Ενα Πνευματικό Ταξίδι!!!

 

 

                                                             Καρδιά

   Ειμαι στον Πατερα Παίσιο ! Ετσι...οπως λεμε, "ειμαι στο πατρικο μου" ;   Καπως ετσι ειναι για μενα το να βρισκομαι στην Μονη του. Χθες μια και σημερα δυο οι μερες, που βρισκομαι εδω. Ομως πιο πολυ με παραξενευει το πληθος των πιστων, που περιεργαζονται τον διπλανο τους με περιεργεια και επιφυλακτικοτητα, παρα οι εβδομηντα Μοναχες, που η καθε τους κινηση εκδηλωνει το αυτονοητο...το "Αυτο Ειμαι", μεσα στην ομοιομορφια του ενδυματος.

            Το μαυρο ρασσο! Γιατι με καθηλωνει, δεν το ξερω ακομα. Το σιγουρο ειναι, οτι το σεβομαι, το τιμω και θα μπορουσα κατω απο το απροσωπο μαυρο να λειτουργω, με ολες μου τις δυναμεις.

 

   Αυτες τις δυναμεις, που διακρινω στις Μοναχες: Αφοσιωση, Υπευθυνοτητα, Συγκεντρωση στο Τωρα, Ομαδικοτητα, Πνευμα Συνεργασιας, Αποτελεσματικοτητα, Εργατικοτητα και αυτο το σπουδαιο

" ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ",

που σημαινει,

" Δεν εξαρταται η αξια μου απο το πως με βλεπει ο αλλος.

  Δεν γινομαι ενα αντιγραφο καποιας διαφημισης, για να αρεσω στον τυχαιο διπλανο μου. Ειμαι Εγω, χωρις στολιδια κοσμικα, γιατι υπηρετω εναν ανωτερο στοχο: Να αρεσω στον Θεο μου, στον Εαυτο μου και να μεσολαβω για το Καλο του Ανθρωπου! "

                  Καρδιά

 Αυτο ειναι η Μοναχη που συνανταω εδω. Η Μοναχη, με την γεματη ζωη, με την γεματη ψυχη και με το ζεστο βλεμμα.

 

  ( Συνεχιζεται...)

                                 

 

 

    --Τωρα καθομαι στο προαυλιο της εκκλησιας. Ειναι ακομα πρωι, 8 η ωρα. Τα πουλακια, σε συγχορδια ασυλληπτης αρμονιας...Το βουνο, σε ασιγαστη σιωπη. Τα τριανταφυλλα, ολοδροσα. Οι Μοναχες, αθορυβα, σε κινηση υπηρεσιας. Κλεινω τα ματια κι αφηνομαι στην αγκαλια του Πλαστη...Ισως αργοτερα να παω για καφε. Θα μου τον ψησει, με προθυμια, η Αδελφη Μεγαλοχαρη κι εγω θα ντρεπομαι, που βαζω σε κοπο μια Αδελφη με μαυρο ρασσο. Μου φαινεται ανηκουστο να κραταει το μπρικι μια Μοναχη, που ξερει να δοξολογει τον Θεο με τοση μελωδια στην φωνη της. Κι ομως εκεινη με πειθει, οτι αυτα πανε μαζι...να, δηλαδη, η αγαπη για τον Θεο, η φροντιδα για τον ανθρωπο και η ακουραστη προσπαθεια για ο,τι ειναι η υπηρεσια της. Τι ξεκουραστο ξεκαθαρισμα! Η σκεψη εχει μονο μια κατευθυνση...να εισαι παρων σ' αυτο που ταχθηκες.

Χαμόγελο

 

      Οι μερες περνουν. Οι ωρες μεγαλωνουν...μεστωνουν, θα ελεγα, απο την ουσιαστικη επαφη με την ψυχη μου, με τον Θεο μου, με τον Γεροντα μου, με τις Αδελφες μου, τις "Εν Χριστω" Αδελφες μου, με τις οποιες αρκει ενα χαμογελο για να νιωσω οτι "μιλησαμε", "επικοινωνησαμε" και "χαρηκαμε" που συναπαντηθηκαμε πανω στα δρομακια του Μοναστηριου.

       Ο αερας φυσαει...τα κλαρια των δεντρων αποκτουν φωνη, που φτανει στ' αυτια μου, διαπερναει την καρδια μου και κατακαθεται μεσα μου ως πνοη ευγνωμοσυνης γι' αυτο που εισπραττω εδω.

       Φιλί

  Δεν ξερω αν θα βρω τα λογια για να το περιγραψω. Πρεπει να σκυψω βαθεια μεσα μου, για να συλλεξω το αποσταγμα των γεγονοτων. Γιατι...αυτο, νιωθω, θα ηθελε ο Γεροντας απο εμενα. Να σκυψω μεσα μου, ν' αντικρυσω τα "ταγκαλακια", που μου μπαινουν στη μεση, να παψω να πιστευω οτι ειμαι κατι σπουδαιο που- τί κριμα- το "στεναχωρησαν το καϋμενο", οι ανθρωποι...να μαζεψω την υπερηφανεια μου και να την ριξω στον σκουπιδοτενεκε...κι αφου ξεπλυνω το εδαφος της ψυχης μου με την αγαπη μου -ειναι το μονο αγαθο που διαθετω- στον Ιησου Χριστο, στην Παναγια, στους Αγγελους και στους Αγιους, να ελπισω οτι θα μου δοθει η αδεια να ψαξω για τις λεξεις που περιγραφουν την ζωη σε ενα Μοναστηρι.

