισμένος

  -- Εσυ τωρα ,Μικρη Μαθητρια, συγκεντρωσου στο ποια εισαι εσυ ! Χαραξε τον δικο σου δρομο, με βαση το τι σε ενδιαφερει πραγματικα και οχι με το τι θελουν οι αλλοι,για να " σε χειροκροτουν ! " . Ας μεινεις και για λιγο μονη σου. Μερικες φορες η μοναξια ανοιγει νεους δρομους στο δημιουργικο ατομο! Αντιθετα, η ακαταλληλη παρεα σου σπαταλαει τις δυναμεις και σε αφηνει αδεια, θλιμμενη και κουρασμενη!

!!!!!!

Μη φοβασαι οτι θα μεινεις μονη, αν παρουσιαστεις με τα Πιστευω σου και με τις Αξιες σου ! Υπαρχουν πολλα ατομα, που νιωθουν οπως εσυ ! Που να σε βρουν, ομως, αν γινεσαι " ενα " με την "αγελη", που καλλιεργει η μοδα και το  " ετσι κανουν ολοι "...;

Φιλί

Ευχομαι να γνωρισεις τον εαυτο σου! Πιστεψε με, ειναι πολυ ΟΜΟΡΦΟΣ!

=========

==================

=========

------------------------------------------------------------------

Ενας ανδρας μας λέει....

 

 

  Αγαπητη κυρια Μακρα,γεια σας!

 

Ορμωμενος απο τις απαντησεις που δινετε στις αναγνωστριες της Σελιδας σας,αποφασισα να σας γραψω αυτο το γραμμα! Πραγματικα , με ενδιαφερει η αποψη σας !

 

      Τι θα λεγατε για μια κοπελλα, η οποια εχει χορτασει απο την αγαπη, τον ερωτα, την εκτιμηση, την προστασια, την υποστηριξη ενος ανδρα; Ενος ανδρα, που δεν την "συρρικνωνει" ( δανειζομαι την λεξη αυτη απο εσας )...αντιθετα--- οπως η ιδια ομολογει--- την υποστηριζει στην καθε της προσπαθεια να καταφερει ο,τι καλυτερο για τον εαυτο της; Που της ειναι αφοσιωμενος; Που την αγαπαει πολυ κι εκεινη το ξερει και το καμαρωνει;

 

      Μιλαω για μενα και την κοπελλα μου,καθως καταλαβατε!

 

      Και προσθετω, οτι δεν εχω δει το προσωπο της να λαμπει απο τοση χαρα,οπως οταν ....

 

--- Φλερταρει,γεματη απο φιλαρεσκεια, με τον Γυμναστη,στο Γυμναστηριο!

 

---Οταν χορευει και "μεθαει" απο τον θαυμασμο των αρσενικων, που βρισκονται γυρω της και κοντα της...κι εκεινη τους χαριζει το λαμπερο της χαμογελο!

 

--Οταν "βγαινει" με τα φιλαρακια της --αρσενικα και θηλυκα- και  με το " φιλαρακι " ξερω οτι φλερταρει...αθωα...!!! 'Ελα, μωρε, συναδελφοι απο τη δουλεια ειναι !"...λεει...

 

--Οταν...τι αλλο να πω;...

 

........../......./....Γουρλώνω τα μάτια

 

.....././...../......Μπερδεμένος

 

Ευχαριστω που με "ακουσατε".Η γνωμη σας ποια ειναι; Τις αποφασεις μου τις εχω παρει,βεβαια! Εκτιμω ομως τις θεσεις σας,απεναντι σε ορισμενα θεματα!../...../.../

 

/...../...............

 

 Και παλι ευχαριστω!  

 

========( Ζω σε μικρη επαρχιακη πολη και γι αυτο δεν θελω να δημοσιευτει ολοκληρο το γραμμα μου )

 

Απαντηση στον φιλο μας,που υπογραφει:"Ενας ανδρας!"

-- Αγαπητε μου,θα σου απαντησω συντομα και περιεκτικα,οπως ηταν και το δικο σου γραμμα!

---Φυγε μακρια!

Μονο ετσι θα ερθει το "ξημερωμα" (της φωτογραφιας μας)

 στην ζωη σου. Αλλιως θα ζεις στην " βαρυχειμωνια " !

Χαμόγελο

  Η κοπελλα ειναι " Ναρκισσος " και εχει το δικαιωμα να ζησει οπως επιλεγει. Και επιλεγει να γοητευει και να γοητευεται απο τον θαυμασμο των αλλων. Αγαπαει μονο τον εαυτο της και δεν εχει να σου δωσει τιποτε, γιατι ο  

" Ναρκισσος " τα μαζευει ολα τα   "καλα και συμφεροντα" για να περναει καλα.

