Η Ομορφιά της Φύσης...Δύναμη Ζωής !!!

" Κύριε, Κύριε! Ανοίγω την πόρτα μου και βγαίνω, έχε την έγνοια Σου στα βήματά μου. Αφήνω το σπίτι μου, να΄μαι δίχως σκεπή και τοίχους. Αφήνω τη γυναίκα που σκλήρυνε το πετσί και έσβησε τη φωνή μου. Αφήνω το παχύ χωράφι πριν γίνω σκλάβος της σοδειάς του ./... Κύριε, Κύριε../../.. Είχα ξεχάσει να Σε βρίσκω στ΄απλά και στα ασήμαντα.." ( Ποίηση Ηλία Μαργιόλα).

" Ρώτησέ με κάτι που δεν ξέρω να στο πω. Πήγαινέ με κάπου που δεν ονειρεύτηκα ακόμα. Γύρεψέ μου κάτι που δεν έχω να στο δώσω δείξε μου επιτέλους την από καιρό χαμένη έξοδο!!!" ( Ποίηση/ Ηλία Μαργιόλα)

" Μην κλάψεις../Τα δάκρυα καίνε και μαραίνουν/ τα λουλούδια./ Μην κλάψεις, γιατί όταν τα μάτια σου θολώνουν/τα παιδικά μας όνειρα χλωμιάζουν/.. Μην κλάψεις, το χαμόγελο στα μάτια σου προσκαλεί το αύριο. Μην κλάψεις, τα δακρυσμένα μάτια φοβίζουν τα παιδιά.././.." (Από το βιβλίο/" Της Μικρής Αρκτου",του Ηλία Μαργιόλα)

'Αφωνος το θαύμα να προσμένεις/κι άφωνος να το καλωσορίζεις. Να μη βιαστείς /τ΄όνομά του να μαντέψεις, μη βιαστείς να το προφέρεις. Οι μέρες που θα΄ρθουν θα φέρουν τ΄όνομά του, θα φέρουν τις κόκκινες γραμμές απ΄το αίμα του. Ο΄τι θα γραφτεί θα γραφτεί με το αίμα του κι εσύ τότε θα γνωρίζεις, μα...θα γνωρίζεις, όπως πάντα αργά! " ( "Της Μικρής Αρκτου", του Ηλία Μαργιόλα)

" Καλό είναι να μιλούν οι ποιητές,/σε μια χώρα σαν και τούτη/ που οι άνεμοι μάζεψαν τα φτερά τους,/ σε μια πόλη σαν και τουτη/ που εξορίζει τα πουλιά της.../.. Ανάγκη να μιλούν οι ποιητές, να σκάφτουν την πληγωμένη μνήμη να ρωτούν την ατάραχη σιωπή, να βάζουν ένα κόκκινο σημάδι στου χρόνου την ακύμαντη πορεία! " (Ηλίας Μαργιόλας)

" Κύριε, Κύριε!/ Ανοίγω την πόρτα μου και φεύγω./ Γυρεύω την άγονη γη, τον δρόμο/ και τον κάματο και προπάντων την έρημο./ Ναι, την έρημο, Κύριε, τη μάνα της πείνας,/ τη μάνα της δίψας,/ την αυγή της αμφιβολίας και της αναζήτησης/ την Εδέμ του ζώντος μηδενός! ".././... ( Ηλίας Μαργιόλας)

" Ακόμα δεν βρήκα ναό για την άστεγη πίστη μου.././.. / Κι όμως πάντα ήξερα πως κάτω απ΄τη λεία επιφάνεια κραυγάζει μιαν άλλη αλήθεια. Και πάντα ήξερα πως ανήκω μονάχα στην εξουσία του φωτός και της σιωπής! " ( Από..." Στο τόξο του Φωτός και της Σιωπής", του Η. Μαργιόλα)

" Ακόμα δεν βρήκα βήμα να δηλώσω την καταγωγή των ονείρων μου, να καλέσω τον χρόνο στο μικρό του όνομα, να τον σμικρύνω στα λειψά μου μέτρα. Ακόμα δεν βρήκα θυσιαστήριο ν΄αφιερώσω την καρδιά μου..././."

