Αγαπημένη μαμά...Αγαπημένη κόρη !!!

 

        Η σελίδα αυτή  θα δημοσιεύει...

    " Γράμματα, που θα μπορούσαν να είναι αληθινά...αν τολμούσαμε...

    Γράμματα για τις ευαίσθητες σχέσεις μητέρας και κόρης, που έγραψα κάποτε, ανασκευάζοντας πραγματικές επιστολές και δίνοντάς τους λογοτεχνική δομή.

     " Γράμματα εξομολόγησης και αυτογνωσίας...",

οπως άρχιζε το εισαγωγικό σημείωμα Περιοδικού με το οποίο συνεργαζόμουν...Τότε.!!!

Τα Γράμματα που λαβαίναμε ήσαν πολλά.

Τα πράγματα όμως αλλάζουν αναπάντεχα και η συνεργασία μου με το Περιοδικό έγινε ...Παρελθόν.

                Γουρλώνω τα μάτια

Και στα συρτάρια μου έμειναν οι επιστολές εκείνες τις οποίες είχα μετατρέψει δίνοντάς τους λογοτεχνική δομή - όπως ήδη ανέφερα-, διατηρώντας όμως την ουσία τους και την αλήθεια τους.

                     Σοκαρισμένος

Ας   "αφουγκραστούμε " , λοιπόν, τις Μητέρες και τις Κόρες  (του...Τότε...του Σήμερα...ίσως του Αύριο ;...)... να ανοίγουν την καρδιά τους και να λένε τα πράγματα όπως τα νιώθουν μέσα τους . Αυτό, άραγε, θα άλλαζε κάτι στις σχέσεις τους; Ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να φέρει η αλήθεια. Ισως να μην την αντέχει ο καθένας! Μπορεί, πάλι, να παραμέριζε πολλές παρεξηγήσεις, που δημιουργούνται από την έλλειψη ανοιχτής επικοινωνίας...γιατί δεν μάθαμε, τουλάχιστον,  ν΄ακούμε τον απέναντί μας, όταν προσπαθεί να μας εξηγήσει- έστω γκρινιάζοντας- το  πώς νιώθει! 

                                      

                                            

Σχέση με μεγαλύτερο άνδρα!

Αγαπημένη μου κόρη,

εγώ θα σου κάνω τη χάρη και δεν θα υπολογίσω τα χρόνια που σε χωρίζουν από τον Αλέκο. Είναι συνομίληκός μου, μα θα το παραβλέψω.
Εσύ όμως θα μπορέσεις να μετρήσεις τα συναισθήματα που σου ξυπνάει αυτή η σχέση; Τους προβληματισμούς μαζί με τις δυσκολίες; Τις δυσαρέσκειες μαζί με τις χαρές; Κι όταν φτάσεις σε συγκεκριμένο λογαριασμό, μην τον χρησιμοποιήσεις για να κρίνεις το "ποιόν" του Αλέκου, ούτε την ποιότητα της σχέσης σας, ούτε τις δυσκολίες της ζωής. Να τον χρησιμοποιήσεις για να γνωρίσεις εσένα. Είναι η δική σου ψυχή που, εξ΄αιτίας του Αλέκου, θα χαρεί, θα πονέσει, θα ευτυχήσει ή κάτι άλλο θ΄αναζητήσει. Σκύψε πάνω της να την γνωρίσεις καλά.
Κι αν εκείνος φύγει απ΄τη ζωή σου, πές του "ευχαριστώ". Σου έδωσε την ευκαιρία να κάνεις ένα βήμα βαθύτερης γνωριμίας με τον εαυτό σου, αρκεί να το επιδιώξεις εσύ.
Τότε, η σχέση σου με τον Αλέκο θα λέγεται εμπειρία και θα είναι ένα δώρο από τη ζωή σ΄εσένα που τώρα μεγαλώνεις.
Αλλιώς...με ανησυχείς!
Χαθήκανε τα αγοράκια με την YAMAHA, παιδί μου; Γιατί αποφεύγεις την ίδια σου τη ζωή;

Με αγάπη,

η μαμά σου!