Ουάου!

      Προς το παρον... θα θυμαμαι . Τον Ορθρο, στις 4 η ωρα το ξημερωμα. Νυχτα ακομα...Το σημαντρο ηχει ως πανω στο βουνο. Μονο τα καντηλια φωτιζουν την εκκλησια. Οι Μοναχες, σιωπηλες, πηγαινοερχονται, σαν σκιες μεσα στο μισοσκοταδο. Αθορυβα, σαν να κολυμπανε μεσα στο ημιφως, παιρνουν την θεση τους και... η ψαλμωδια "που διαλυει τα σκοτη" ταξιδευει μεσα στον χρονο, μαζι με τις καρδιες των προσκυνητων, που αφωνοι προσπαθουν να συνυπαρξουν με την αρμονια! Χωραει, αραγε, στην καρδια του κοσμικου προσκυνητη η μελωδια του ουρανιου καλλους; Η απαντηση ειναι γραμμενη στον χρονο...θα δουμε...

 Προς το παρον, θα φαμε το λουκουμακι μας, θα πιουμε το κρυο νερο, θ' αναψουμε το κερακι μας και ...πολλοι θ' αναχωρησουν...

                              ...την ωρα που το σημαντρο

                            χτυπα για τον Εσπερινο.

-- Απο που ερχεσθε; Ρωταει η Αδελφη.

-- Απο την Αθηνα. Λεω εγω.

-- Α! Μακρια ! Και πως ηρθατε;

Κι ενω της δινω πληροφοριες για το ταξιδι μου, νιωθω την αποσταση της απο τα δρωμενα της...κοσμικης πραγματικοτητας. Και μολις το νιωθω συνειδητοποιω και την δικη μου αποσταση απο το "κοσμικο γιγνεσθαι", που εκφραζεται με το ο,τι "φαινεται απαραιτητο". Για να "φαινομαστε" , για να μας "εξασφαλιζει", για να μας "καταξιωνει" στα ματια των αλλων.

       Και τωρα, πως να εξηγησω σ' αυτο το ρασσοφορεμενο κοριτσι, οτι ειμαι ευτυχισμενη εδω, μαζι τους; Μεσα σ' αυτο το προγραμμα ζωης, που τα παντα ρυθμιζονται με τους πνευματικους κανονες ( της υπακοης, του σεβασμου και τοσους αλλους --αγνωστους για την "προοδευμενη" κοινωνια μας--με σκοπο την αρμονικη συνεργασια, μεσα στο συνολο!

       Μεσα σ' αυτο το πνευματικο εργαστηρι, που σμιλευει τις ψυχες, μεσα εδω βρισκω τα Πιστευω μου, τις Αξιες μου, τα Ιδανικα μου. Και δεχομαι να γινω μικρη μαθητρια και να μαθω οτι σεβομαστε ακομα και ενα ποτηρι νερο. Δεν το χυνουμε απερισκεπτα...οπως πηγα να το κανω εγω...και η Αδελφη με προλαβε...και με χαμογελο, μου το πηρε απο το χερι και το εχυσε στην γλαστρα με τον βασιλικο, που ηταν λιγο πιο περα απο τον νεροχυτη.

  Αχ, Πατερ Παίσιε, πως εχεις εκπαιδευσει τους μαθητες σου...κι εκεινοι τους επομενους, που ακολουθουν! Ποικιλλοτροπως και με ζυμωσεις, οπως η ιδια η Γη, η Φυση, το Συμπαν και ολα μαζι κατω απο το χερι του Θεου !

Φιλί (  Συνεχιζεται...)

 

 

 

                                

 

    Η ωρα θα ειναι...7 ή 8...δεν ξερω ακριβως. Ξημερωματα ημουν παλι στην μισοσκοτεινη εκκλησια, για τον Ορθρο. Το "κοσμικο μου" κορμι νυσταζει. Ο "κοσμικος μου" λογισμος αραδιαζει ενα σωρο ανοησιες. Η ψυχη μου ευφραινεται και συλλεγει - οπως η μελισσα- το νεκταρ της καθε στιγμης. Με τον ηχο, με την γευση, με την καθε πνοη. Κι εγω ως δισυποστατο ον, προσπαθω να κατανοησω και να νιωσω το "θαυμα" της επιγειας ευτυχιας μου.

  -- " Πώς γινεται να εκπληρωθηκε τοσο ευκολα η επιθυμια μου; Να ζησω, για τοσες μερες, την ζωη στο μοναστηρι ! "...γεματη ευγνωμοσυνη, απορει η ψυχη μου.

 -- " Σιγα το " θαυμα" !! Στην συγχρονη εποχη ολα γινονται ! "...σκληρη η ριπη της προσγειωσης απο το νυσταγμενο μυαλο μου.

" Ποιος μου το κανει αυτο; " αναρωτιεμαι...