Κλείνω το
 μάτι

 

Επειδη, λοιπον, ειναι αυτη η φυση της, θα εισπραξεις και αχαριστια , μια και ειναι απληστη ! Δεν εκτιμαει αυτο που της δινεις , γιατι δεν αναγνωριζει την Αγαπη ! Αφου δεν την εχει μεσα της ! Θα εισπραξεις και σκληροτητα, γιατι ο    "Ναρκισσος " ειναι ακαρδος. Παταει πανω σου και προχωραει προς το επομενο θυμα !...Για να το γοητευσει να γοητευθει, η ιδια, απο τον φρεσκο θαυμασμο του αλλου και...παει λεγοντας!

Καρδιά

    Ενας ανδρας αγαπης και προσφορας, οπως εισαι εσυ,μην αφηνεις να σε  "λεηλατουν"  γυναικες ,που δεν εχουν μαθει να αγαπουν.Υπαρχουν πολλες , που θα ηταν ευτυχισμενες μαζι σου !

Αβέβαιος

( Ειμαι καθετη στην αποψη μου γιατι μας περιγραφεις, αναγλυφα,εναν αρχετυπικο τυπο γυναικας, που εισπραττει "ερωτικη" ικανοποιηση, μεσα απο το κλιμα της γοητειας. Δεν μπορει να γεμισει τις   "μπαταριες της" διαφορετικα. Εχει το δικαιωμα να πορευθει οπως της αρεσει στην ζωη.Κι εσυ ομως εχεις το δικαιωμα να "παιρνεις", αφου "δινεις" πολλα!

              ( Θα γραψω γι'αυτο το Αρχετυπο σε αλλη Σελιδα. Ευχαριστω που ρωτας. Φαινεται οτι διαβαζεις τα κειμενα μου ! Το εκτιμω ! )

 Φιλικα, Μ.Μ.

 

................................-------------------------------.............................................------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" Ζητω συγγνωμη !!! Δεν ηξερα !!! "

 

                          Αγαπητη κυρια,

γραφω αυτο το γραμμα απο ευγνωμοσυνη, γιατι η απαντηση σας στον αποστολεα, "  Ενας ανδρας απο την επαρχια ", μου αλλαξε τη ζωη.

   Συμπτωματικα το διαβασα - μη ρωτατε το πώς - και  με τρομο καταλαβα οτι αφορουσε εμενα. Δεν περιγραφεται το πώς ενιωσα ! Διαβασα τα οσα εγραφε εκεινος και ντραπηκα πολυ. Διαβασα το κειμενο σας για την "Πανδωρα"  και ξανατρομαξα, γιατι ειδα καθαρα το πώςειμαι! Δεν θα το φανταζομουν ποτε !!!

   Τελικα, μιλησα με τον συντροφο μου και ηταν η πρωτη φορα που καταλαβα τί μου ελεγε και πώς ενιωθε ,ολο το διαστημα που εγω ημουν στη χαζομαρα μου. Δεν ξερω πώς αλλιως να το πω !

 Σας ευχαριστω πολυ ! Γνωριζοντας τί μου συμβαινει, μπορω να κανω μια νεα αρχη με τον ανθρωπο που πληγωσα πολυ και θα προσπαθησω να του δειξω, οτι κι εγω τον αγαπαω πολυ.

  Θελω να δημοσιευσετε το γραμμα μου, για να του πω δημοσια  (εστω ανωνυμα )...

                                Συγγνωμη ! Δεν ηξερα !

 

                                Επιτρεψτε μου να υπογραψω ως

                                  " Καποτε ημουν Πανδωρα"

 

                                  ====Φιλί

 

   Η απαντηση μου: ...Δεν εχω απαντηση! Ενα "μπραβο" θελω να πω στην " Καποτε Πανδωρα".

 Ο ανθρωπος που καταφερνει να αντικρυζει τον εαυτο του με τετοια δυναμη αυτοκριτικης, δεν εχει να φοβαται τιποτε! Θα ειναι ο ιδιος " δασκαλος του εαυτου του". Καλη τυχη, γενναιο κοριτσι !!!

                         Φιλί================Χαμόγελο

 

 

Απαντηση στην "Αγνωστη" φιλη !

 

=========================Ραγισμένη καρδιά

-- Αγαπητη μου "Αγνωστη"...

Το "δυναμικο" και "δημιουργικο" κοριτσι, που περιοριζει το πλουσιο δυναμικο του στο πεδιο..."...να βρω χαρα ζωης μεσα απο μια σχεση με τον καταλληλο ανδρα! "... ...θα συρρικνωθει!

Γουρλώνω τα μάτια Το "συρρικνωμενο" κοριτσι, θα γινει μια ανικανοποιητη γυναικα!

Μπερδεμένος Η ανικανοποιητη γυναικα ,θα ειναι δυστυχισμενη !