" Τινάξτε τη σκόνη/ και πάμε να φύγουμε. Αυτός ο κόσμος είναι τόσο ακίνητος και τόσο αυτάρκης. Ολα σαπίζουν στην ακινησία/ και στην αυτάρκειά του. Πάμε να φύγουμε... Αυτοί οι άνθρωποι/ δεν έχουν ονόματα πια/ μήτε χάνουν μήτε κερδίζουν. Απ΄το πολύ που κοίταξαν πίσω/ τα μάτια τους μαύρισαν. Ετούτοι οι άνθρωποι την καρδιά τους την ξέχασαν/ σ΄ένα γκρίζο όνειρο, η σάρκα και το πνεύμα τους, μια ύλη ρευστή και ουδέτερη. Πάμε να φύγουμε...τί να φτιάξεις μ΄αυτούς τους ανθρώπους που δεν βρίσκεις τίποτε στέρεο! " -.- ( " Της μικρής Αρκτου", του Ηλία Μαργιόλα)

Ο Θεός δεν έφυγε, άνοιξε το παράθυρο να δεις, γιατρεύει ένα λουλούδι, ποτίζει ένα παιδί, ξεγεννάει μιαν άναστρη νύχτα, στις χούφτες Του ζεσταίνει την αυγή, βγάζει το χιόνι απ΄την καρδιά σου. ../..Ο Θεός δεν έφυγε, στη Βαγδάτη αγοράζει ένα κοκαλάκι για τη Λεϊλά, για το μικρό Σελίμ ψάχνει ένα ψεύτικο πόδι. Μεσοπέλαγα μιλάει με τους ανέμους, παίρνει το σφυγμό μιας νεκρής πολιτείας ../../Ο Θεός δεν έφυγε γιατί πιστεύει σε μας. Σηκώνει το σταυρό κι ανηφορίζει, ανηφορίζει προς το Εκούσιον Πάθος! --.-- (Ποίηση/Ηλία Μαργιόλα)

Σώπα, σώπα... Σώπα δεν είμαι εδώ. Βλέπω τα πουλιά που φεύγουν, ακούω τα καράβια που σφυρίζουν. Φεύγουν σμάρια τα πουλιά, και δειλά-δειλά κάτι μέσα μου ξυπνάει. Σφυρίζουν τα καράβια, κάτι ακόμα σπαρταρά και ζει. Θα ξεκολλήσω την καρδιά από τούτο το παλιό λιμάνι που σάπισε σκυφτός χαμάλης, αναμασώντας ταπεινές ελπίδες. ../../....///Πάμε τώρα να φύγουμε././Κάθε αυγή στους ουρανούς/./.άγγελος βγαίνει σαλπιγκτής../... --..-- (Απόσπασμα από το ..."Στο ταξίδι",του Ηλία Μαργιόλα.)

Κάπου το αίμα/έβαψε το χιόνι κόκκινο/κι εμείς το ξεχάσαμε. Κάποιοι σκότωσαν ένα τσιγγάνικο βιολί/κι εμείς το κρύψαμε. Κάποτε έκαψαν μιαν αγαπημένη πόλη/κι εμείς συνθηκολογήσαμε..../.../.. ---- Απόσπασμα από... ("Κάπου το αίμα",του Ηλία Μαργιόλα)

ΘΑ ΒΓΩ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ " Θα βγω στη γωνιά να περιμένω/τους ανέμους που διαβαίνουν/ ....../.../Ο και ρός των μικρών πέρασε./ τη γενιά τους ξέγραψέ την/ γίναν ανώφελοι υπηρέτες,/ανίδρωτοι κι αναίμακτοι γραφιάδες/ανάγκη να σταυρωθεί ο καλύτερος,/χωρίς πόνο δεν θα αναστηθούμε..." (απόσπασμα από ..."της μικρής Αρκτου", του Η. Μαργιόλα)

Ο μόνος όρκος! Ο μόνος όρκος που κρατήθηκε Είναι του ήλιου. Ο μόνος πόνος που άνθισε είναι του ανθρώπου! (Ποιητική συλλογή, "ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ"

Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο! Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο; τη λύρα μου; την καρδιά μου να σου χαρίσω; Τα τριαντάφυλλα μαραίνονται, η λύρα σωπαίνει, η καρδιά μου δειλιάζει... Τί να σου χαρίσω Η σιωπή μου... μακριά και λυπημένη, σοφή και ακούραστη! Ω! ναι, τη σιωπή μου! ( Από την ποιητική συλλογή, "ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ", του Η. Μαργιόλα.

Πέρα από τη γραμμή των οριζόντων! Εδινε σε πρόσωπα και πράγματα ονόματα παράξενα και μακρινά για να μπορεί μαζί τους να ταξιδεύει πέρα από την γραμμή των οριζόντων και τη μηχανή του μικρού της γραφείου! ("ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΡΚΤΟΥ"..Ηλ. Μαργιόλα.)