-- " Προσεχε το " ταγκαλακι ", λες και μου ψιθυριζει ο Πατερ Παίσιος. " Παει να σου θολωσει τον λογισμο!"..

  Κι επειδη στον λογισμο, ως φαινεται, εχουν χτισει αεροδρομιο τα " ταγκαλακια" και παιζουν ασχημα παιχνιδια με την ψυχη, εγω, ως ανθρωπος, παραιτουμαι απο τον φοβο..." μηπως δεν ειμαι σωστη".

   Φωναζω τον Αρχαγγελο Μιχαηλ και του δηλωνω την αδυναμια μου:

   -- " Μονη μου δεν μπορω να τα βγαλω περα στην μαχη. Σαρωσε τους απο το μυαλο μου ! Ειναι κριμα να σπαταλαω τις δυναμεις μου στο να λεω ..." εξω απο δω...εξω απο δω ! "...ενω μπορω να ειμαι " εδω και τωρα " μονο με τον Θεο μου. Σε παρακαλω, Αρχαγγελε μου, σαρωσε τους με το σπαθι σου ! Ευχαριστω ! ".

  Κι αφου ταχτοποιησαμε την υποθεση, μπορω να ζησω την ευτυχια μου στην Χωρα του Θεου !

 

   Τί εχω να κανω σημερα; Θα γεμισω με λιβανι τα σακουλακια.

   " Να ειναι 100 σακουλακια ", μου ειπε η Αδελφη Θεοφανω. Και εκλεισε την πορτα πισω της.

...... Η σιωπη χειροπιαστη στο υπογειο της Μονης."Πως ειναι να ζεις την απολυτη συγκεντρωση σ' αυτο που κανεις την καθε στιγμη ; ", αναρωτηθηκα, μα δεν πηρα απαντηση. Ειχα βυθιστει στο αρωμα απο χιλιαδες λιβανακια, " σπορακια " στρογγυλα, που απλωνονταν μπροστα μου. Ο αερας στο υπογειο εγινε ο ιδιος θυμιαμα κι εγω βουλιαξα μεσα του...

   " Βαφτιζεται η δουλη του Θεου, στα αρωματα του Υψιστου ". Ειπε η ψυχη μου.

   Κι απο εκεινη την ωρα, το θυμιαμα, η σιωπη,και το υπογειο της Μονης εγιναν ο τοπος της προσευχης μου ..!!!!!

   

 (  Συνεχιζεται )

------

 

 

                                                       λουλούδι κήπους, λουλούδια   Είπα: "Θα ηθελα να βοηθαω τις Αδελφες στις δουλειες τους. Πώς ομως; Μηπως  ενοχλω με το να ειμαι διαρκως  "αναμεσα στα ποδια τους; "-

   Το ειπα ή μαλλον, το σκεφτηκα, ενω κατηφοριζα προς το παρτερι με τα λουλουδια, οπου "κειται" ο Γεροντας.

   Μετα...δεν καταλαβα πώς εγινε...βρεθηκα να ποτιζω λουλουδια, να κουβαλαω μικρα φυτα στον κηπο, που προοριζονταν για φυτεμα. Με ειδα να φοραω μακρια ποδια, "για να μη λερωσω τα ρουχα μου", οπως ειπε η Αδελφη Θεοφανη, που με δεχτηκε στον χωρο της, τον  "χωρο των φυτων και των λουλουδιων".Συνεχισα την δουλεια μου ευτυχισμενη. Τελειωσα την δουλεια μου ευτυχισμενη και γεματη ευγνωμοσυνη.

  " Να με φωναξετε παλι, σε ο,τι χρειαστειτε! " , ειπα στην Αδελφη και πηγα, τρεχοντας σχεδον, στον Γεροντα μου. Γονατισα και αγγιξα με τις παλαμες μου το χωμα που σκεπαζει το γηινο σωμα του. Εσκυψα πανω του και...ξαφνικα...δακρυα καφτα αρχισαν να κυλανε απο τα ματια μου. Δακρυα μεταμελειας για ο,τι κακο εχω διαπραξει " εν γνωσει και εν αγνοια μου ".

   "Βοηθησε με, σε παρακαλω, να βοηθαω τους ανθρωπους ! Κανε να μετουσιωθει ο,τι κακο κι αν εκανα, σε δυναμη Φωτος και Ευλογιας για εκεινους. Και θελω να ξερεις οτι σ' αγαπαω πολυ. Θα ηθελα να σε δω με τα ματια μου, αλλα φοβαμαι οτι αυτο ειναι  αλαζονεια. Ποια ειμαι εγω που ζηταω να δω Αγγελους και Αγιους ;

          Συγγνωμη αν αυτο ειναι αμαρτια ! Θελω να σου πω μονο, οτι το ζηταω με αγαπη...να οπως ζητας να δεις ενα αγαπημενο σου προσωπο, που εχει φυγει στα ξενα. Ομως σε ευχαριστω για τα λουλουδακια, που ποτισα σημερα. Ευχαριστω για την ευωδια απο τα κερια που καινε. Ευχαριστω για το καθε τι, που κανει αυτον το χωρο να ζει και να παλλεται απο την παρουσια Σου..."

