ΗΤΤΑ
( Χαλίλ Γκιμπράν)


Ηττα, Ήττα μου, μοναξιά μου κι ερημιά μου,
Για μένα αξίζεις πιότερο από χίλιους θριάμβους.
Κι είσαι μέσ΄στην καρδιά μου πιο γλυκιά απ΄όλη
τη δόξα του κόσμου.

Ηττα, Ηττα μου, αυτογνωσία μου κι αψηφισιά μου
Χάρη σε σένα, ξέρω πως ακόμα είμαι νέος και
γοργοπόδαρος.
Και δεν μπορούν οι μαραμένες δάφνες να με
παγιδέψουν.
Μέσα σε σένα βρήκα απάγγειο στη μοναξιά μου.
και τη χαρά να με ντρέπονται και να με

καταφρονούν.



Ηττα, Ήττα μου, σπαθί μου λαμπρό κι ασπίδα μου
Στα δικά σου τα μάτια διάβασα πως το να κάθεσαι
στο θρόνο σημαίνει να σκλαβώνεσαι.
Και πως το να σε καταλαβαίνουν σημαίνει πως
ισοπεδώθηκες.
Και πως το να σε συλλάβουν σημαίνει πως φτάνεις
στην πληρότητα.
Και σαν ώριμο φρούτο πέφτεις και αναλώνεσαι.

Ηττα, Ήττα μου, τολμηρέ μου σύντροφε,
θ΄ακούσεις τα τραγούδια μου, τις κραυγές και τις
σιωπές μου.
Και μόνο εσύ θα μου μιλάς για φτερουγίσματα,
Για τη βία της θάλασσας.
Για τα βουνά που καίγονται τη νύχτα.
Μόνο εσύ θα σκαρφαλώνεις την απότομη και βραχόσπαρτη
ψυχή μου.

Ήττα, Ήττα μου, αθάνατο θάρρος μου. Μαζί εσύ κι εγώ
γελάμε με την καταιγίδα.
Μαζί θα σκάβουμε τάφους για όλα εκείνα
που πεθαίνουν μέσα μας.

Και θα στεκόμαστε αποφασιστικά

στον ήλιο.


Και θα΄μαστε επικίνδυνοι.

                    

 

" Ενα επίκαιρο ποίημα!!!!"

Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν [1883-1931] μεταξύ των  
αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του "Ο Κήπος του  Προφήτη"
 
Το ποίημα εκδόθηκε το 1923!  Ιδού ένα απόσπασμα : 
"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. 
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του. 
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του. 
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. 
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. 
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο  
σπαθί και την πέτρα. 
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για  
φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του. 
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους." 
                Σοκαρισμένος
 

Ενα ακόμη ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν!

           Για τα παιδιά!              

 

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

Χαλίλ Γκιμπράν
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

                    Καρδιά

             ****Σοκαρισμένος****

Γνώθι σ΄αυτόν...μέσω "ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ"!!!

  

  

Πλησιάζει η ημέρα για

το "ΜΗΝΥΜΑ του ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ", που δημοσιεύεται στο FACEBOOK εδώ και καιρό, και στηρίζεται στην "ΑΣΚΗΤΙΚΗ" του Ν. Καζαντζάκη.


Νιώθω, λοιπόν, την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάτι

σύντομες σημειώσεις που κράτησα, για δικό μου

προβληματισμό. Ισως να σας ενδιαφέρουν αυτά που σκέφτηκα.

Σοκαρισμένος

Πρόσεξα ότι...
δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή στο κάθε μήνυμα, είχα

μια συμπυκνωμένη εικόνα για τα ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ

ΕΞΕΛΙΞΗΣ, όπως παρουσιάζονται στην "ΑΣΚΗΤΙΚΗ".

Π.χ. Στο "Πρώτο Χρέος", είδα καθαρά τον σπουδαίο

ρόλλο του ΝΟΥ και τα σύνορά του!...:

" Βάνω τάξη στην αναρχία../../..είμαι η θεωρία και η

πράξη.././..να δουλεύεις.././.Πειθαρχία..να η

ανώτατη αρετή!...".