 

                          

" Εστειλα την καρδιά μου πίσω σ΄εσένα !"

Αγαπημένη μου μητέρα,
μετρώντας τα χρόνια που λείπω από κοντά σου, τα βρίσκω 8 . Λογαριάζοντας τις μπόρες, που με δέρνουν μακριά σου, τις ονομάζω ΖΩΗ...που τη φοβήθηκα μα την προκάλεσα κιόλας, την έφτυσα, μα εκείνη με κάθισε πολλές φορές στο σκαμνί . Κι εκεί, μουδιασμένη και ακινητοποιημένη, έστειλα την καρδιά μου πίσω σ΄εσένα...στο σπίτι μας με τις γλάστρες, στο γάτο μας τον άσπρο και στα δικά μας πρωινά. Θυμάσαι...τότε που με χάιδευες ή με μάλωνες, με φιλούσες ή με τιμωρούσες...τότε που ήθελα να φύγω από κοντά σου ή να κρυφτώ στην αγκαλιά σου, μα πάνω απ΄όλα ήξερα ότι εσύ μ΄αγαπάς!
Αυτή η αγάπη έγινε το στήριγμα της ζωής μου. Η βεβαιότητα ότι υπάρχεις μου δίνει τη σιγουριά ότι θα τα βγάλω πέρα με χίλιους διαβόλους, εδώ που είμαι, μα θα νικήσω γιατί ξέρω ότι με περιμένεις εσύ.
Και στο υπόσχομαι, μαμά μου, ότι θα γυρίσω ξανά!
Με αγάπη,
η κόρη σου
                                 

                                        


----

Κόρη μου,
Σήμερα θα κάνω μία δήλωση. Αύριο μπορεί να την αναιρέσω. Οχι γιατί ξεχνάω τις υποσχέσεις μου, αλλά γιατί είναι δύσκολο να ξεφύγεις από αυτό που σου έμαθαν οι "εκπαιδευτές" σου ότι "είναι σωστό".
Παρόλ΄αυτά σου υπόσχομαι να καταπολεμήσω το "χάρισμα" του σαρκασμού που διαθέτω. Είναι επικίνδυνο για την ψυχική σου υγεία και το κατάλαβα γιατί, τελευταία, τραυλίζεις μόλις αρχίζω να σαρκάζω. Και είναι τρομερό! Πώς τα κατάφερα έτσι; Γιατί δεν μου είπε κανείς να το βουλώσω ;Ναι, αγάπη μου, να το βουλώσω και το εννοώ. Να βουλώνω το στόμα μου κάθε φορά που το άνοιγα κι αντί για λόγια έβγαιναν "φράγματα επικοινωνίας". Ογκόλιθοι απόστασης, που στιβάζονταν ανάμεσά μας.
Πώς αλλιώς θα ονόμαζες εσύ τις "μαγικές" φράσεις με τις οποίες σε βομβάρδιζα για χρόνια ολόκληρα, όπως:
- Κουφή είσαι,παιδί μου; Πόσες φορές θα σου το πω;
- Σε ζούγκλα μεγάλωσες; Μου φαίνεται ότι αυτή σου ταιριάζει!
-Είσαι τρελή ή βλάκας;
- Ποιά νομίζεις πως είσαι,βρε χαϊβάνι;
Και σε ρωτώ: Πώς να ανασυγκροτήσω αυτό που αποδιοργάνωσα; Την υπόστασή σου, αγάπη μου, εννοώ που την εξευτέλισα στα μάτια σου και σε κατάντησα να τραυλίζεις . Πώς να σου ξαναδώσω την αυτοεκτίμηση που κατακρεούργησα; Πές μου, σε παρακαλώ,μπορώ;

Η γεμάτη με ενοχες,
μάνα σου!

ΜΗΤΕΡΕΣ-ΚΟΡΕΣ!