   Τα ειπα. Τα δακρυα ετρεχαν ζεστα. Η ψυχη μου γεμιζε με τις ευωδιες του κηπου. Καθησα πανω στα χαλικια και...με ακουσα να λεω...    

  " Πατερ Παίσιε...θελεις να σε δω στον υπνο μου ; Να, ετσι, σαν σε ονειρο. Αμα θελεις...σκεψου το...οπως και νάναι...ομως εσυ ξερεις τί ειναι το σωστο, γιατι με εχω πιασει να ...φοβαμαι ! Αν σ' εβλεπα τωρα, εδω απαναντι μου, θα γεμιζε η ψυχη μου χαρα. Ομως, το βραδυ, που ειμαι μονη μου, φοβαμαι ! Μηπως σε δω; Οχι! Φοβαμαι μηπως φοβηθω!

   Ακουσον, ακουσον ! Τί ανοησια κι αυτη ! Γι αυτο, σου λεω...θελεις να σε δω στον υπνο μου ;

Αχ, Πατερ Παίσιε, τί ακους και τί σου ζηταμε, εμεις οι ανθρωποι !!!

Καλα, λοιπον, θα σταματησω να μιλαω και να διαπραγματευομαι. Συγγνωμη ! Ειμαι μονο ενας αδυναμος ανθρωπος !!!

 

 

                                                                     

                                        Καρδιά                                                                                                                 

 

( Συνεχιζεται )

                                     

Ως  " αδυναμος ανθρωπος "

      καθομαι τωρα κατω απο την ελια, στο ξυλινο παγκακι.Μπροστα μου αχνιζει ο ζεστος καφες, με καϊμακι. Ειναι 8 η ωρα, το πρωι . Τελειωσε η Θεια Λειτουργια. Κοινωνησα.Τεσσερις ωρες ( απο τις 4.00 ξημερωματα ) στον ναο του Κυριου σε κανουν να βλεπεις καταφατσα ολες τις " παραξενιες σου ". Δηλαδη, ενω ολοι οι φιλοξενουμενοι παιρνουν το πρωινο τους στο γνωστο δωματιο - Τραπεζαρια, εγω  "τόσκασα"  με τον καφε στο χερι. Ετρεξα κατω απο την ελια και θελω πολυ να μεινω μονη μου.

" Καλο ή Κακο ;"...θα ρωτουσα τον Πατερα Παίσιο...

  Κι εκεινος θα με ρωτουσε¨

" Γιατί το κανεις αυτο ; Αποφευγεις τους ανθρωπους; 

   Εκει που σκεφτομουν, και εψαχνα μεσα μου, για να βρω την απαντηση, ερχεται σιφουνας μια νεοφερμενη προσκυνητρια, στεκεται μπροστα μου και προτου προλαβω ν'απαντησω στην "καλημερα" της, βρεθηκα ν' απανταω στις απανωτες " ανακρισεις της "...συγγνωμη, στις ερωτησεις της, ηθελα να πω.

  Ευτυχως, παει για καφε..." θα επιστρεψω", μου λεει...Κι εγω, αρπαξα το φλυτζανι μου και κρυφτηκα πισω απο το σπιτακι, στον ισκιο. Ελπιζω να μη με ανακαλυψει. Θελω να ειμαι μονη μου, με τις σκεψεις μου, τα συναισθηματα μου και το τετραδιο μου. Ναι, αυτη η ωρα ειναι ιερη για μενα, επειδη..." σκυβω" μεσα μου και γνωριζω τον εαυτο μου.

                                              

                           

 

 

 

Λοιπον, τί λεγαμε ; Αποφευγω τους ανθρωπους ; 

Μμμμ...θυμαμαι το χθεσινο απογευμα. Βρισκομασταν παλι στο δωματιο - τραπεζαρια. Τρωγαμε για βραδυ ( η ωρα ηταν 5,30 μ.μ.) χωρις να πειναμε. Ομως, αυτο μας ειπε η Αδελφη Πλατυτερα..." ας φαμε λιγο, για να μην πεινασουμε αργοτερα ". Η τραπεζαρια θα εκλεινε.

Τσιμπολογωντας και ψιλοκουβεντιαζοντας, βρεθηκα μεσα  σ'ενα πεδιο ηχων, που αγκαλιαζαν την ψυχη μου. Σιγα-σιγα αναπαυομουν μεσα σ' αυτη την ηχητικη  " κουνια "  και διεκρινα οτι, εδω και ωρα, μιλουσε μια γυναικα. Χωρις να εστιαζομαι στον "μονολογο της" αφεθηκα στην αληθεια, που ξεχυλιζε απο την ψυχη της.

  " Εχω κορη Μοναχη εδω, " ελεγε με βαθεια χαρα

Κοιταξα τα ματια της. Ζεστα και υγρα, μισοκλειναν...λες και προσπαθουσε να  "ξαναδει" ,αυτη η γυναικα, την ωρα του αποχωρισμου απο την κορη της.

  " Αγαπησε τον Θεο περισσοτερο απο τους ανθρωπους της. Κι εμεις δεν της φεραμε κανενα εμποδιο. Ευλογια για το σπιτι μας η αποφαση της " τονιζε καθως εσκυβε στο φαγητο της.