ΤΗΝ ΑΦΥΛΑΚΤΗ ΝΥΧΤΑ Την αφύλακτη τούτη νύχτα ο Δεσπότης του κήπου λείπει. Δεν υπάρχει κανείς να νομοθετήσει, να κοσμίσει δεν ορίστηκε κανείς. Κλέφτες, του Ευρυσθέα δούλοι θα κόψουν χρυσόμηλα, όλοι θα γίνουμε φτωχότεροι στην άγνοια φτηνοί αλαζόνες και δεν θα υπάρξει κανείς να απολογηθεί για μας. ===...=== (Ποιητική συλογή/ "της Μικρής Αρκτου" του Η. Μαργιόλα)

ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ Το βράδυ την πόλη φωτεινές επιγραφές τη χλευάζουν, οι διαστάσεις μας συνθλίβονται και επιβεβαιώνεται εντέλει ότι η πόλη είναι των βαρβάρων και οι βάρβαροι δικοί μας. === (Ηλ. Μαργιόλας)

Σ Ι Ω Π Η!!! Σιωπή η φωνή των απόντων, το λευκό συμβόλαιο του Θεού. Σιωπή τ΄όνειρο στα βλέφαρα της νύχτας, το πεδίο της μάχης την άλλη μέρα. Σιωπή τ΄όνομά σου πριν έρθεις, το μήνυμά σου όταν λείπεις. Σιωπή στο βάθος των ματιών σου κι ότι έχω να σου πω ακόμα. Σιωπή στην έρημο προφητεύει τη μέρα, στους ουρανούς παραμονεύει το θαύμα. Σιωπή, άλαλη και εύλαλη των Εσταυρωμένων αδελφή. === ( " Της Μικρής Αρκτου", του Η. Μαργιόλα)

ΑΝ!!! Αν ήμουν ποιητής θα΄στηνα ένα λευκό τραγούδι σε σταυροδρόμια και πλατείες. αν ήμουν αθώος θα ήξερα να σωπαίνω. ../../Αν ήμουν κλέφτης θα είχα κλέψει την καρδιά σου. Αν ήμουν δίκαιος, θα΄χα γίνει τραγούδι στα χείλη των μικρών παιδιών ...Αν../../..Αν../ Αν ήμουν ψεύτης θά΄λεγα πως δεν ελπίζω πια! === (Απόσπασμα/ ποίηση Η Μαργιόλα)

Οπως δεν ωφελεί η ιατρική, αν δε μπορεί ν΄αποβάλλει τις αρρώστιες από το σώμα, έτσι και η φιλοσοφία δεν ωφελεί, αν δεν αποβάλλει την κακία από την ψυχή! ( ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ)

Πολλές φορές στο παρελθόν είδα το ίδιο όνειρο να παρουσιάζεται κάθε φορά με διαφορετική μορφή, αλλά πάντοτε μου έλεγε τα ίδια: " Σωκράτη, ν΄ασχολείσαι με τη μουσική και αυτή πρέπει να είναι η εργασία σου"..Το όνειρο με ενεθάρρυνε να επιμένω σ΄αυτό που έκανα, στο να συνθέτω δηλαδή μουσική...γιατί η φιλοσοφία είναι η μεγίστη μουσική!! ( ΠΛΑΤΩΝ )

Το λάθος μου ήταν.. Το λάθος μου ήταν πως τάισα την καρδιά μου στα γεράκια, ενώ μπορούσα να τη χαρίσω στον ήλιο... --- ( Ποιητική συλλογή, " Της Μικρής Αρκτου", του Η. Μαργιόλα)

Κάπου το αίμα... Κάπου το αίμα έβαψε το χιόνι κόκκινο κι εμείς το ξεχάσαμε. Κάποιοι σκότωσαν ένα τσιγγάνικο βιολί κι εμείς το κρύψαμε. Κάποτε έκαψαν μιαν αγαπημένη πόλη κι εμείς συνθηκολογήσαμε!!! (" της Μικρής Αρκτου", του Η. Μαργιόλα

                                  

 

   Πολλές ακόμα    φωτογραφίες από               την απερίγραπτη ομορφιά της  

                ΦΥΣΗΣ...

 Θα τις συνδέσω με την Ποίηση, διότι....