       Μητέρα,
πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού θα σου αφήσω ένα βιβλίο. Τίτλος του είναι:
" ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΩΤΑ".Συγγραφέας του, η Κριστιάν Ροσφόρ. Αν σου μείνει λίγος χρόνος, δάβασέ το. Αν όχι ,ρίξε μιά ματιά τουλάχιστον στο απόσπασμα που αντέγραψα για σένα. Είναι ένα γράμμα, από τα παιδιά προς τις μητέρες όλου του κόσμου και λέει:


" Αγαπημένες μητέρες,
δεν νιώθουμε ποτέ ότι μας αγαπάτε. Νιώθουμε, ότι είμαστε πράγματα, αντικείμενα...και ότι, ναι, δεν μας αγαπάτε. Μπορεί να το διακηρύσσετε παντού, αλλά το μόνο που "φωνάζετε" με την κάθε σας λέξη είναι: BOHΘEIA!!!
Βοήθεια, γιατί ολόκληρο τον εαυτό σας τον δώσατε σ΄εμάς. Ολες τις επενδύσεις σας τις κάνατε μέσα από εμάς, τα παιδιά σας.
Πότε,επιτέλους, θα πάψετε να μας θεωρείτε προεκτάσεις σας (ή αλυσσίδες σας) και να μας δείτε σαν άτομα; Θεωρώντας μας "κτήμα σας" γινόσαστε κι εσείς αλυσσοδεμένο "κτήμα". Λύστε μας! Μη σφίγγετε περισσότερο τον κόμπο που μας δένει. Οπλίστε μας! Βοηθήστε μας ν΄ανακαλύψουμε τις δυνάμεις μας! Μη μας κάνετε "φιλαράκια σας". Δεν είναι αυτός ο τρόπος που θα μας βοθήσει να βγούμε στη ζωή. Αφήστε τις δηλώσεις, "το δικό μου παιδί" και δεχτείτε να μας αγαπήσετε σαν αδερφές σας και αδερφούς σας. Δεν προκειται ποτέ ν΄απελευθερωθούμε, αν δεν μας βοηθήσετε. Κι εσείς δεν θα είστε ποτέ ελεύθερες, αν δεν αποχτήσουμε εμείς την αυτογνωσία μας, που θα μας οδηγήσει στην ελευθερία.( Κι ελευθερία δεν είναι η αναρχία μας!).
Μόνο τη στιγμή που θα πάψετε να μας κρατάτε, η καθεμιά, σαν "τη μοίρα της", "ολόκληρο τον κόσμο της", τον "θησαυρό της", την "ευτυχία της"...τη στιγμή που θα μας μιλήσετε σαν άνθρωπος σε άνθρωπο, σαν καταπιεσμένος σε καταπιεσμένο, μόνο τότε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα κοινά δεσμά. Ολες οι γυναίκες, όλα τα παιδιά κι όσοι μας αγαπούν σαν άτομα. Εσείς κι εμείς πορευόμαστε μαζί στην αντίσταση προς την άγνοια! Οταν φτάσουμε σ΄αυτό το σημείο, θα μπορέσουμε να μιλήσουμε γι΄αγάπη. Προς το παρόν ζούμε την αντιπαράθεση! Χωράει η αγάπη εκεί;...

Γειά και χαρά,
τα παιδιά σας!..."

===
Και για την αντιγραφή από το βιβλίο,

η κόρη σου!

Κόρη μου!!!!...Μαμά μου!!!!

 

                          Κόρη μου,

Ακούγοντας τα παράπονά σου συνειδητοποίησα ότι έχω διαπράξει απέναντί σου ένα φρικτό λάθος: Δεν σου έδειξα ποτέ πόσο πολύπλευρος είναι ο άνθρωπος αλλά και η ζωή. Σου είπα μόνο, πώς θέλω να είσαι! Τί προσδοκώ από εσένα! Και τί δεν θα ανεχόμουν από ανθρώπους, καταστάσεις και τρόπους συμπεριφοράς! Ετσι έβαλα μπροστά σου τα δικά μου καλούπια και σύμφωνα με αυτά έπρεπε να κινείσαι, να κρίνεις ή να κατακρίνεις.