 " Ευτυχως για το παιδι σας το να μην εχετε αντιρρηση ! " της ειπα.

 " Ναι, ευτυχως ...ευτυχως για ολη την οικογενεια μας....γιατι...σκεψου πώς νιωθουν αυτοι οι γονεις, που δεν το θελουν αυτο...γιατι...σου το λεω...ειναι πονος!Πονος...μεγαλος..μεγαλος αποχαιρετισμος...!! "

  Την κοιταξα με βαθυ σεβασμο. Μπροστα της ενιωσα μικρη και ασημαντη και χωρις το δικαιωμα να παραπονιεμαι για την κουραση της ζωης μου. Τί εχω καταθεσει εγω; Την κουραση των ποδιων μου, επειδη ξενυχτησα; Τί λεμε τωρα;

   Επομενως, Γεροντα μου...αποφευγω τους ανθρωπους...ναι, οταν με αναγκαζουν να φλυαρω...! "Το καθετί στην ωρα του" δεν ελεγες στα πνευματοπαιδια σου ; Αυτο κανω. Σεβομαι τον χρονο και την ευκαιρια που μου δινει αυτος ο τοπος, για να καθαρισω τις σκεψεις μου.

                                                                                        

(  Συνεχιζεται )                                       

                                                              

                                                                                                                                        

.=====

   Αποψε ειμαι κουρασμενη. Δουλευα για ωρες στο υπογειο, προσπαθωντας να διορθωσω τα λαθη μου.

   " Μαλλον εγω δεν σας εξηγησα καλα ! ", λεει η Αδελφη Θεοφανώ. Και λυπαται που με βλεπει με κοκκινα, απο την κουραση, ματια.

   Πραγματι δεν καταλαβα αυτο που για εκεινη ηταν αυτονοητο. Δηλ. με αυτη την ποσοτητα λιβανι γεμιζουμε εκατο σακκουλακια. Εγω γεμισα εκατο σακκουλακια αλλα με μεγαλυτερη ποσοτητα. Με αλλα λογια, παραφουσκωσα την δοση.

   Και τωρα τί κανουμε ; Τα ανοιξα ολα και τα γεμισα απο την αρχη.Τεσσερις ωρες η δουλεια.

  " Για να μαθω να ακουω καλα ! ", λεω στην Αδελφη.

   " Οχι ! Για να μαθω εγω να εξηγω καλυτερα, αυτο που για μενα ειναι αυτονοητο !" λεει εκεινη και μου χαμογελα .

   Τί να πω τωρα ; Ας ευχηθω καλυτερα, να παρει η κοινωνια μας ως παραδειγμα την οργανωση ενος Μοναστηριου και λιγο απο την εκπαιδευση των Μοναχων. Ισως να δουμε καμμια ασπρη μερα κι εμεις οι κοσμικοι...εκει εξω.

 " Πως ειναι εκει εξω ; "

 " Μα...κανενας δεν αναλαμβανει την ευθυνη του.Ριχνει το σφαλμα στον αλλο...! ...Μηπως πρεπει να εγκατασταθω στο Μοναστηρι ;..", μονολογω!

" Δεν εχετε υποχρεωσεις εκει εξω;' με ρωταει η Αδελφη Πλατυτερα, που βρεθηκε διπλα μου.

  " Εχω ", της απαντω και σκεφτομαι τα παιδια μου, τα φυσικα και τα πνευματικα.

 " Αυτο προηγειται ", λεει η Αδελφη και προσθετει..." Ετσι κι αλλιως αυτο που μετραει ειναι να κανεις το χρεος σου, οπου κι αν βρισκεσαι " .

" Αυτο πιστευω κι εγω...μονο που εδω αναπνεω. Εκει εξω...προσπαθω...!"

   Μου χαμογελαει. Γεμιζει η ψυχη μου απο την αρμονικη επικοινωνια μας και...παω στον ξενωνα για να πιω το καφεδακι μου.Μετα...θα αφουγκραστω την Φυση...Ο ελαιωνας απλωνεται σε στρεμματα και το θρόισμα των φυλλων καθαριζει την σκονη της πολιτειας, που εχει μαζευτει στην σκεψη μου....

( Συνεχιζεται).

 

                                      Zoom out 

                                        

 

 

 

 

 

 

 

 

                             

                

 

" Ενα Πνευματικο Ταξιδι"--Β' Μερος...