Τσαντισμένος  Και ως δυστυχισμενη, θα ζηταει ολο και περισσοτερα απο τους αγαπημενους, γυρω της!

                     Απαρηγόρητος

- - Πως να σηκωσουν αυτο το βαρος, οι ανθρωποι, οσο και  να σε αγαπουν..!

...Η δημιουργικοτητα, που σε χαρακτηριζει, ειναι  " Ερωτικη Ενεργεια " και συμφωνα με τους νομους της φυσης της, δεν χωραει μονο στην "σχεση"  και στην  "αποκατασταση" ..!

Αν την διοχετευσεις σε δραστηριοτητες, που να σε γεμιζουν με χαρα, θα αναζωογονηθεις και θα δεις να ανοιγονται, μπροστα σου, νεοι δρομοι ζωης!

                         Ουάου!

    Αυτο που βοηθαει πολυ ειναι το να παρεις μια αποφαση και να κανεις ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ προς κατι που να σου ειναι ΕΥΚΟΛΟ! Οχι δυσκολους στοχους !

    Ο ενας "ευκολος στοχος μετα τον αλλο", να εισαι σιγουρη, οτι ανοιγει δρομους επιτυχιας !  Αρκει να επιλεγεις κατι που το αγαπας και να εισαι σε δραση !

           Επικροτώ

   Η δραση--και μαλιστα, η δημιουργικη δραση--βελτιωνει πολλα και διορθωνει τα " κακως κειμενα'" της ζωης μας !

Οσο σκεφτεσαι, αναλυεις και παλι σκεφτεσαι , για να παρεις την " σωστη" αποφαση, θα βραχυκυκλωνεις συνεχεια την ενεργεια σου, με Μπερδεμένοςσυνεπεια τους πανικους!

 

   Ο πανικος "ερχεται" κατα πανω μας και μας περικυκλωνει, οσο φοβομαστε ν' αλλαξουμε τις  "σταθερες " μας και να παρουμε νεες αποφασεις ζωης. Να ξεβολευτουμε! Να αποφασισουμε! Εμεις για εμας και οχι για αλλους ή για οσα " Πρεπει" να κανουμε, συμφωνα με τις επιθυμιες αλλων!

 

  --  Καλη μου, " Αγνωστη", σιγουρα θα χρειαστεις βοηθεια και υποστηριξη απο καποιο ατομο, το οποιο θα κερδισει την εμπιστοσυνη σου. Μπορει να ειναι καποιος  " Ειδικος "  ή και Πνευματικος !

Δεν τα καταφερνουμε ολα μονοι μας ! Και βεβαια, οταν ολοκληρος ο οργανισμος μας ειναι σε  "συναγερμο" και εκπεμπει S.O.S, δεν εχουμε καθαρη σκεψη, ουτε σωστη κριση!

                    Αποφασισε! Δρασε! Εμπιστευσου!

Αυτη ειναι η  " συνταγη " για τα πρωτα βηματα. Μετα, ολα θα ρεουν και θα ανοιγει ο δρομος! 

        Και προσθετω: Μια γυναικα που κανει με αγαπη ομορφα πραγματα για τον εαυτο της, εχει χαρα ζωης!

        Τοτε ειναι και καλυτερη συντροφος και συμβαλλει στην καλη  σχεση ,που τοσο --η καθε μια απο εμας -- επιθυμει!

              

 Γιατι ο συντροφος δεν καλειται να "σηκωσει" ολο το βαρος  για να χτιστει η ευτυχια τους. Μοιραζονται τα οσα φερνει η ζωη , με αυτοσεβασμο ! Και οπου υπαρχει αυτοσεβασμος, ανθιζει και η Χαρα και η Αγαπη!

                            Πολύ χαρούμενος

           Προς το παρον, εσυ, δωσε χαρα στον εαυτο σου, με τις αποφασεις σου! Μην χρονοτριβεις!

 

                         

                   ΧαλαρόςΦιλί....

=============

=============

Απαντησεις σε Γραμματα !

.........--------.........

"Liliym", αγαπητη μου, σου απαντω παλι , με χαρα για την επικοινωνια μας!

Χαμόγελο

Μου γραφεις, οτι βρεθηκες σε επαρχιακη πολη και σε στενοχωρησε πολυ το γεγονος , οτι τα ατομα μιας μεγαλης παρεας σχολιαζαν αρνητικα αλλους, που εκεινη την ωρα δεν ησαν παροντες. Κι ακομα , οτι αυτη η συμπεριφορα θεωρειται " αυτονοητη", οπως σου ειπαν και προσπαθησαν να σε πεισουν, οταν διαμαρτυρηθηκες.

Και οπως τονιζεις..." κουτσομπολευαν ακομα  και για λεπτομερειες απο τη ζωη των αλλων -- που απουσιαζαν-- για επιλογες, τροπο ζωης και δρασης, που--στο κατω-κατω, δεν τους αφορουσαν! "

Λυπημένος

" Ενιωσα μεγαλη στεναχωρια και απογοητευση και ηθελα να το μοιραστω μαζι σας." προσθετεις, τελειωνοντας το γραμμα σου.