" Το βλέμμα του ποιητή διακρίνει καλύτερα τον ορίζοντα. Νιώθει την αλμύρα και το χώμα, τον παλμό της ύπαρξης, τη σκουριά του χρόνου, την ελπίδα. Το φως υπάρχει στα είδωλα, ενώ στους στίχους διεισδύει η έμπνευση. Τότε η αυγή και το δειλινό του μετουσιώνονται σε ψιθύρισμα, σκέψη, πεφρασμένο δώρο "...όπως διαβάζω στον πρόλογο της ποιητικής συλλογής:  " Της Μικρής Αρκτου", του ποιητή, Ηλία Μαργιόλα.

 

 Δανείζομαι ποιήματά του ( και μόνο μ΄αυτά θα συνοδεύσω την "Ομορφιά της Φύσης", στην Ιστοσελίδα μου) γιατί - με την κάθε λέξη τους -ατενίζω νέους ορίζοντες : Ομορφιάς, Ψυχικής Ευγένειας και  Ανύψωσης...εκεί...μακριά στο Μέλλον ...!!!!

 ( Λόγω περιορισμένου χώρου, θα περιοριστώ σε αποσπάσματα πολλών ποιημάτων. ) 

-------

Λίγα λόγια για τον

 

ΗΛΙΑ ΜΑΡΓΙΟΛΑ

 


" Σαν πήρε τ΄όνομά του τούτο το βιβλίο, συλλογίστηκα...ας υπάρχει...
Ας υπάρχει για κείνους και για κείνα που αληθινά γράφτηκε. Ας υπάρχει για τις σιωπές και τις επώδυνες απουσίες...ας υπάρχει για τις αιώνιες στιγμές που υπαγόρεψαν στο χέρι μου αυτές τις γραμμές, που δεν είναι για να ξεπεράσουν τη μέρα μου, να μεγαλώσουν τα βήματά μου, παρά μόνο γράφτηκαν για να σου πω πως σε νοιάζομαι, πως σε αφουγκράζομαι, πως σε ακούω..."

 

Γράφει ο ποιητής στον πρόλογο της ποιητικής του συλλογής..." Της μικρής Αρκτου"...

 

Και διαβάζοντας τα λόγια τούτα, ένιωσα την ανάγκη να μάθω κάτι ακόμα για τη ζωή του. Να τον φέρω πιό κοντά μου, ως άνθρωπο...

 

Κι έτσι μοιράζομαι μαζί σας λίγα πράγματα από την πλούσια σε εμπειρίες ζωή του!

 

---
Ο Ηλίας Μαργιόλας γεννήθηκε το 1946 στο Αδάμι Ναυπλίου. Μετά από ένα σοβαρό ατύχημα και την ολική απώλεια της όρασής του, εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Παντείου Πανεπιστημίου.
Παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κόρες, εργάστηκε για 22 χρόνια στον ΟΤΕ, ενώ παράλληλα αναμείχθηκε έντονα στην οργάνωση και ανάπτυξη του αναπηρικού κινήματος στην Ελλάδα.Το υπηρέτησε και το υπηρετεί μέσα από σημαντικές διοικητικές θέσεις, οι οποίες του πρόσφεραν πολύτιμες εμπειρίες και ουσιαστική ευαισθησία σε κοινωνικά προβλήματα.

 

Από τη δεκαετία του ΄70 ασχολείται με τη λογοτεχνία, με την οποία διατηρεί μία σχέση αγάπης αλλά όχι επαγγελματικής δέσμευσης.
Δεν πρόκειται να αναφερθώ στις διακρίσεις που έλαβε από το Υπουργείο Πολιτισμού καιτην Ακαδημία Αθηνών για το έργο του.
Πρώτον γιατί δεν τις προβάλλει ο ίδιος, και
δεύτερον, γιατί δεν θέλω, το σημείωμα αυτό, να πάρει την μορφή ενός στεγνού βιογραφικού. Μέσα από το έργο του και ανάμεσα στους στίχους του διακρίνω την ευγένεια της ψυχής του και αυτήν κρατώ και απλώς καταθέτω... διαβάζοντας...

 

" Αν ήμουν ποιητής/ θα έστηνα ένα λευκό τραγούδι/ σε σταυροδρόμια και πλατείες/ Αν ήμουν αθώος, θα ήξερα να σωπαίνω/ Αν ήμουν γενναίος/  θα γιόμιζα τα μάτια σου/ γαλάζια καλοκαίρια...."

 

                                      Καρδιά