  Και τώρα κρίνεις και κατακρίνεις ό,τι δεν σου αρέσει από το πατρικό περιβάλλον του άνδρα σου. Τίποτε δεν σου πάει γιατί όλα είναι διαφορετικά από αυτά που σου είχα μάθει ότι είναι "καθώς πρέπει", "σωστά", και "δίκαια". Και γι΄αυτό είσαι δυστυχισμένη.

  Πώς να σου εξηγήσω τώρα, ότι γι΄αυτό το λόγο είμαι εξ ίσου δυστυχισμένη κι εγώ; Δεν κατάφερα ποτέ να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις γι΄αυτό και δεν σου το δίδαξα. Δεν έμαθα ποτέ να δέχομαι τους ανθρώπους όπως είναι και δεν σου το έδειξα. Κι αφού δεν ήξερα πώς να αντλώ τη χαρά από αυτά που έχω, πώς να το ξέρεις τώρα εσύ; Απαιτείς να είναι όλα όπως τα θέλεις και με τη δυσαρέσκεια που σκορπίζεις γύρω σου είναι αδύνατον να σε ανεχθούν οι νέοι σου συγγενείς. Τους δείχνεις με τα μούτρα σου ότι "δεν τους πας" γιατί   εσύ....  "είσαι κάτι αλλιώτικο"...

 Τί είσαι, λοιπόν, και τί είμαι που θα κόψουμε καλούπια για τους ανθρώπους και θα τους μετράμε κατά τα μέτρα μας; Απάντησέ μου, αν βρείς άκρη, γιατί εγώ δεν έχω το δικαίωμα να έχω γνώμη επί του θέματος από τη στιγμή που κατάλαβα ότι... δεν σου έμαθα το   "πώς να ζεις καλύτερα"  αλλά το "πώς να γίνεσαι δυστυχισμένη"...

                              Με αγάπη

 

                          η μητέρα σουΚαρδιά

 

                                           

 

                                  Μαμά μου,

 Αγωνίζομαι! Οχι για να δημιουργήσω κάτι σπουδαίο, μα...για να τα βγάλω πέρα με τις

                    φοβίες    Άρρωστος

 

                                    Αβέβαιος

 

που μου φόρτωσες. Τρέμω, σου λέω, μπροστά στο ενδεχόμενο "να μην έχω ύπνο", να "μην τραφώ καλά", να "αρπάξω μικρόβια", να "κουραστώ"..........

......    από κάποια προσπάθεια, να "κρυώσω", να "πάρω φάρμακα", να "μην πάρω φάρμακα", να "πεθάνω", μαμά!

 Κι αν όλοι λένε πως είμαι ένα φρόνιμο και συνετό κορίτσι, το δέχομαι για να καμαρώνεις εσύ. Είμαι το "αποτέλεσμα" της προσπάθειάς σου, ως μάνα, μα δεν το εκτιμώ. Εχω τη σκέψη σου, μα δεν βρήκα ποτέ τη δική μου. Δανείστηκα το ΕΓΩ σου, που με υποστυλώνει σαν πατερίτσα και πνίγομαι.

 Είμαι νευρωτική ; Είμαι φρόνιμη;  Είμαι μία αυτόνομη δύναμη ή παρέμεινα η σκιά σου;  Δεν έχω μέτρο πια για να κρίνω. Ξέρω μόνο πως πάλι θα καταφύγω κοντά σου για κάποια απάντηση. Κι ενώ εσύ θα αρπάζεις τα ηνία της ζωής μου και θα χαμογελάς με ικανοποίηση στο μέλλον σου, εγώ θα περιμένω να πέσει η νύχτα για να κρυφτώ στο σκοτάδι και να ουρλιάξω  " Θεέ μου, κουράστηκα να μην υπάρχω! Δείξε μου πώς να ζήσω εγώ! "...

                                             Με πολλή αγάπη,

                                                η κόρη σου.

                    ====Λυπημένος

Αγαπημένη μου κόρη!!!! Αγαπημένη μου μαμά !!!!