- Στο "Δεύτερο Χρέος"..(ή στάδιο):
Πρόσεξα τη θέση που δίνει στην ΚΑΡΔΙΑ ! (βεβαίως,

όχι στο όργανο!)...Η λαχτάρα της, οι προτροπές της

και ο δρόμος που μου έδειχνε!!!

Πραγματικά, προβληματίστηκα!

"Αν ο Νούς δεν μπορεί, δεν είναι έργο του να

επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωική

απελπισμένη έξοδο, νά΄ταν να μπορούσε η καρδιά

μου!.././/..Πέρα! Πέρα! Πέρα από τον

άνθρωπο...Σκάψε...τί βλέπεις;" ...

- Στο "Τρίτο Χρέος"...να νικήσω, μου λέει, την

ΕΛΠΙΔΑ! Διαβάζω..." Αποχαιρέτα τα πάντα κάθε

στιγμή.././..Γλίτωσε από τον τρόμο της ΚΑΡΔΙΑΣ που

ζητάει και ελπίζει..."

Κι αναρωτιέμαι...έντρομη!!! "Τί μου λέει; Να μην

ελπίζω; τί γίνεται εδώ; Να πάψω να ελπίζω ; Πώς

είναι δυνατόν; Μήπως...να μην ελπίζω, ότι τα

πράγματα θα έρχονται πάντα όπως τα έχω σχεδιάσει με

το μυαλό μου και μόνο όπως τα θέλω εγώ;..."

...Θα το σκεφτώ, ενώ περιμένω τη συνέχεια!!!

        Σοκαρισμένος
" Εγώ μονάχα υπάρχω! " φωνάζει ο νους.../../..Υποτάζω την ύλη, την αναγκάζω να γίνει καλός αγωγός του μυαλού μου.../../..Σε άξαφνες φοβερές στιγμές αστράφτει μέσα μου...." όλα τουτα είναι παιχνίδι..."../../..μα ξαναμαζεύουμε πάλι γοργά στον τροχό της ανάγκης...
ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, να η ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει η προσπάθεια του ανθρώπου..."
Σοκαρισμένος
 

" Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει..μα η καρδιά αγριεύει.././/...
-Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγουμαι!.././..¨ενα μονάχα λαχταρίζω Να συλλάβω τί κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα, τί είναι το μυστήριο που με γεννάει και με σκοτώνει.././..Αν ο νους δεν μπορεί, δεν είναι έργο του να επιχειρήσει πέρα από τα σύνορα την ηρωικήν απελπισμένην έξοδο, νά΄ταν να μπορούσε η καρδιά μου!
...Και μάχουμαι πώς να γνέψω στους συντρόφους...¨ενα σύνθημα, σα συνωμότες, ένα λόγο απλό...
..." Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε εμείς.../../..ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μια καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερ-ανθρώπινο αγώνα!"

Τούτη η αγωνία είναι ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΕΟΣ!..."

Φιλί

ΤΡΙΤΟ ΧΡΕΟΣ !!!

" Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ΄έργα τη φυλακή του, το κρανίο..././..να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.

Η καρδιά δε βολεύεται.././/.γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες.././/..μα γρήγορα πέφτει πάλι ματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά, κάμε το τρίτο βήμα.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ!
Τούτο είναι το ΤΡΙΤΟ ΧΡΕΟΣ!
...Αν μπορείς,Ψυχή, ανασηκώσου απάνω από τα πολύβουα κύματα και πιάσε μ΄ένα κλωθογύρισμα του ματιού σου όλη τη θάλασσα. Κράτα καλά τα φρένα σου να μη σαλέψουν. Κι ολομεμιάς βυθίσου πάλι στο πέλαγο και ξακλούθα τον αγώνα..././/..

Ξέρω τώρα...δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω. ΕΙΜΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ! Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!...."

 Καρδιά

ΤΕΤΑΡΤΟ ΧΡΕΟΣ

( Κι ενώ είπαμε..." Δεν ελπίζω τίποτα...είμαι λεύτερος...")

" Ξάφνου μια σπαραχτικιά κραυγή μέσα μου...:


" Βοήθειααα!!!"