Αβέβαιος

 

Αρχικα θελω να σου πω, οτι η σελιδα αυτη εχει ακριβως αυτον το σκοπο: ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ οσα δεν μπορουμε να μοιραστουμε, ευκολα, με τους κοντινους μας ανθρωπους, ειτε γιατι " μιλαμε σε αλλο μηκος κυμματος" ειτε γιατι αποφευγουμε να τους στεναχωρησουμε, ειτε γιατι δεν θελουμε να συγκρουστουμε! !!

 Χαμόγελο

 

--Γνωριζω την ποιοτητα της στεναχωριας σου. Εχει βαρυ φορτιο, οταν στο βαθος της ψυχης σου υπαρχει, ως μεγεθος,ο Σεβασμος για την υποσταση του αλλου, για τον τροπο της ζωης του, για τις επιλογες του και γενικα για τον Δρομο του μεσα στη ζωη !

Υποστηριζοντας, λοιπον, τη θεση ΣΕΒΑΣΜΟΣ, δεν θα πω τιποτε για το περιβοητο " κουτσομπολιο" που τροφοδοτει πολλες παρεες . 

Θα αναφερθω μονο σε κατι που εχω διαβασει , πολλες φορες, σε πολλες "πηγες" σοφιας, απο δαφορετικες εποχες και διαφορετικους συγγραφεις, επιστημονες, παιδαγωγους, δασκαλους...εχω ξεχασει πια απο που!

Ολοι  "μου ειπαν" το ιδιο!

Επομενως, ειναι η δοκιμασμενη Σοφια, ανα τους αιωνες.Δεν συμπιπτουν τυχαια  μερικες διδασκαλιες!!!

Επικροτώ

Κρατησα τα εξης:

  Ο Ανθρωπος- ασυνειδητα-αναζηταει τη εξελιξη του.

 Ποσπαθωντας ,λοιπον, μονος του και χωρις καθοδηγηση,

 

" καθρεφτιζει τον αγνωστο εαυτο του στον απεναντι του".

Και μεσα απο την αγνοια για τον ιδιο του τον εαυτο, κρινει, κατακρινει, σχολιαζει, καταδικαζει ολα οσα ειναι  "ξενα" προς τη δικη του οπτικη γωνια και αντιληψη .

Ειναι, δηλαδη, σαν να ψαχνει για να διακρινει και να καταλαβει , μεσα απο τους αλλους, τι ειναι καλο 'η σωστο για τον ιδιο. Σαν να "κουβεντιαζει" με τον εαυτο του και τον ρωταει: Να το κανω αυτο; Να μην το κανω; 

Κι ωσπου να καταληξει καπου, "κομματιαζει" τους απεναντι για να  μελετησει την αγνωστη υποθεση, που ονομαζεται " ανθρωπος" και κατ' επεκταση ,"ο εαυτος μου"!!!

ΧαλαρόςΛυπημένος 

Οδυνηρο για τον ευαισθητο της παρεας, που αναζηταει την ομορφη και καθαρη φιλια, οπως την εχει αναγκη η ψυχη του¨: Με αλληλοσεβασμο!

---Λυπημένος

΄-Και τωρα τι κανουμε, αγαπημενοι μας σοφοι;;;

 

Ρωταμε εμεις οι απλοι θνητοι,για να μαθουμε και κατι , και να μην "στραβοκοιταμε" τον καθε χριστιανο, που τολμαει να κανει και κατι διαφορετικο απο αυτο που χωραει στο μυαλο μας!!!

 

" ΓΝΩΘΙ Σ' ΑΥΤΟΝ "!!!

μας λεει. ο δικος μας Σωκρατης, ως εκπροσωπος ολων των αλλων!

--Κααλα! πανταμε εμεις και...γυριζουμε τη σελιδα.

Γιατι εχουμε πρωτα να τον " κουτσομπολεψουμε" και αυτον και μετα...βλεπουμε!

Ουφ! Κουραστηκα και που τα εγραψα!

Τι να σου απαντησω τωρα,καλη μου; Απλως, συμμεριζομαι τα συναισθηματα σου!

Μη δισταζεις να ξαναγραψεις. Η "'πορτα" μας ειναι ανοιχτη!

Με πραγματικη συμπαθεια,

Μαιρη.

 

===========================

 

 

" Μάνα, πού είσαι;..."