 

          Σοφούλα μου,

Τη λιποαναρρόφηση που έκανες, τη χρυσοπληρώσαμε. Οχι με νομίσματα, αλλά με πατάτες. Το οποίον σημαίνει, μπαφιάσαμε στο πατατικό, ώστε να συνεισφέρουμε στην "αποταμίευση" για το μοναδικό όνειρο της ζωής σου : Να φορέσεις κολάν.

 Και τώρα που τα κατάφερες και "λιποαναρρόφησες" τα παχάκια δεν "γεμίζεις" τα κενά της ζωής σου με κάτι της προκοπής, μωρό μου ; Γιατί, στην αυθάδεια, στον εγωκεντρισμό και στην υπεροψία δεν χωράει χειρουργική επέμβαση, Σοφούλα, και...τί θ' απογίνουμε;;;;

                      Η κακοπαθημένη μητέρα σου !                     

                                                        Φιλί

                                        Κόρη μου,

Δεν καταλαβαίνω πια τί είναι, κατά την άποψή σου, επανάσταση:Το να με πας κόντρα ή το να έχεις δική σου άποψη, δικές σου θέσεις στη ζωή και να τις υποστηρίζεις πάση θυσία ; Ξεκαθάρισέ το στο μυαλό σου κι έλα μετά να αναμετρηθούμε, αφού έτσι θέλεις τη σχέση μας.

  Ωσπου ν' αποφασίσεις, όμως, θα μου επιτρέψεις να κρατήσω απόσταση. Οχι από εσένα, ως άτομο, αλλά από τα νεύρα σου, τις αμφισβητήσεις σου, τις επιθέσεις σου και τις προκλήσεις σου. Και θα το κάνω για να προστατευθώ. Εχω πολλές υποχρεώσεις σ' αυτή τη ζωή και σκοπεύω να τα βγάλω πέρα δίχως να τρελλαθώ.

 Παράτα με, λοιπόν, στην ησυχία μου και όταν αποκτήσεις "απόψεις" και "θέσεις" έλα να μου τις πεις. Προς το παρόν απλώς με αντιμάχεσαι για να νιώσεις σπουδαία. Και ξεχνάς ότι όλα αυτά που χλευάζεις μπροστά στα μάτια μου με αυθάδεια ( όπως, π.χ., οι παραδοσιακοί χοροί ..) είναι ο κόσμος μου, το παρελθόν μου και η ζωή μου. 

 Μήπως σου λέει τίποτε αυτό, μια και μιλάς για δικαιώματα και "σεβασμό της προσωπικότητάς σου;" 

                                  Η μητέρα σου !

                              

 

                     Αγαπημένε μου Θεέ,

Σε παρακαλώ πολύ να πεισεις τη μαμά μου, ότι έχω το δίκιο με το μέρος μου που αντιπαθώ τη γιαγιά μου. Ναι, τη δική της μαμά. Που δεν κατάλαβε ποτέ ότι έχει κι άλλο εγγόνι εκτός από τα παιδιά του θείου μου. Κι αν τα νερόβραστα ξαδέρφια μου της λένε "ευγενικά"......."ευχαριστώ",..."παρακαλώ".... και....."συγγνώμη"...εμένα μιλάνε τα μάτια μου και φανερώνουν όλη την αγάπη που έχω στην ψυχή μου. Μα η γιαγιά μου δεν την είδε ποτέ, μια και γι αυτήν δεν υπάρχει ψυχή. Υπάρχουν μόνο τα καμώματα και οι τσιριμόνιες. 

 Αποφάσισα, λοιπόν, κι εγώ να γίνω θεατρίνα. Οχι της σκηνής αλλά της ζωής. Να παίζω τους ρόλους που αρέσουν στη γιαγια και να "μ'αγαπάει". Οχι γιατί το θέλω εγώ. Το χρειάζεται όμως πολύ η μαμά μου. Δεν έχω καταλάβει γιατί, αλλά θα της κάνω τη χάρη, γιατί τη λυπάμαι.

Εσύ, όμως, Θεέ μου, κάνε αυτό που Σου ζήτησα στην αρχή. Εγώ θα χαθώ που θα χαθώ. Σώσε όμως, αφού μπορείς, ένα κομματάκι της προσωπικής μου δικαιοσύνης.