 

Ποιός φώναξε; Μάζωξε τη δύναμή σου κι αφουγκράσου...όλη η καρδιά του ΑΝΘΡΩΠΟΥ είναι μιά κραυγή././.. Χρέος σου, σε πάσα στιγμή, μέρα και νύχτα, σε χαρά και θλίψη, μέσα από την καθημερινή ανάγκη, να ξεχωρίσεις την ΚΡΑΥΓΗ τούτη.././.να μάχεσαι να νιώσεις ποιός είναι αυτός που κιντυνεύει και φωνάζει.././.Ακούω την άγρια κραυγή.././.συντάζεται, για πρώτη φορά, σε ακέραιη ανθρώπινη φωνή και με φωνάζει - καθαρά, με τ΄όνομά μου, με τ΄όνομα του ΓΟΝΙΟΥ μου και της ΡΑΤΣΑΣ μου!

Είναι η μεγάλη κρίσιμη στιγμή. Είναι το σύνθημα της ΠΟΡΕΙΑΣ!Αν δεν ακούσεις την Κραυγή τούτη να σκίζει τα σωθικά σου, μην ξεκινήσεις!

Διαλέγω τον ανήφορο. Γιατί; Χωρίς νοητά επιχειρήματα, χωρίς καμιά βεβαιότητα././..Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου, και την ακολουθώ με ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Κάποιος μέσα μου αγωνίζεται ν΄ανασηκώσει ένα βάρος, ν΄αναμερίσει τη σάρκα και το νου, τη συνήθεια, την τεμπελιά και την ανάγκη.
Ποιός είναι ;.././.ανηφορίζω, ψάχνοντας προς τα πάνω, αγκομαχώντας!

Αρχίζει, Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ !!!!!

-----

" ΕΓΩ!"

 


Ως Τέταρτο Χρέος, μας δίνεται η μυστική Πορεία.Η προσπάθεια, δηλαδή, του ανθρώπου να ανακαλύψει "ποιός είναι",στην ουσία του.
Ομως, η "μυστική" ή αλλιώς,"εσωτερική" πορεία, έχει σκαλοπάτια:

=====

Α΄Σκαλοπάτι: ΕΓΩ !!!

" Δεν είμαι καλός, δεν είμαι αγνός δεν είμαι ήσυχος! Αβάσταχτη είναι η ευτυχία μου και η δυστυχία μου.././..Φοβούμαι να μιλήσω. Στολίζουμαι με ψεύτικα φτερά, φωνάζω, τραγουδώ, κλαίω..././..Δεν είμαι φως, είμαι η νύχτα.././..μα μια φλόγα λοχίζει ανάμεσα στα σωθικά μου και με τρώει..././/..

Γυμνάζω σαν άλογο πολεμικό το σώμα μου, το συντηρώ λιτό, γερό, πρόθυμο..././.

Συντηρώ το μυαλό μου ακοίμητο, λαγαρό, ανήλεο. Το αμολώ να παλεύει.././. να κατατρώει, φως αυτό,το σκοτάδι της σάρκας...

Συντηρώ την καρδιά μου φλεγόμενη, γενναία, ανήσυχη.Νιώθω στην καρδιά μου όλες τις ταραχές και τις αντινομίες,τις χαρές και τις πίκρες της ζωής. Μα αγωνίζουμαι να τις υποτάξω σ΄ένα ρυθμό ανώτερο από το νου, σκληρότερο από την καρδιά μου. Στο ρυθμό του Σύμπαντου που ανηφορίζει.

Μα...Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτευση. Φωνάζει...
" Εγώ, η Κραυγή,././.δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιός././.είμαι ο Στρατηγός σου!..."
--.--


-" Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα (λέει η Κραυγή του "Εγώ", μέσα μας).././..Είμαι ο Στρατηγός σου!

- " Δεν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφός μου στη μάχη.

-Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα. Μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.

- Αγάπα τον κίντυνο. Τί είναι το πιό δύσκολο Αυτό θέλω! Ποιό δρόμο να πάρεις; Τον πιό κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ. Ακλούθα μου!

- Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο ρυθμό είναι λεύτερος.

- Να μάθεις και να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπός μου απάνω στη γης ετούτη.

- Ν ΄αγαπάς την ευθύνη. Να λές Εγώ, εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω!

- Μη ζητάς φίλους! Να ζητάς συντρόφους (στον αγώνα!)!

.././..Πού πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τί όλη τούτη η μάχη; (ρωτάς; ) ...Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!

- Σκύβω κι αφουγκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμε με χαρά και τρόμο τις σκληρές εντολές του Σύμπαντο.././..Ναι, ναι, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ορατό κι αόρατο Σύμπαντο.././..Δεν φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μιά φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου...
...Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζομαι ξοπίσω του. Ενας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα.
" Οχι Εγώ, Αυτός φωνάζει!!!"

--.--

 

Η Κραυγή δεν είναι δική σου! Η Ράτσα και η Ανθρωπότητα κραυγάζουν!

 


(Διαβάσαμε για την πολεμική Κραυγή του "Εγώ". Κι αναρωτιόμαστε "ποιός είναι αυτός που, μέσα μας, κραυγάζει;)

.Η ΡΑΤΣΑ!

" Η κραυγή δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου./../..δεν είσαι ένας. Εισαι ένα σώμα στρατού.././..η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό, το μελλούμενο./../.Γιατί./../.ευτύς ως γεννήθηκες,/./.φέρνεις, θες δε θες, ένα νέο ρυθμό././.Εχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου././.Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες././.Οταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενιές././.όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου ολάκερη υψώνεται και αντρειεύει././. Μονάχα εκείνος λυτρώθηκε από την κόλαση του 'εγώ" του εκείνος.......

που νιώθει να πεινάει όταν ένα παιδί της ράτσας του δεν έχει να φάει.././.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους.Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει!..."

 

Καρδιά

 

" Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ"...


" Μια δύναμη μέσα σου, ανώτερή σου, διαπερνάει συντρίβοντας το κορμί σου και το νου σου και φωνάζει.././..

Δε μιλάς εσύ. Μήτε είναι η ράτσα μονάχα μέσα σου που φωνάζει. Μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων- άσπροι, κίτρινοι,μαύροι- χιμούν και φωνάζουν.
Λευτερώσου από τη ράτσα. Πολέμα να ζήσεις όλο τον αγωνιζόμενο άνθρωπο././.
Ελεος να σε κυριέψει για το πλάσμα τούτο././.που ξεκόρμισε ένα πρωί././..γυμνό, ανυπεράσπιστο, χωρίς κέρατα και δόντια, μονάχα με μιά σπίθα φωτιά στο μαλακό του καύκαλο.
Δεν ξέρει από πού έρχεται και κατά πού πάει. Μα θέλει, αγαπώντας, δουλεύοντας, σκοτώνοντας, να κυριέψει τη γης.
Κοίταξε τους ανθρώπους, λυπήσου τους././.μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον././
Γύμναζε την καρδιά σου να κυβερνάει όσο μπορεί πιό απλόχωρη παλαίστρα././

Ποιό είναι το χρέος μας Ν΄ανασηκώσουμε το κεφάλι././μια στιγμή, όσο αντέχουμε././ να δώσουμε νόημα στο ταξίδι...

σαν ένα νησί, αργά, με φοβερόν αγώνα, υψώνεται../../..το έργο του ανθρώπου!!!"

" Η Γης ολάκερη, με τα νερά της..."/ και " ο Θεός μου!"

    

        



Η ΓΗΣ !!!!

Ως μέρος της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, ποιό είναι το χρέος μας;
Είπαμε..." να δώσουμε νόημα στο ταξίδι!"
Κι όμως... σύμφωνα πάντα με την "ΑΣΚΗΤΙΚΗ" του Ν. Καζαντζάκη...
--.--
"Ο αγώνας μου όλος σε κάθε κορμί κιντυνεύει. Πατώ, περπατώ.././.και φωνάζω: Βοήθεια!...