    

       ( Αγαπητη κυρια Μακρα, σας παρακαλω, δημοσιευστε το γραμμα μου με καθε λεξη. Δεν ζηταω απαντηση. Θελω μονο να μιλησω και να βγαλω απο μεσα μου ολα οσα μου πλακωνουν την ψυχη. Σας ευχαριστω για την ευκαιρια που μου δινετε. )

 

                                                        

       Εδω και καιρο θελω να μεινω μονη μου, να μη με δουνε να κλαιω και να υποφερω. Να μη με δουνε να κλαιω και τρομαξουν με το σπαραγμο μου. Με την οδυνη που ματωσε την ψυχη μου, με το φοβο που ακινητοποιει τα ακρα μου μπροστα στα νεα ξεκινηματα της ζωης μου. Να μεινω μονη και να κλαψω με την ησυχια μου, να λυσω την απογνωση την καταχωνιασμενη και το κλαμα μου να μαλακωσει.

   Οι λυγμοι απο το μακρινο παρελθον γδερνουν ακομη το λαιμο μου! Κι οπως θυμαμαι το πώς παλευα να ζησω σε ενα περιβαλλον που με περιοριζε, που δε με αποδεχτηκε, που με συρρικνωνε...Θεέ μου, τί πονος ειναι αυτος! Νιωθω βαρος, να εδω στο στηθος, να με πλακωνει. Ποναω Σου λεω πολυ! Και προσπαθω να μη βυθιζομαι στην ασχημια και στην αρνητικοτητα μα τωρα πρεπει να μιλησω, να τα πω, να ξεθυμανω, να αλαφρωσω. Τρεμω, βραζω και φοβαμαι...κι αυτο το πλακωμα στο στηθος δε φευγει, ο κομπος δε φευγει και θελω να λευτερωθω. Μουδιαζει το κορμι μου...και κοιτα τί μούρχεται...να φωναξω οπως τοοοτε.... που ημουν μικρο παιδι...και να της πω οσα δεν μπορουσα να της πω Τοτε....  

        " Μαμάάά πού εισαι; Με ξεχασες; Ψαχνω να σε βρω. Ειναι σκοταδι στο δωματιο μου και φοβαμαι. Πού εισαι; Οι τοιχοι ειναι παγωμενοι. Πού εισαι; Γιατι ειμαι μονη μου; Παναγια μου, να σηκωθω να ψαξω, αλλα ειναι σκοταδι! Αναψτε ενα φως να βλεπω! Μαμα πού εισαι; Κρυωνω. Δε βρισκω τα χερια σου. Τα μαλλια σου.Μη φευγεις...

   Η κουζινα δε μυριζει φαί. Η αυλη δεν εχει λουλουδια. Το σπιτι ερημωσε. Μαμα...πού εισαι; Τί θα το κανουμε το γαλα που αρμεγει ο μπαμπας απο τις κατσικες μας. Δεν ξερω να το πηξω εγω. Και τα συκα που εφερε απο τις συκιες μας...δεν ξερω τί να τα κανω! Μαμα,πού πηγες παλι; Εχεις αφησει στο σπιτι τα τσιγαρα σου. Γυρνα πισω σου λεω κι εγω θα τα κανω ολα για σενα...να μην κουραζεσαι...! Να, θα πλυνω την αυλη. Θα ξεχορταριασω τον κηπο. Θα ερθουνε Χριστουγεννα και δε θα μυρισουνε οι κουραμπιεδες και τα μελομακαρονα. Δεν ξερω να σιροπιαζω τα γλυκα.Πού εισαι, σου λεω; Πηγες στον κηπο; 

   Μαμάάά! Γιατι παντα λειπεις οταν σε χρειαζομαι; Γιατι ολο λειπεις; Μηπως δεν ειμαι καλο παιδι; Μηπως δεν σου φερνω ολο 10 στους βαθμους μου; Δε σου λενε ολοι οι δασκαλοι ποσο καλοτροπο και ευγενικο κοριτσι ειμαι; Δεν ηρθες στην παρασταση του σχολειου μας, γιατι ησουν ( ειπες) κουρασμενη, αλλα εγω ημουν πρωταγωνιστρια και ηθελα να εισαι εκει.Ολες οι μαμαδες ητανε εκει κι εσυ παλι ελειπες. Κι εγω δεν ηθελα κανεναν αλλο εκει παρα μονο εσενα.Και ξερεις κατι; Η τσαντα μου ειναι βαρια.Ελα μια μερα να μου την κουβαλησεις. Αυτο κανουν αλλες μαναδες.Ελα να την παρεις. Κουραζομαι σου λεω.Ελα να παρεις τους βαθμους μου. Τα εχω ολα 10 με τονο.Τί αλλο να κανω για να με αγαπας; Εχω μπερδευτει.