      Ο χρονος κυλαει και η ημερα της αναχωρησης μου πλησιαζει. Ομως, συνεχιζω να συμμετεχω σε ό,τι γινεται! Οπως το να παρακολουθω τον ορθρο και την Θεια Λειτουργια, στις 4 η ωρα, τα ξημερωματα. Οι Μοναχες ψαλλουν. Η Ηγουμενη λεει τον Αποστολο και ψαλλει πολλα απο τα τροπαρια.. Την παρατηρω - καθε πρωι,απο τοτε που ηρθα εδω -με μια γλυκεια...εκπληξη, θα ελεγα, γιατι κατι μου θυμιζει...πολυ οικειο...γλυκο σαν μελι...Και ξαφνικα, θυμαμαι. Μου θυμιζει την Βασιλισσα, που ειχα δει σε κυψελη. Γυρω της μαζευονταν οι μελισσες, κανοντας ημικυκλιο κι εκεινη προχωρουσε αναμεσα τους, χωρις να την νοιαζει να φανει η θεση της. Κι ομως φαινοταν! Φαινοταν απο την κατασταλαγμενη ουσια, που εκδηλωνεται στο βλεμμα, στην κινηση, στην φωνη. Εχει συλλεξει τον καρπο της προσωπικης της πορειας και τον μοιραζεται μ' εκεινες που ακολουθουν τα βηματα της. Ειναι εκει, ειναι στον δρομο της, ειναι στην θεση της, μα πανω απ' ολα ειναι προσηλωμενη στον προσωπικο της στοχο! Κι αυτο φαινεται...οταν σου τεινει το χερι, σου χαμογελαει και σε προσπερναει  με ευγενεια, γιατι πισω απο εσενα κι απο τον καθενα, βρισκεται μονο ο Θεος...και μονο για Εκεινον εχει το σταθερο βλεμμα της προσηλωσης και της αφοσιωσης.

 

                                       

Ομως...εφθασε η ωρα!
Φευγω! Η ψυχη μου ειναι γεματη απο αντιφατικα συναισθηματα. Χαιρομαι που ξαναγυριζω στον κοσμικο μου ρυθμο,τον οικειο,με την αγωνια του,τον θορυβο, το κουβεντολόι του (συχνα αχρωμο και κουραστικο). Ειναι " το οικειο" !

Λυπαμαι ομως τοσο πολυ που αφηνω πισω μου '"Το Προγραμμα του Θεου". Δεν ξερω πώς αλλιως να ονομασω αυτην τη ζωη στο Μοναστηρι.

Τα συναισθηματα και οι εντυπωσεις, που αποθηκευσε η ψυχη μου, ειναι νωπο υλικο και ο λογισμος μου αδυνατει να το ταξινομησει σωστα.

Θα περιμενω να περασει ο χρονος, να γινουν ολα οσα εζησα λιπασμα της ψυχης μου για να τους δωσω ονομα.

Προς το παρον, νιωθω βαθεια συγκινηση και μία σιωπηλη, "αθορυβη" λυπη...οπως τοτε - μικρο παιδι-που αποχαιρετουσα το χωριο της γιαγιας μου...Πονουσα μα...σε ποιον να το πω ; Ετσι επρεπε να γινει. Η ζωη μου,οπως χαραχτηκε απο τους μεγαλους, οριζε οτι επρεπε να φυγω...Και δεν ξαναγυρισα...

Ελπιζω τωρα - και το ευχομαι- να ξαναγυρισω εδω που η καρδια μου αναπαυεται.

Καθομαι κατω απο την ελια. Η ησυχια διακοπτεται μονο απο τα πουλια.Το βουνο φωτιζεται,σιγα-σιγα,απο τον ηλιο που ανατελει. Καμμια κινηση γυρω μου...Καμμια Μοναχη στον οριζοντα...Κι ομως γνωριζω πια οτι στην "καρδια" αυτης της σιωπης υπαρχει παλμος ζωης, δημιουργικης εργασιας,συνεργασιας,αρμονικης κινησης,με εναν κοινο στοχο: ολα να γινουν σωστα για να επιτυγχανεται το καλο αποτελεσμα. Με σκοπο; Να ειναι ευχαριστημενος ο Θεος και οι ανθρωποι! Μηπως αυτο να ειναι το " Γεννηθητω το Θελημα Σου, ως εν Ουρανω και επι της Γης;"...Τοτε...ας πω μία προσευχη..!!!

" Ειθε να γινει το Θελημα Σου,

ως εν Ουρανω και επι της κοσμικης μας ζωης!

Ειθε το Μοναστηρι αυτο να ακτινοβολησει την αρμονια του και στην ζωη μας...εκει κατω,που

ο θορυβος ονομαζεται "ηχος"

η φλυαρια ονομαζεται "συζητηση"

η αποφυγη ευθυνων ονομαζεται "καπατσοσυνη"

" η υβρις" ονομαζεται "δικαιωμα"....

Ειθε η " Κυψελη" αυτη,που ονομαζεται Μοναστηρι,να γινει - ως προς την οργανωση της- προτυπο κοινωνιας...

Για να σβησει η μοναξια ,Θεέ μου, απο τις καρδιες των παιδιων Σου,που ζουν εκει εξω και ονομαζουν "ζωη" την οδυνη ! "

Αμην!!!

 

(Συνεχιζεται )

 

 

                                               

 

------

      ...  Θα μου πεις, τωρα ποιος το λεει αυτο, οτι η ζωη εξω εχει οδυνη ;

Μηπως το λες μονο εσυ, που τα γραφεις, γιατι ...μπορει να εισαι "προβληματικη" ;

   Ναι, το λεω εγω, γιατι το βλεπω στα προσωπα χαραγμενο. Οι "εξω" εχουν προσωπα κουρασμενα, βλεμματα ταραγμενα. Μοιαζουν με δεντρα αποστεγνωμενα απο χυμους.