Δε φωνάζεις εσύ. Δε φωνάζει η ράτσα σου μέσα στο εφήμερο στήθος σου. Δε φωνάζουν μονάχα οι άσπρες, οι κίτρινες, οι μαύρες γενεές των ανθρώπων στην καρδιά σου. Η Γης ολάκερη, με τα νερά και τα δέντρα της, με τα ζώα με τους ανθρώπους της και τους θεούς της μέσα στο στήθος σου φωνάζει.
Ανασηκώνεται η Γης στα φρένα σου και θωράει για πρώτη φορά ολάκερο το σώμα της.
Ανατριχιάζει././.Θυμάται././. ξαναζεί το φοβερό ανηφόρισμά της στο χάος.
Στις φοβερές στιγμές που η Κραυγή περνάει από το κορμί μας././. ένας άνεμος ερωτικός φυσάει πάνω στη Γης, ίλλιγγος κυριεύει όλα τα ζωντανά και σμίγουν στη θάλασσα, στις σπηλιές, στον αγέρα, στο χώμα, μεταγγίζοντας από κορμί σε κορμί μια μεγάλη ακατανόητη αγγελία.././..

" Είναι η σειρά μας!"

Μας δουλεύει ( Η Γης), κατεργάζεται μέσα μας την ύλη και την κάνει πνέμα...πατάει το μυαλό μας και μάχεται...μάχεται να ξεφύγει...!!!!"

Φιλί

" Είσαι Συ, ο Θεός μου!"


" ¨Ακουσες την Κραυγή και κίνησες././.Πολέμησες μέσα στο μικρό τσαντίρι του κορμιού σου././. στρατοπέδεψες στη ράτσα σου././.ανάστησες με το αίμα σου τους φοβερούς προγόνους././. η Γης ολάκερη πιάστηκε απάνω σου, έγινε κορμί σου././..και...
...Πίσω από τη ροή του κορμιού και του μυαλού μου, πίσω από τη ροή της ράτσας μου και των ανθρώπων, πίσω από τη ροή των ζώων και των φυτών, βλέπω τρέμοντας τον Αόρατο που πατάει όλα τα ορατά κι ανεβαίνει.
Και.././.τρέμω...Είσαι Συ ο Θεός μου; Σε κρατώ στο στήθος μου.././.σε σπλαχνίζουμαι. Σα να θάψαμε...κάποιον που τον θαρρούσαμε νεκρό και τώρα τον ακούμε μέσα στη νύχτα να φωνάζει:Βοήθεια!
.././.στριμώχνεται ο Θεός στο κάθε μόριο της σάρκας...
" Ποιός είναι ο σκοπός του αγώνα τούτου;"
Ετσι ρωτάει ο κακομοίρης, συμφεροντολόγος πάντα, νους του ανθρώπου, ξεχνώντας πως η Μεγάλη Πνοή δε δουλεύει μέσα σε ανθρώπινο καιρό, τόπο και αιτιότητα././. η Μεγάλη Πνοή είναι ανώτερη από τ΄ανθρώπινα τούτα ρωτήματα. ..."

 

ΣΧΕΣΗ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ!/"ΑΝΘΡΩΠΟΥ και ΑΝΘΡΩΠΟΥ"..

 

      

 

" Η στερνή, η πιό ιερή μορφή θεωρίας είναι η πράξη././.Η πράξη είναι η πλατύτερη θύρα της λύτρωσης. Αυτή μονάχα μπορεί να δώσει απόκριση στα ρωτήματα της καρδιάς././.
..Το βαθύ, ανθρώπινο χρέος μας είναι...όχι να ξεδιαλύνουμε και να φωτίσουμε το ρυθμό της πορείας του Θεού, παρά να προσαρμόσουμε, όσο μπορούμε,μαζί του το ρυθμό της μικρής λιγόχρονης ζωής μας././


Δε νοιάζουμαι άλλες εποχές κι άλλοι λαοί τί πρόσωπο έδωκαν στη Τεράστια Απρόσωπη Ουσία! Τη γιόμωσαν με ανθρώπινες αρετές, με αμοιβές, με τιμωρίες././.