  Και ο μπαμπας ειναι μονος οπως κι εγω.Καθεται μονος και σκεφτεται. Το ξερω οτι σε αγαπαει. Εσυ τον αγαπας; Και να σου πω και κατι αλλο...θελω να εισαι εδω αλλα και σε φοβαμαι. Ολο μου φωναζεις και γκρινιαζεις και τα χαστουκια πονανε πολυ στα μαγουλα μου και μετα κανω τσισα πανω μου απο το φοβο. Κι εσυ παλι μου φωναζεις που εβρεξα το στρωμα και το βρακι μου.Ο μπαμπας εφερε λεφτα κι εσυ αντι να χαρεις του γκρινιαξες γιατι σου φανηκαν λιγα.

   Μαμα, οτι και να κανω δεν εισαι ευχαριστημενη.Κι οταν ειδα εφιαλτη δεν ηρθες κοντα μου. Ετσι ειναι οι μαμαδες; Κι αφου οι μπαμπαδες δουλευουν οι μαμαδες ειναι μονο για να μαγειρευουνε; Γιατι εσυ μονο μαγειρευεις και μετα κοιμασαι και μετα πινεις καφε και μετα ξαναπας για καφε στη γειτονισα και μετα λες.."ωρα για υπνο"...κι εγω ποτε θα σε βλεπω; Το πρωι ειμαι στο σχολειο. Και ποτε δεν ζωγραφιζουμε μαζι. Και ποτε δε γελαμε μαζι.

   Σε μια διαφημιση δειχνει μια μαμα που δινει γαλα στο παιδακι της και ολο γελαει και ειναι χαρουμενη.Μακαρι να γελουσες κι εσυ ετσι. Δεν εχω καταλαβει ποτε γελας.Ο μπαμπας γελαει πιο συχνα αλλα εσενα μαλλον σε ενοχλει και του κοβεις το γελιο κι υστερα το προσωπο του γινεται γκρι και μοιαζει με το δικο σου. Μηπως σου λειπει κι εσενα η μαμα σου και γι αυτο εισαι ετσι;..."

 

   Αυτα ισως να της ελεγα, αν μπορουσα να της μιλησω τοτε. Τωρα ομως, που εκεινη η δυστυχια εχει "ποτισει" την ψυχη μου, με τί δυναμεις να παρω τις νεες μου αποφασεις και να χαραξω νεους δρομους που μου υποσχονται χαρα; Δεν μου την εμαθε η μανα μου τη χαρα. Πώς να την αναγνωρισω σημερα; Φοβαμαι το καθε τι που μοιαζει σαν  ευτυχια...!!!

 

         Ευχαριστω που με "φιλοξενησατε" στην ιστοσελιδα σας. Τουλαχιστον...καποιος με ακουσε, με προσεξε και δεν με παραμερισε...

                            Με    εκτιμηση            

                                   " Μια Ξενη"

 

                                  

 

                                                                 

                                                   Ραγισμένη καρδιά

  Αγαπητη μου " Ξενη" δεν απαντω στο γραμμα σου, μια και αυτο μου ζητησες. Θελω μονο να προσθεσω δυο λογια:

Η μητερα σου ηταν απουσα! Γιατι; Ηταν πολυασχολη; Αδυναμη για να σηκωσει τις ευθυνες μιας οικογενειας; Μηπως ειχε καταθλιψη; Ηταν ανωριμη; Ανευθυνη; .Ο,τι και να ηταν...εχει καταλαβει, αραγε, με τί φορτιο σε εβγαλε στη ζωη; Με λιγα λογια...χρειαζεσαι βοηθεια. Πρεπει να εισαι απαλλαγμενη απο την εσωτερικη σου δυστυχια ( απ 'οπου κι αν προερχεται ) για να μην γινεις κι εσυ...μια μανα..."απουσα"...που θα "προικισει" τα παιδια της με την δυστυχια της και οχι μονο...! 

                                                  

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΟΚ!

    

"""" ΟΤΑΝ Η ΨΥΧΗ ΠΝΙΓΕΤΑΙ  !!!!!""" 

.........................Ραγισμένη καρδιά

 

       

   Αγαπητή κυρία, γειά σας!

    ΟΙ απαντησεις σας και η θεση που παιρνετε απεναντι στην γυναικα και στην " εγκλωβισμενη ερωτικη - δημιουργικη" της ενεργεια, με εκαναν να βγαλω απο τα βαθη της ντουλαπας μου ενα ξεχασμενο τετραδιο. Μεσα στις σελιδες του εκρυβα τις σκεψεις μου, τα συναισθηματα μου, για χρονια και χρονια...

 

       

Είμαι 57 χρονών. Πρίν από 35 χρόνια είχα γράψει ενα " γραμμα " ( δεν ξερω αν μπορω να το πω " γραμμα" ) παντως ηταν για την μητερα μου. Το εγραψα τοτε που προτιμησα να παραμερισω τα ονειρα μου (γιατι θα εμενα ..."γεροντοκορη", αν τα ακολουθουσα... ελεγε) και να αποκατασταθω. Εκεινη ηταν ευτυχισμενη που "αποκατασταθηκα" με εναν καλο γαμπρο.