                 Με σεβασμό,

                 η Μαρία !

                              

 

        -   Λυπάμαι, αγαπητή μου μαμά,

αλλά δεν γίνεται να παντρευτείς τον Αλέκο.

-Πρώτον γιατί είναι μικρότερός σου. Δεύτερον, γιατί τα έχει με τη Μαρίνα. Τρίτον, γιατί ακόμα υπάρχει ο άνδρας σου. Και τέταρτον, γιατί είναι γιος σου!

Κι αφού δεν έχεις άλλα περιθώρια, πάρ' το απόφαση ότι δεν είναι ο Κύριος της ζωής σου και θυμήσου:

- Υπάρχω κι εγώ!

- Με λένε Αλίκη!

- Με γέννησες κάποιον Απρίλη!

- Και έγραψαν στα χαρτιά πως είμαι κόρη σου!

 Τί λες, λοιπόν, θα συναντηθούμε κάποια μέρα κι εμείς οι δύο;

                                          Η κόρη σου!!!

                                                

" Αγαπημενη μου κόρη" --" Αγαπημένη μου μαμά"...

                   

             ( Για μια κόρη που φεύγει από το πατρικό σπίτι...)

                                       Καρδιά

           Αγαπημένο μου παιδί,

 Στο ταξίδι της ζωής σου, που τώρα αρχίζει, σου δίνω για εφόδιο την ευχή μου.Μην κλάψεις την ώρα του αποχαιρετισμού. Ανοιξε την πόρτα του σπιτιού μας, πάρε το δρόμο που διάλεξες και σκέψου μόνο ότι πας στη δουλειά σου. Αν αυτή η δουλειά σε κρατήσει μακριά μου για μήνες κι αυτοί προστεθούν σιγά-σιγά και γίνουν χρόνια, εκμηδένισε την απόσταση που θα μπεί ανάμεσά μας, με το να γίνεις σοφή. Και οι σοφοί, αγάπη μου, μαθαίνουν να κάνουν μήνυμα τη φωνή της καρδιάς τους και να το στέλνουν μακριά. Όποτε χρειαστεί. 

   Θα περιμένω, λοιπόν. Κι αν γύρω μου ζωντανέψει η σιωπή και πάρει τη φωνή σου, θα ξέρω ότι εσύ με καλείς. Και θα σου στείλω βοήθεια. Τον ίδιο το Θεό που θα τρέξει κοντά σου. Κι αν σε ρωτήσουν οι φίλοι σου, ποά είσαι εσύ, που για χάρη σου ανατρέπεται το Σύμπαν, να τους πείς: " Η ενσάρκωση της αγάπης, που φιλοξενείται στη γη !"

                                                      Σ΄αγαπώ.

                                                   η μητέρα σου.

                                      

                                    Καρδιά

                    ====== 

      ( Σε μια μητέρα που ζει σε διάσταση ...)

 

               Αγαπημένη μου μαμά,

 Θα φύγω τώρα ακροπατώντας και θ΄απομακρυνθώ. Θα παρασύρω μαζί μου το θόρυβο της πόλης, την ασφυξία της ενοχής και τις ανελέητες αναστολές σου. Για να καθαρίσει ο χώρος γύρω σου και να λάμψει το φώς. Αυτό που κρύβεις μέσα στο βλέμμα σου τον τελευταίο καιρό. Κι αν αυτό που ζεις το λές εσύ "κρυφό έρωτα", εγώ θα το ονομάσω "δικαιοσύνη" και θα σου την αποδώσω. Εγώ, η κόρη σου. Που την έμαθες να ξεχωρίζει τις ταπεινές απολαύσεις του σαρκίου από την ουσιαστική ανάγκη της ύπαρξης. Και είμαι σε θέση τώρα να τη διακρίνω σ΄εσένα.