   Αντιθετα οι "εσω" εχουν ζωντανα προσωπα, βλεμμα βαθυ, ζεστο και παρουσιες που ακτινοβολουν αυτο που ο καθενας "ειναι" και το μοιραζεται με τους γυρω του.

   Να η Αδελφη Φεοφανη, που αυτη την στιγμη, διχως μιλια, σκαλιζει το χωμα διπλα μου. Γεμιζει τον χωρο με την ηρεμια της, με την εργατικοτητα της, την απλοτητα της, την αγαπη της για τον Θεο και με τοσα αλλα, που εγω η "κοσμικη" αδυνατω να συλλαβω. Γιατι; Γιατι για να τα συλλαβεις ολα αυτα πρεπει να εχει ζυμωθει με το χωμα, με τα λουλουδια και με τον ανεμο του βουνου. Εγω ζυμωνομαι καθημερινα με το τσιμεντο και με το καυσαεριο. Βουλωσαν τα σωληνακια της ψυχης μου και προσπαθω να τα ανοιξω με "βουτιες"  στα...βαθη της...στα καταβαθα.

- " Αυτο κανουν και οι Μοναχες", θα μου ελεγε καποιος. "...βουτιες στα καταβαθα της ψυχης τους".

- " Συμφωνω,συμφωνω ! Κανουν "βουτιες' στην ψυχη τους, μεσα απο ενα οργανωμενο συστημα, το οποιο στηριζεται στον Σεβασμο ! 

" Εκει εξω"  κανεις "βουτιες" στην ψυχη σου μεσα απο ενα συστημα το οποιο στηριζεται - εν πολλοις- στην Ασεβεια. Ποιο, λες, να ειναι το πιο...προσοδοφορο ;

 

   Το φρεσκοσκαμμενο χωμα, μυριζει διπλα μου. Τα αναμμενα κερια, στον ταφο του Γεροντα, σιγοκαινε. Αναδευει η φλογα τους. Τα κρινα, τα τριανταφυλλα και οι μπιγωνιες απλωσανε στον αερα το αρωμα τους και δοξολογουν τον Θεο. Γινομαι ενα μαζι τους, για να γινω "αξια" και να φθασει η φωνη μου στον Γεροντα..." Πατερ, ευλογησον ! "  

             Σοκαρισμένος     Φιλί

                                                                                                                                               

                                                           ( Συνεχιζεται )                                                                              

 

                                                

Γ' Μερος και ...τελος στο πνευματικο μου ταξιδι !!!

                        

 

  Τωρα θα αφησω το γραψιμο και θα κατεβω στο υπογειο της Μονης. Με περιμενει το διακονημα μου. Απο χθες κατασκευαζω χαρτινα κουτακια, για το λιβανι.

   Η πορτα του υπογειου δεν εχει ανοιξει ακομα. Σωστα...δεν ειναι ακομα η ωρα. Βλεπεις, ολα εδω γινονται στην ωρα τους, διχως ανατροπες στο προγραμμα και διχως καθυστερησεις. Γι αυτο και η εργασια παει μαζι με την ξεκουραση. Η συνεργασια, μαζι με την αυτονομια. Αρκει να λειτουργει η Υπακοη!

    Η Υπακοη, αληθεια, πώς ονομαζεται "εκει εξω" ;

-   " Υποδουλωση! " μου θυμιζει η σκεψη μου και ακομα ( μου θυμιζει) οτι.......

       " της παμε κοντρα ".

- " Α ! Γιατι " εδω έσω ", ειναι το αγκωναρι της οικοδομης και υποστηριζει ολους...και δυνατους και αδυναμους. Και τους γεροντες και τους νεους, σ' ενα ταξιδι συμπορευσης, με αγαπη και σεβασμο ! "

- " Καλα ! Εσυ μας μιλας για την Χωρα του Θεου ! ", με διακοπτει ειρωνικα το "ταγκαλακι", που πηρε την μορφη της αντιρρησης και της αμφιβολιας.

- " Εσυ γιατι μας μιλας ; " του επιτιθεμαι..."...Για την χωρα του αρχηγου σου ; Σαν πολυ χωρο να σας δωσαμε, εμεις οι ανθρωποι με την ανοησια μας. Καναμε " σωστο " την διαβολια και " λαθος" την αρετη ! Κι υστερα μου λες ,εσυ το χαμενο..." μηπως εισαι προβληματικη, που δεν σου αρεσει η ζωη, εκει εξω ;" Αν μου αρεσε η ασχημια της, θα ημουν "προβληματικη". Γιατι, αν καταλαβες, την ασχημια της αποδοκιμαζω και οχι την ζωη !

- " Και τωρα, τί θα κανεις ; Θα κλειστεις σε Μοναστηρι ; ", με ειρωνευεται, το αχρηστο.

- " Θα σας πολεμαω " εκει εξω". Αυτο ειναι το ποστο μου, το " μοναστηρι μου", και η αποστολη μου. Μονο που θα ερχομαι συχνα εδω, για να παιρνω δυναμη απο τις Αδελφες μου εν Χριστω, απο την ευλογια του Γεροντα και απο τον Θεο ! "

- " Βλεπεις ; Τους εβαλες τελευταιους, σε σειρα, τον Γεροντα και τον Θεο ! Χί, χί, χί ! " τσιριζει στο κεφαλι μου.