Ο Θεός μέσα στην περιοχή της εφήμερης σάρκας μας, κιντυνεύει ολάκερος././. η ζωή είναι στρατιωτική θητεία στην υπηρεσία του Θεού. Κινήσαμε σταυροφόροι.././.να "λευτερώσουμε" το Θεό τον θαμμένο στην ύλη././
./.Ο Θεός δίνει το σύνθημα της μάχης, κι ορμώ κι εγώ στην έφοδο τρέμοντας.../.η προσευχή μου είναι αναφορά στρατιώτη σε στρατηγό.."αυτό έκαμα σήμερα, να πώς πολέμησα να σώσω στον εδικό μου τομέα ολάκερη τη μάχη, αυτά τα εμπόδια βρήκα, έτσι στοχάζουμαι αύριο να πολεμήσω.././."Αρχηγέ!!!"... κι Εκείνος στρέφει κατά με το πρόσωπό του κι ανατριχιάζω αντικρύζοντας την ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ!!!"

Καρδιά

 

 


ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

" Καλό είναι ό,τι ορμάει προς τα πάνω και βοηθάει το Θεό ν΄ανηφορίσει. Κακό είναι ό,τι βαραίνει προς τα κάτω, κι αμποδίζει το Θεό ν΄ανηφορίσει.
Αθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερή μας- μας σπρώχνει ανήλεα προς τα πάνω.././..Ποιό είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν΄ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.
..Πολέμα!././.να δημιουργήσεις ό,τι αθάνατο μπορεί ο θνητός απάνω στον κόσμο τούτον- μιάν Κραυγή!
---


ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

" Καλό είναι ό,τι ορμάει προς τα πάνω και βοηθάει το Θεό ν΄ανηφορίσει. Κακό είναι ό,τι βαραίνει προς τα κάτω, κι αμποδίζει το Θεό ν΄ανηφορίσει.


Αθλιοι είμαστε οι άνθρωποι, άκαρδοι, μικροί, τιποτένιοι. Μα μέσα μας, μια ουσία ανώτερή μας- μας σπρώχνει ανήλεα προς τα πάνω.././..Ποιό είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν΄ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.


..Πολέμα!././.να δημιουργήσεις ό,τι αθάνατο μπορεί ο θνητός απάνω στον κόσμο τούτον- μιάν Κραυγή!
Καρδιά


" Ενας Ερωτας σφοδρός διαπερνάει το Σύμπαντο././. Ο Ερωτας! Πώς αλλιώς να ονοματίσουμε την ορμή που, ως ματιάσει την ύλη, γοητεύεται και θέλει να τυπώσει απάνω της την όψη της;/./.Ζυγώνει την ψυχή και θέλει να σοφιλιάσει, να μην υπάρχουν "εγώ" και "σύ"...φυσάει απάνω στη μάζα τους ανθρώπους και θέλει, συντρίβοντας τις αντιστάσεις του νου και του κορμιού, να σμίξουν όλες οι πνοές././και σμίγει με βία τους ανθρώπους, οχτρούς και φίλους, καλούς και κακούς, είναι μια πνοή ανώτερή τους, ανεξάρτητη από την επιθυμία κι από τα έργα τους././.είναι η πνοή του Θεού, η αναπνοή Του, απάνω στη γης.
././.Τούτη είναι η εποχή μας, καλή ή κακή, ωραία ή άσκημη, πλούσια ή φτωχή, δεν τη διαλέξαμε././.Ας δεχτούμε παλικαρίσια την ανάγκη...
Η ταύτισή μας τούτη με το Σύμπαντο γεννάει τις δυό ανώτατες αρετές της ηθικής μας:την ευθύνη και τη θυσία...
Ολοι είμαστε ΕΝΑ! Ολοι είμαστε μιά κιντυνεύουσα ουσία././. Γιατί ένας στα πέρατα τ΄ουρανού και της γης αγωνίζεται. Ο Ενας. Κι αν χαθεί, εμείς έχουμε την ευθύνη. Αν χαθεί, εμείς χανόμαστε.
.././.Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι σύ!
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: " Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; ". Πολέμα!!!