  Μην αφήνεις, λοιπόν, τη φοβισμένη σου συνείδηση να ονομάζει εκείνον τον άνδρα "εραστή". Η καρδια σου ξέρει ότι είναι το φώς της ζωής σου. Αυτό που δεν άφησες ποτέ να εισχωρήσει στα καθήκοντά σου, στις υποχρεώσεις σου, στο χρέος σου, για να μην ταράξει την οικογενειακή μας ισορροπία. Εκείνη που διατήρησες ολομόναχη, μια και ο πατέρας διάλεξε να είναι "αμέτοχος" και "απών".

  Στο όνομα, λοιπόν, της ισορροπίας που μου χάρισες, σου ανοίγω τώρα την καρδιά μου για να δεις ότι δεν υπάρχουν Σκιές. Υπάρχει μόνο το Φώς που το καλώ να καταυγάσει τη ζωή σου.

                            Με πολλή αγάπη,

                        η κόρη σου   Καρδιά

 

Αγαπημένη μου κόρη.....!!!! Αγαπημένη μου μαμά !!!!

         

        Αγαπημένη μου κόρη, " Τοξότη "

 Αντί να μελετάς τ΄άστρα και να ονειρεύεσαι για τη συνέχεια της ζωής σου, δεν ανασκουμπώνεσαι, λέω εγώ, να καταφέρεις κάτι πιό καθημερινό;  Οπως το να καθαρίσεις το δωμάτιό σου, να σιδερώσεις τα ρούχα σου και να σφουγγαρίσεις το μπαλκόνι, που το έχει βρωμίσει η γάτα σου.

Μπορεί όλα αυτά να σου φαίνονται επουσιώδη, πληκτικά και  " φτηνά ". Είναι όμως οι δικές σου υποχρεώσεις, για να μην πω οι ευθύνες σου. Αν τις αναλάβεις χωρίς δισταγμό, άνοιξε τότε και το αγαπημένο σου περιοδικό στη σελίδα της Αστρολογίας και διάβασε το Ωροσκόπιό σου. Είμαι σίγουρη ότι θα γράφει...

 " Θα νιώσετε ξαφνικά δυνατή, αισιόδοξη και σε πλήρη φόρμα ν΄αναλάβετε τις ευθύνες σας. Μην ξαφνιαστείτε. Είναι γιατί ο Κρόνος περνάει απο το ζώδιό σας και σας ενισχύει με ζωτική ενέργεια. Μην ξεχνάτε ότι ο Κρόνος είναι αυστηρός δάσκαλος και πληρώνει πάντα με το ίδιο νόμισμα ".

 Που πάει να πεί :  Αν ξεκολλήσεις από την τεμπελιά σου θα δεις άσπρη μέρα, τόσο εσύ όσο κι εμείς που πληρώνoυμε τα σπασμένα σου.

  Με πολλή συμπάθεια για τις αστρολογικές σου ανησυχίες

                   Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ Φιλί 

=====================Γουρλώνω τα μάτια

 

                        Μητέρα, 

                   Αρνούμαι την " εκπαίδευση" που μου επιβάλλεις, γιατί τη θεωρώ ελαττωματική. Αν δεν ήταν θα   την εφάρμοζες και στον αδερφό μου, τον κατά ένα χρόνο μικρότερό μου. 

  Το λέω αυτό, γιατί σε έχω ακούσει να ορκίζεσαι ότι

   " για το γιο σου, τον κανακάρη, θα έσφαζες και      μόσχο σιτευτό".

Αρα τον αγαπάς. Κι επειδή, ως μάνα σωστή, θα πρέπει να μην ξεχωρίζεις τα παιδιά σου, λέω ν' απολαύσω, από τώρα και στο εξής, τα ίδια με τον αδερφό μου προνόμια. Και εξηγώ :

        Αβέβαιος 

 - Να  μη σε βοηθάω στις δουλειές, όπως δεν σε βοηθάει κι εκείνος.

 - Να πηγαίνω όπου θέλω, χωρίς να σου δίνω λογαριασμό, όπως ακριβώς εκείνος.

 - Να μη σου επιτρέψω να με ξαναφωνάξεις "τεμπέλα", αφού δεν φωνάζεις έτσι κι εκείνον. Αν και θα το άξιζε, γιατί δεν πλένει ούτε το ποτήρι του, ενώ εμένα με υποχρεώνεις να τον υπηρετώ.