- " Αει, χασου, που θα μου πεις εσυ τί ειναι Σεβασμος και Αγαπη ! Η ψυχη μου το κανονιζει αυτο, που ειναι παιδι του Θεου ! ", του απανταω και...αφουγκραζομαι...σιωπηηη......

Προς το παρον το " ταπωσαμε" το " ταγκαλακι". Αυτο ειναι...!Λιγο, λιγο θα το κατατροπωσουμε, αρκει να μην το υπολογιζουμε ως -ταχα - δυνατο, που μπορει και να μας απειλει ! Ειναι δυνατον να φοβομαστε την δυναμη του ; Παραπάνω απο τον Θεο θα το βαλουμε, με τον φοβο μας ; Οχι, οχι, οχι ! Αυτο δεν μας λεει και ο Γεροντας ;

 

  Αυτα...και τωρα παλι στον ξενωνα. Κατι θα βρω να κανω εκει.!!!

                                                                                                                                                           

 ( Συνεχεια και ...τελος...)

 

                                                                                                  

 

     Μετα...ειχα την τυχη να ερθει ενα ελικοπτερο και μ' αυτο θα επεστρεφα στην Αθηνα.. Μπηκα μεσα. Πεταξε ψηλα και ...το Μοναστηρι εμεινε πισω, ως τοπος γεωγραφικος. Ως ουσια, πηρε θεση στην ψυχη μου και φωτιζει τις μερες μου. Ειναι μεσα στην καρδια μου, οταν κανοναρχει στις σκεψεις μου και " ενδυει"  την συμπεριφορα μου με τους κανονες του: Αυτους του Ελεους, της Ειρηνης και της Εσωτερικης Γαληνης.

 - " Εισαι καλα ; " με ρωτουν αρκετοι απο τους γνωστους μου ανθρωπους. " Καπως εισαι...! " Προσθετουν με ανησυχια. Και προσπαθω να καταλαβω, τί ειναι αυτο το διαφορετικο που βλεπουν σ' εμενα και τους ανησυχει.

                                   Γουρλώνω τα μάτια

 - " Μα...αυτο ημουν παντα. Αυτο που βλεπετε. Μπορω, ετσι οπως ειμαι, να ανηκω στο συνολο ;"

                                   Μπερδεμένος

- " Σε ποιο συνολο ; Τί εννοεις;`" επιμενουν.

- " Εννοω...να με αφησετε ησυχη. Να κοιτατε τον εαυτο σας, οπως θα κανω κι εγω. Κι αν τυχει να γινει κατι για το καλο του κοσμου, θα ειμαι εκει. Αφοσιωμενη εργατρια, ευσυνειδητη συνοδοιπορος, υπομονετικη μαθητρια και ευχομαι, εκει να συναπαντηθουμε "

                         Κλείνω το μάτι

 - " Με αλλα λογια...σε " ψησανε" οι καλογριες...!!!" ,με ειρωνευονται .

                             Τσαντισμένος

Και ειναι η πρωτη φορα που αδιαφορω για την " εξυπναδα" που με ακυρωνει στα ματια πολλων, μονο και μονο επειδη πιστευω σε Θεο.

Και λεω :

 - Μακαρι να εφθανε μια εποχη που οι νεοι - ναι, δια Νομου - θα υπηρετουσαν 5ετη θητεια σε καλοοργανωμενο Μοναστηρι, προτου αποφασισουν τί θα κανουν στην ζωη τους. ( Μην φριξετε, σας παρακαλω ! Δεν προκειται να γινει !!!) Σκεφτομαι μονο και ...ονειρευομαι...οτι τοτε στην κοινωνια θα αυξανοταν το ποσοστο των πολιτων που  μπορουν να ξεχωριζουν την Ακεραιοτητα απο την Αυθαδεια !

- " Καλααα ! Εσυ εισαι στον κοσμο σου ! " απαντουν πολλοι.

 - " Ναι, ειμαι στον Κοσμο μου και χαιρομαι τοσο πολυ γι' αυτο !!! "

                                                              Καρδιά

    Τελειωνοντας, αφιερωνω αυτες τις σελιδες σε ολους εκεινους, που εφθασαν μια μερα κοντα στον Γεροντα, ζητησαν την ευλογια του και αποφασισαν να την τιμησουν, σπερνοντας κατι απο τον λογο του, στο περιβολι της ζωης.

     Και κλεινοντας το " Πνευματικο μου ταξιδι " 

   υποσχομαι να θυμαμαι οτι...

  Τις ωρες, που θα κοιμαμαι, ως εργαζομενη

  Τις ωρες, που θα ξενυχταω, ως "κοσμικη"

  Τις ωρες, που θα προβληματιζομαι, ως " νοημων " της Γης...

 καποιες Μοναχες και καποιοι Μοναχοι θα ανοιγουν την καρδια τους στον Θεο και θα προσευχονται...

                       Για μενα

                       Για σενα

           Για ολους εμας, που κυνηγαμε τον Χρονο !

 

                                   =============Καρδιά=============Χαμόγελο

" Ευλογει η ψυχη μου τον Κυριο...!!!

Ψαλλουν Μοναχες