.........

Πριν ντυθω νυφη της εγραψα το κειμενο που σας στελνω και....το καταχωνιασα στα βαθη καποιας ντουλαπας.

Σας παρακαλω να το δημοσιευσετε!

Υπογραφω ως 

                      " Ανωνυμη"

Ευχαριστω!

===========

(Γραφτηκε πριν απο 35 χρονια)

====

 

"Ειμαι η "κορη" και με ονομαζω ''Πρασινη''. Σε μενα επενδυονται ολες οι ελπιδες μιας γερασμενης,ηθικα,γενιας μα και συγχρονως μιας λεβεντικης,ψυχικα,παστας ανθρωπων, που εκαναν τη στερηση ελπιδα και τη φορτωσαν στη ραχη μου.

 

 Εκεινη ειναι η "μανα" και την ονομαζω, ''Κοκκινη'' ! 

---...---

( Γραφει η "Πρασινη")...

'' Ξερεις,μανα,εχω βγει απο μεσα σου, αλλα μολις βγηκα πηρα τα πραγματα μου κι εφυγα. Μου εδωσες γαλα. Εγω ομως δεν εχω μεσα μου τιποτα δικο σου. Μου'παν πως με γεννησες εσυ και πως, οταν με γενναγες πονεσες πολυ και οτι δεν μπορεις να ξεχασεις αυτους τους πονους παρα μονο αν με ξανακαταπιεις.

     Αυτος ο κοσμος ομως που εχεις μεσα σου ειναι πολυ σκοτεινος για μενα κι εγω συνηθισα στο πολυ φως.

        Ειναι πολυ σιωπηλος κι εγω συνηθισα στις δυνατες κραυγες της δικης μου ζουγκλας. Το σπουδαιοτερο ομως ειναι ,οτι ειναι πολυ περιορισμενος κι εγω θελω να βλεπω τον μεγαλο ηλιο και οχι ολα εκεινα που φτιαχνουν μια απανθρωπη κοινωνια για σενα.

    Ξερω οτι και κατω απο τον ηλιο υπαρχουν πολλα δηλητηριασμενα φυτρωματα, που απο πισω  τους  κρυβονται πολλα δηλητηριασμενα φιδια. Λιγο πιο κατω ομως ειναι κι εκεινα που θα με προστατεψουν,θα με γιατρεψουν και θα μου ζητησουν να μεινω,γιατι δεν πονανε γι αυτο που μου δινουν.

     Και δε θελω να μου δειξεις εσυ ποια ειναι τα μεν και ποια ειναι τα δε,ουτε να μου βαζεις σημαδια σωτηριας. Δεν μ' ενδιαφερουν εμενα οι ευκολοι δρομοι. Αυτοι ειναι για σενα.Εγω μεγαλωσα με τα δηλητηρια στη ζουγκλα και οχι στον Παραδεισο. Και θελω να ζω εδω. Και συ πρεπει να μ'αφησεις εδω γιατι τωρα σε μισω.Οταν ομως με παρεις υπουλα στο δικο σου κοσμο θα ξεχασω πως βγηκα απο μεσα σου και θα σε δαγκωσω θανασιμα.Εχω μαζεψει μπολικο δηλητηριο μεσα μου και θα μπορω.

    Αν δεν καταλαβαινεις τη γλωσσα μου,παρε τις ψευτικες αρρωστιες σου αγκαλια και κοιμησου κι ασεμε να συνεχισω το δρομο μου. Γυρνα απο την αλλη μερια γιατι εγω περπαταω με ανοιχτα ματια και φοβαμαι μη σε δω ετσι γερασμενη και ασχημη απο τους φοβους σου και γυρισω πισω να σε βοηθησω.

   ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ...ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ...ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ....φυγε απο μπροστα μου! Η αποτυχια και η δυστυχια που βλεπω στα ματια σου με κανουν να αρνιεμαι τη ζωη μου!..."

 

 

                              

                       Αβέβαιος

 

 

(Εδω συνεχιζει ως "Κοκκινη"  ( Δηλ. ως "μανα").

 

"Δεν μπορω να καταλαβω τί μου λες  γιατι εισαι πολυ ψηλη και δε γινεται να διαβασω τις λεξεις στα χειλη σου. Πιανω το κορμι σου αλλα δε σε νοιωθω, οπως δε σ'ενοιωσα ποτε μου. Κι ομως ησουν παντα διπλα μου. Κι ενοιωθα σιγουρια που μπορουσα και σ' επιανα.

   Τωρα νοιωθω πως εκρυβες μεσα σου κι ενα αερικο που τάφηνες ελευθερο οταν ηθελες και που δεν το εμποδισαν οι δικοι μου τοιχοι να φυγει.