   

   

ΣΧΕΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΗΣ
( Από "ΑΣΚΗΤΙΚΗ",Ν.Καζαντζάκη)

" Ο κόσμος τούτος, όλη η πλούσια, απέραντη σειρά τα φαινόμενα, δεν είναι απάτη././.όλος τούτος ο κόσμος που θωρούμε, γρικούμε κι αγγίζουμε είναι η προσιτή στις ανθρώπινες αίστησες, όλο Θεό συμπύκνωση των δύο τεράστιων δυνάμεων του Σύμπαντου.
Στρατόπεδο ολάκερου του Θεού είναι και το πιό ταπεινό έντομο κι η πιό μικρή ιδέα. Μέσα τους όλος ο Θεός παραταγμένος σε κρίσιμη μάχη././.και στο πιό ασήμαντο μόριο της γης κι ουρανού ακούω το Θεό μου να φωνάζει, "Βοήθεια!"..Το κάθε πράμα είναι αυγό, και μέσα του το σπέρμα του Θεού ανήσυχο, ακοίμητο δουλεύει././.Πολέμα, ενεδρεύοντας με υπομονή τα φαινόμενα, να τα υποτάξεις σε νόμους. Ετσι ανοίγεις δρόμους στο χάος και βοηθάς το πνέμα να βαδίσει./.
Πάλεψε με τις φυσικές δυνάμεις, ανάγκασέ τις να ζευτούν σε σκοπό ανώτερό τους././.Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κύκλο δικό του από πράματα, από δέντρα, ζώα, ανθρώπους, ιδέες- και τον κύκλο τούτον έχει χρέος αυτός να τον σώσει././..
Για πρώτη φορά , πάνω στη γής ετούτη, μέσα από το νού και την καρδιά μας, κοιτάζει ο Θεός τον αγώνα Του! Χαρά! Χαρά! Δεν ήξερα πως ο κόσμος τούτος είναι τόσο ΕΝΑ μαζί μου!!!
----...-----

" Αυτό δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια...!!!"

       

 

 

          

Φτάσαμε στο τέλος
της "ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ",
του Ν.Καζαντζάκη.

Θεωρητικά, "ανεβήκαμε"τα σκαλοπάτια της ανθρώπινης εξέλιξης, όπως αυτή περιγράφεται από τον σπουδαίο συγγραφέα μας.
Κι εγώ, ως απλός άνθρωπος, αναρωτιέμαι...σε πιό σκαλοπάτι να βρίσκομαι, άραγε;
Σ΄εκείνο που γνωρίζομαι ακόμα με τον Νού μου;

Στο άλλο,
που ακούω τη φωνή της Καρδιάς μου;
Παλεύω για να προσθέσω κάτι καλό στην Ράτσα μου; Στην Ανθρωπότητα; Στη Γη; Να κάνω κάτι καλό για τον Συνάνθρωπό μου; Ψάχνω να βρώ τον Θεό μου; Τον έχω βρεί; Με έχει ακούσει;

Και μέσα στην αγωνία μου, ανοίγω πάλι την "ΑΣΚΗΤΙΚΗ",τυχαία, σε κάποια σελίδα της και διαβάζω:

" Δε μαχόμαστε για το εγώ μας, μήτε για τη ράτσα, μήτε για την ανθρωπότητα. Δεν μαχόμαστε για τη Γη, μήτε για τις ιδέες. Ολα τούτα είναι πρόσκαιρα και πολύτιμα σκαλοπάτια του Θεού που ανηφορίζει- και γκρεμίζουνται, ευθύς ως τα πατήσει ο Θεός ανεβαίνοντας/./.και ξαφνικά νογούμε: Αν έντονα όλοι πεθυμήσουμε να οργανώσουμε όλες τις ορατές κι αόρατες δυνάμεις της γης και τις ρίξουμε πρός τ΄απάνω, αν παντοτινοί άγρυπνοι όλοι μαζί παραστάτες παλέψουμε- το Σύμπαντο μπορεί να σωθεί.././...

Ο ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέγεται ΣΙΓΗ!.././.και Σιγή θα πει: Ο καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας- πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει. Ωριμάζει σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο ....O καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του" ....

----...----