 - Και αφού λες ότι με εκπαιδεύεις για να κρατήσω μεθαύριο ένα σπιτικό΄ έχω μία ερώτηση:  Με ποιόν θα το κρατήσω;  Μόνη μου;  Γιατί, αν κρίνω από τον αδελφό μου, πολλοί άντρες της σήμερον ανατρέφονται από τις μαμάδες τους ΄ετσι που να χρειάζονται μια γυναίκα δίπλα τους, ως παραδουλεύτρα.

  Αλλαξε, λοιπόν,κάτι από το σύστημα "εκπαίδευσης" που εφαρμόζεις, μαμά. Γιατί μια μέρα θα κατηγορηθείς κι εσύ, με πολλές άλλες, ότι σαμποτάρατε την προσπάθεια "συνύπαρξης μετά αλληλοσεβαμού" ανάμεσα στα δύο φύλα.

                                    Συνεννοηθήκαμε;

                                Η ΚΟΡΗ ΣΟΥ !

                                 Καρδιά

                                 ===================Ερωτευμένος

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ !!!

Αγαπημένη μου κόρη !

Σήμερα θέλω να προσέξεις αυτή την απλή συνταγή

-" Κόβουμε ένα μήλο σε μικρά κομμάτια. Προσθέτουμε ένα αχλάδι και μπανάνα. Σκεπάζουμε τα υλικά με μπόλικο γιαούρτι. Ρίχνουμε από πάνω αρκετό μέλι και καρύδια ".

 Παιδί μου, αυτη είναι μία φρουτοσαλάτα που αγαπώ πολύ. Αυριο, λοιπόν, που έχω τη γιορτή μου, μη μου φέρετε με τον πατέρα σου τριαντάφυλλα και δαχτυλίδια. Τα βαρέθηκα. Θέλω τη φρουτοσαλάτα μου, φτιαγμένη από τα χεράκια σας, σερβιρισμένη στο μπαλκόνι, για μένα αποκλειστικά.

  Θέλω να νιώσω κι εγώ ότι με φροντίζουν, ότι με νταντεύουν, ότι νοιάζεται κάποιος για τις ανάγκες μου που είναι πολύ απλές.

  Σας ευχαριστω εκ των προτέρων.!

        Η μαμά που γιορταζει !!!ΧαλαρόςΦιλί

 

 

                        ===========Αβέβαιος=========

 

   Αγαπημένη μου μαμά,

Τί θα' λεγες να βάλεις και λίγο φως στη ζωή μας; Καλά τα φαγητά σου, καλές και οι καλοσιδερωμένες κουρτίνες σου...όλα καλά ! ¨Ομως, ψυχή μου, λαχτάρησα το γέλιο. Δεν ξέρω τί είναι ηρεμία. Δεν έχω μέτρο για τη χαρά. Γνωρίζω μόνο την υστερική κραυγή σου, το φόβο του πατέρα, τον πανικό της αδελφής μου και την ομαδική δυστυχία μας. Και αναρωτιέμαι...Γιατί ; Υπάρχει ένα "διότι";  Γιατί, πολύ φοβάμαι, εσύ είσαι μέσα στο στοιχείο σου. Κάνεις τον μπαμπούλα και νιώθεις ότι κρατάς επάξια το ρόλο της αφέντρας που κυβερνάει δυναμικά.

  Ομως τί φταίω εγώ να τρέμω τον κυρ- Θανάση, όταν υψώνει τη φωνή του ; Μπορεί ο κυρ- Θανάσης να είναι μανάβης και να διαλαλεί βροντόφωνα τις μελιτζάνες του. Η ψυχή μου, όμως, δεν έχει μάτια για να τον βλέπει. Ακούει μόνο κι έχει μάθει να τρέμει από φόβο όταν υψώνεται η κάθε φωνή.

              Μετά φόβου και ελπίδας,

               η κόρη σου !  Καρδιά

                           =============