   Τα αερικα ομως ειναι κακα πνευματα και πρεπει εμεις σαν ανθρωποι να τους νοικιαζουμε ολο και λιγοτερο χωρο,απο τα μεσα μας, μεχρι να φυγουν τελειως γιατι μας σιγολειωνουν. Και ποναει πολυ. Και το δικο σου κορμακι ειναι πολυ τρυφερο και δε θ'αντεξει στις  δαγκωματιες.

     Ακολουθησε με και η ηρεμια θ'απλωθει μεσα σου. Διωξτα ολα και στη θεση τους βαλε ενα σπιτακι,μ'εναν αρχηγο που θα εχει εσενα για βοηθο του και με παιδια, με ασπρες και γαλαζιες φορεσιες, που θα τρεχουν πανω-κατω και θα γεμιζουν το χωρο....

 

                                   

(Και απανταει παλι η κορη, ως "Πρασινη")

 

" Συμφωνω, εχεις δικιο,μα κι εσυ που εκανες το ιδιο...κοιτα στον καθρεφτη να δεις πώς εγινες. Μαγισσα! Κακια μαγισσα!

  Και ξερεις γιατι; Γιατι δειλιασες να δωσεις στο αερικο σου ολο το ζωτικο σου χωρο και τωρα σ' εκδικειται και σε τρωει σιγα-σιγα. Δε τρωει τη σαρκα σου. Δε χορταινει μονο μ' αυτο. Τρωει το αιμα σου,τρωει τη φρεσκαδα σου σιγα-σιγα αφου εχει καταβροχθισει τα ονειρα σου.

   Και τωρα σου λειπουν και θελεις να με παρακαλεσεις να σου δανεισω λιγα για να κρατηθεις στη ζωη.

   Ας ειναι ομως κι ετσι. Θα σε βοηθησω γιατι μούπαν οτι με γεννησες και πως πονεσες πολυ. Θα σε βοηθησω ομως δε θα σ'αφησω να με καταπιεις.

   Θα σε βοηθησω γιατι δε βρισκεις τη δυναμη να γυρισεις απ'την αλλη μερια κι εγω δεν εχω δυναμωσει τις αντοχες μου για να μπορω να βλεπω προσωπα σαν το δικο σου.

   Θα σε βοηθησω γιατι μου χαλας τη διαθεση και την ισορροπια του κοσμου μου που,παρ'ολη την απειρια μου και την ανωριμοτητα μου,δεν εχει ουτε αρχη ουτε τελος.

Εχει μονο δρομο που με μεθαει γιατι οσο τον περπαταω και τον σκαρφαλωνω τοσο πιο ωραια νοιωθω γιατι το κανω παιζοντας και το παιχνιδι και το κρυφτο με το αερικο μου μου εξασφαλιζουν την αιωνια νεοτητα.

   Θα σε βοηθησω τωρα γιατι δεν προσεξα καλα στην εξοδο. Νομιζα οτι κοιμοσουνα αλλα εσυ μ'επιασες.

 Και θα σε βοηθησω μονο τωρα γιατι αλλη φορα θα προσεξω οταν θα θελω να βγω απο τον τοιχο σου. Θα κοιταω να κοιμασαι βαθια. Θα χαμογελαω ειρωνικα και θα πηγαινω να συναντησω το  αερικο μου.

 

   Τωρα θα κανω οτι μου λες,για να σε βοηθησω. Ομως να θυμασαι, οτι ο ηλιος οταν πρωτοβγει ειναι μονο κιτρινος και οταν θελει να φυγει γινεται κοκκινος.

 

    ΘΥΜΗΣΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΕΜΕΝΑ ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΧΡΩΜΑ.

 

  Και τωρα πες μου τί θελεις; Τι θελεις να κανω για σενα; Μονο σε παρακαλω γυρνα κατα μενα για να σε βλεπω καλα. Η φρικιαστικη μορφη σου θα μου δωσει τη δυναμη να κανω οτι μου ζητησεις.

            Λοιπον!    ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ;;;;

                                                 =======

 

 

( Το αντεγραψα  στην ιστοσελιδα, οπως ηταν γραμμενο στο χειρογραφο, που το ελαβα με το Ταχυδρομειο.Εχω την αναγκη να πω, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ , στην "ανωνυμη" φιλη της Σελιδας μας.Η "Εξομολογηση" της με τιμα ιδιαιτερα - και μας τιμα, θα ηταν καλο να πω-  γιατι μας ανοιξε την ψυχη της και μοιραστηκε μαζι μας την οδυνη της.Στεκομαι αμηχανη μπροστα  στο βαρυ φορτιο που κουβαλαει ακομα μεσα της. Και λυπαμαι τοσο πολυ που δεν της δωθηκε η ευκαιρια να εκφραστει, μεσω του γραπτου λογου, ενωριτερα. Ευχομαι να το κανει τωρα. Ο λογος της εχει δυναμη.)